| prorok | |
 Rosyjska ikona z XVIII wieku w Cerkwi Przemienienia Pańskiego na Kiży | |
| Data i miejsce urodzenia |
IX w. p.n.e. |
|---|---|
| Data śmierci |
IX w. p.n.e. |
| Czczony przez | |
| Wspomnienie |
14 czerwca (kat.), |
| Atrybuty |
rozwinięty zwój |
Elizeusz (hebr. אֱלִישָׁע – Elišaʿ lub ʾĔlîšaʿ oznaczające „Bóg wybawił; Bóg jest wybawieniem”, cs. Елисей[1]) – prorok biblijny, uczeń Eliasza, święty katolicki i prawosławny[1], wspominany w wielu innych Kościołach wschodnich[2].
Był synem rolnika Safata z Abel-Mechola[3]. Został powołany na proroka przez Eliasza, któremu usługiwał przez 6 lat. Elizeusz uważał Eliasza za swojego duchowego ojca i był niczym jego pierworodny syn (pierworodnemu przypadały dwie części po ojcu – Elizeusz prosił Eliasza o dwie części jego ducha[4]). Jego służba trwała około 60 lat. W czasie tym dokonał wielu cudów. Umarł „na chorobę, na którą miał umrzeć”[potrzebny przypis][5] za panowania Joasza, króla Izraela.
O proroku owym wspomniał Jezus Chrystus według Ewangelii Łukasza[6].
Cuda uczynione przez Boga w wyniku modlitw Elizeusza opisane w Biblii:
Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest za Martyrologium Rzymskim 14 czerwca[7][8].
Cerkiew prawosławna wspomina świętego proroka odpowiednio 14/27 czerwca[b][1].
W ikonografii chrześcijańskiej przedstawiany jest jako starzec z siwą, niedługą brodą. W ręce często trzyma rozwinięty zwój, na którym widnieją słowa opisujące jeden z jego cudów. Występuje także na ikonie wniebowzięcia proroka Eliasza[1].
W sztuce zachodniej za atrybuty służą mu niedźwiedzie, siekiera lub dwugłowy orzeł (symbol podwójnej mocy proroczej)[1].
|
