Wieś dzieli się na dwa sołectwa: Garbów I i Garbów II. Według danych Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 liczyła 2149 mieszkańców[7]. W latach 1908–2004 istniała tam cukrownia[8].
Okolice Garbowa były zamieszkane już 3000 lat p.n.e., a między VIII a IX wiekiem istniała tam świątynia pogańska oraz grodzisko otoczone fosą i wałami. Pierwsza wzmianka pisemna o osadzie pochodzi z 1326 roku i mówi o istnieniu parafii garbowskiej. W XV wieku Garbów należał do rodu Odrowążów.
Lokację miejską Garbów uzyskał w 1782 roku, zdegradowany został przed 1810 rokiem[11].
W 1943 roku oddział Gwardii Ludowej im. Emilii Plater dokonał akcji zbrojnej na mleczarnię, urząd gminy oraz wspólnie z oddziałem Batalionów Chłopskich na majątek ziemski administrowany przez Niemców[13].
Garbów został wytypowany przez Lubelski Urząd Wojewódzki jako jedna z dwudziestu miejscowości do przywrócenia lub przyznania praw miejskich, co ma nastąpić do 2030 roku[14].
Zabytki
Zespół pałacowo-parkowy z XIX w. z zabudowaniami folwarcznymi i klasycystycznym pałacem hr. Jezierskich, projektu Józefa Dietricha.
1000-kilogramowy dzwon z 1512 r. (uważany za protoplastę dzwonu „Zygmunta” na Wawelu), ufundowany przez kapelana króla Zygmunta Starego, ks. Jana Ożarowskiego.
Stary cmentarz rzymskokatolicki w Garbowie, na którym pochowani są m.in. rodzice rzeźbiarki Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej, pierwszy wojewoda lubelski po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Stanisław Moskalewski wraz z rodziną, a także wiele osób zasłużonych dla ziemi garbowskiej i lubelskiej.
Wzgórze „ariańskie”, na którym w VII–XII w. istniał gród obronny państwa pierwszych Piastów, być może będący własnością książęcą.
Podziemia spalonego kościoła w Garbowie, w których znajdują się prochy m.in. bp. Mateusza Maurycego Wojakowskiego (5. biskupa lubelskiego, będącego także administratorem diecezji lubelskiej) i rodziny Jezierskich.
Ponad 600-letnia studnia znajdująca się nieopodal ruin starego kościoła.
Pozłacana monstrancja z 1638 roku – dar Piotra Czernego
↑Corona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
↑Henryk Gawarecki, Józef Marszałek, Tadeusz Szczepanik, Włodzimierz Wójcikowski „Lubelszczyzna. Przewodnik“ Sport i Turystyka 1979, ISBN 83-217-2110-5, s. 345
51°21′18″N 22°19′46″E/51,355000 22,329444[1]
