Jest czwartym z siedmiorga dzieci Joségo Santany i jego żony, Josefiny z d. Barragan[5]. Ma dwóch braci (Antonia i Jorge) i cztery siostry (Laurę, Irmę, Leticię i Marię)[6]. Wielokrotnie zmieniał z rodziną miejsce zamieszkania, a w 1955 przeprowadził się do Tijuany[7], gdzie uczył się gry na skrzypcach w szkole muzycznej[8] i w wieku 10 lat dołączył do Los Cardinales, zespołu muzycznego swojego ojca[9].
Zafascynowany grą Javiera Batiza, gitarzysty zespołu The TJs, który grał bluesa i rock and rolla, rozpoczął naukę gry na gitarze[10]. Z czasem udoskonalił technikę i stworzył swój unikatowy styl grania[11]. Przez kilka miesięcy był basistą w zespole The Strangers[12]. Uczestniczył w jam sessions z muzykami zespołu The TJs[12]. Występował zarobkowo w klubie nocnym „El Convoy” na Avenida Revolución w centrum Tijuany, gdzie poznał muzykę jazzową od grających tam czarnoskórych muzyków[13]. Dorabiał, grając podczas przyjęć i ślubów[14].
Latem 1963 wyemigrował z rodziną do Kalifornii[15], zamieszkał w dzielnicy Mission w San Francisco[16], gdzie uczęszczał do liceum[17]. Po przeprowadzce do USA kontynuował grę zarobkową na przyjęciach, poza tym dorabiał jako pomoc kuchenna i sprzątacz w barze dla kierowców „Tic-Toc”[18]. W 1965, razem z piosenkarką soulową Joyce Dunn, wziął udział w konkursie muzycznym zorganizowanym przez lokalną rozgłośnię radiową[19].
W październiku 1966 podczas występu na jam session z muzykiem bluesowym Mike’a Bloomfielda zwrócił na siebie uwagę Billa Grahama, promotora koncertów, który poznał go z gitarzystą Tomem Frazierem, co zaowocowało założeniem przez nich w 1967 zespołu The Santana Blues Band[20]. Po kilku roszadach personalnych i skompletowaniu nowego składu w lipcu 1967 skrócił nazwę zespołu do Santana i zdobył lokalną popularność w San Francisco[21], natomiast największy rozgłos przyniósł grupie występ przed prawie półmilionową publicznością na festiwalu w Woodstock w sierpniu 1969[22]. Pod koniec 1971 nawiązał współpracę z Buddym Milesem i uformował z nim supergrupę, z którą wystąpił na sylwestrowym festiwalu Sunshine '72 w Honolulu dla 70-tysięcznej publiczności[23]. Zapis koncertu ukazał się w lipcu 1972 na albumie pt. Carlos Santana & Buddy Miles! Live!, który zebrał dość chłodne recenzje, ale i tak rozszedł się w ponadmilionowym nakładzie[24].
Santana (1973)
Z początkiem 1972 rozpoczął karierę solową[25], włączając się w nurt eksperymentalnego jazzu i jazz-rocka. Jesienią nawiązał współpracę z brytyjskim gitarzystą Johnem McLaughlinem, z którym nagrał album pt. Love Devotion Surrender wydany w czerwcu 1973, a następnie odbył krótką trasę koncertową promującą płytę[26]. Wiosną 1974 nagrał, wydany we wrześniu, album pt. Illuminations z amerykańską pianistką Alice Coltrane[27]. W sierpniu 1975 wziął udział jako perkusista w nagraniach kolejnej płyty Coltrane pt. Eternity[28].
W 1977 przybrał pseudonim artystycznyDevadip i założył zespół The Devadip Orchestra, który otwierał jego solowe koncerty[29]. Pod swoim muzycznym alter ego wydał album studyjny pt. Oneness: Silver Dreams–Golden Reality w 1979[29]. W tym samym roku nawiązał współpracę z jazzmanem Herbiem Hancockiem, dla którego nagrał utwór „Saturday Nite” z albumu pt. Monster (1980)[30]. Hancock następnie wziął udział w nagraniach kolejnego solowego albumu Santany, ciepło przyjętego przez krytyków The Swing of Delight (1980), który zawierał część materiału napisanego podczas prac nad Oneness, a w jego nagraniu uczestniczyli także jazzmani: Tony Williams, Ron Carter i Wayne Shorter[31]. Resztę materiału, napisanego jeszcze w 1979, umieścił na studyjno-koncertowym albumie pt. Havana Moon z 1983, który osiągnął przyzwoity sukces komercyjny[32]. Wcześniej wziął udział w sesji nagraniowej z McCoyem Tynerem na album pianisty pt. Looking Out z 1982[33], a w 1983 wystąpił z nim na Kool Jazz Festivalu w San Francisco[34]. Poza tym nawiązał studyjną współpracę z Leonem Patillą, Stanleyem Clarkiem i José Feliciano[35] oraz zrealizował nagrania demo z Greggiem Roliem na potrzeby projektu Friends Again, ale nagrania nie doczekały się premiery[36].
W styczniu 1991 wystąpił w duetach z Djavanem i Gilberto Gilem na festiwalu Rock in Rio II[45], a w listopadzie tego samego roku zagrał w parku Golden Gate w San Francisco podczas koncertu ku pamięci swojego tragicznie zmarłego promotora, Billa Grahama[46]. W tym okresie napisał także dwie piosenki dla Johna Lee Hookera „Stripped Me Naked” z albumu pt. Mr Lucky (1991) i „Chill Out”, tytułowy utwór z płyty wydanej w 1995[44]. Jesienią 1994 wydał, pod szyldem własnej wytwórni Guts & Grace Music[47], album pt. Santana Brothers, który nagrał ze swoim bratem, Jorge Santaną, i siostrzeńcem, Carlosem Hernandezem[48]. W latach 90. nagrał piosenki z innymi muzykami: „Get Down” (1995) z Juniorem Wellsem, „Spanish Castle Magic” ze Stanleyem Clarkiem i Tonym Williamsem[49]. Wziął udział również w sesjach nagraniowych z afrykańskimi muzykami: Babatunde Olantunjim, Morym Kanté i Angélique Kidjo, a także zagrał trasę koncertową po Francji z zespołem Touré Kunda[49]. W 1996 zagrał koncert na North Sea Jazz Festivalu w Hadze[50]. Pod koniec lat 90. uczestniczył w sesjach nagraniowych meksykańskiego zespołu El Tri i amerykańskiej piosenkarki Lauryn Hill, z którą wystąpił gościnnie również na 41. gali rozdania nagród Grammy[41].
Jesienią 1972 nawiązał współpracę z indyjskim mistrzem duchowym Śri Chinmoyem, który zapoznał go z tajnikami medytacji[54]. 20 kwietnia 1973 ożenił się z Deborą King[55], z którą ma troje dzieci: Salvadora (ur. 1983), Stellę (ur. 1985)[56] i Angelicę.
SimonS.LengSimonS., Santana, LesławL.Haliński (tłum.), Poznań: Wydawnictwo In Rock, 2001, ISBN 83-86365-40-4.
Carlos Santana, Ashley Kahn, The Universal Tone: Bringing My Story to Light, Little, Brown and Company, 2014, ISBN 978-0-316-24492-3 (wyd. polskie: Carlos Santana, Uniwersalny ton. Historia mojego życia, tłum. Iwona Michałowska-Gabrych, wyd. Bukowy Las 2015,ISBN 978-83-64481-78-9
