Zasadnicza część powiatu rawskiego została włączona do ZSRR. Tam, obszar powiatu wszedł w skład czterech, utworzonych 17 stycznia 1940, rejonów (gminy zniesiono, dzieląc je na sielsowiety)[5]:
jednak nie połączono go z północnymi rubieżami przedwojennego powiatu rawskiego, które już w 1939 roku weszły w skład GG, lecz pozostały one w dystrykcie lubelskim (w powiatach Zamość i Hrubieszów)[6].
2 rady należące przed wojną do gminy Siedliska (Prusie i Werchrata) oraz radę Dziewięcierz należącą przed wojną do gminy Potylicz włączono do Polski, początkowo jak powyżej. Obszar ten stanowił specyficzny podłużny i bardzo wąski klin (w którego skład wchodził także Radruż[13]) na samym południu województwa lubelskiego wrzynający się w głąb resztkowego województwa lwowskiego. Dopiero po utworzeniu województwa rzeszowskiego 18 sierpnia 1945[14], cypel ten został zlikwidowany, a miejscowości włączono do gminy Horyniec w powiecie lubaczowskim tamże[15].
Główny obszar rejonu niemirowskiego pozostał w ZSRR, do którego włączono równocześnie gromadę Hruszów ze zniesionego rejonu horynieckiego (którego główny obszar został włączony do Polski)[18].
Umowa o zmianie granic (1951): W ramach umowy o zmianie granic z 15 lutego 1951[20][21] obszerne połacie położonej w Polsce Sokalszczyzny oraz część przedwojennego powiatu rawskiego odstąpiono ZRRR, tworząc z nich nowy rejon zabuski, który podzielono 10 listopada 1951 na 24 rad: trzy miejskie i 21 wiejskich[22]. W odniesieniu do terytorium przedwojennego powiatu rawskiego zmiana dotyczyła odłączonych od powiatu tomaszowskiego w województwie lubelskim[23]:
↑Frykowski, J. A. (2013). Z dziejów powiatu tomaszowskiego i jego roli w strukturze ochrony granic państwa. Roczniki Wydziału Nauk Prawnych i Ekonomicznych KUL, 8(1), 81-95.
↑Gemeindekarte des Generalgouvernements für die besten polnischen Gebiete (1940).
