Eldad (hebr. אֶלְדָּד) i Medad (hebr. מֵידָד) – postacie biblijne wspomniane w Księdze Liczb.
Eldad i Medad zostali spisani jako ludzie posiadający dar prorokowania pośród Izraelitów. Gdy Mojżesz wyprowadził z obozu siedemdziesięciu starszych do Namiotu Spotkania i za pośrednictwem Boga dał im moc wziętą z ducha, ci wpadli w uniesienie prorockie. Eldad i Medad pozostali w obozie Izraelitów. Tam zaczęli prorokować, jednak ze względu na to że nie poszli razem ze starszymi do Namiotu Spotkania, wiedziony zazdrością Jozue nalegał na Mojżesza, aby ten zabronił im prorokować. Mojżesz nie spełnił prośby, stwierdziwszy iż moc prorocza nie jest przeznaczona tylko dla ścisłego grona osób.
Pochodzenie imion proroków nie jest do końca jasne.
Pozostałe dwie koncepcje oznaczałyby, że prorocy nie byli z pochodzenia Izraelitami, tylko poganami. Wówczas obiekcje Jozuego w stosunku do Mojżesza z Księgi Liczb nabrałyby większego znaczenia i wydawałyby się bardziej uzasadnione. W samej Księdze jednak nic nie wspomniano na temat pochodzenia mężczyzn. Jedyną wskazówką mogłoby być zdanie Mojżesza, który odpowiedział Jozuemu: Oby tak cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha. Jednak zdanie to nie musi koniecznie znaczyć, że Eldad i Medad byli z ludu Izraela.
