 U2 (2017) | |
| Rok założenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Gatunek | |
| Aktywność |
od 1976 |
| Wydawnictwo | |
| Skład | |
| Bono The Edge Adam Clayton Larry Mullen Jr. | |
| Współpracownicy | |
| Brian Eno, Daniel Lanois, Flood | |
| Strona internetowa | |
U2 – irlandzki zespół rockowy, powstały w Dublinie w 1976, początkowo występujący pod nazwami Feedback i The Hype[2]. W jego skład wchodzą: Bono, The Edge, Adam Clayton i Larry Mullen Jr.
Zespół do połowy lat 80. zyskał międzynarodowy rozgłos, przede wszystkim za sprawą pełnego pasji wokalu Bono (tenor, baryton[3], lekki falset[4]), oryginalnego stylu gitarowego The Edge’a i repertuaru składającego się głównie z melodyjnych, a jednocześnie przepełnionych emocjami utworów, z których część stała się światowymi przebojami (m.in. „Sunday Bloody Sunday”, „New Year’s Day”, „Pride (In the Name of Love)”, "With or Without You, I Still Haven’t Found What I’m Looking For", Desire",„Angel of Harlem” w latach 80. „One” w latach 90 czy „Beautiful Day” w latach 00). Największy sukces odniósł w 1987 po wydaniu albumu pt. The Joshua Tree, który pozostaje najlepiej sprzedającym się krążkiem zespołu, a pierwszy singel z płyty – „With or Without You” – jako pierwszy w dorobku grupy dotarł na szczyt listy Hot 100. Zespół sprzedał łącznie ponad 150 mln płyt na całym świecie i plasuje się na 16. miejscu wszech czasów w tej dziedzinie.
W 2005 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[5].
Zespół powstał w 1976 z inicjatywy 15-letniego perkusisty Larry’ego Mullena, który w ogłoszeniu wywieszonym na tablicy ogłoszeń szkoły Mount Temple Comprehensive School w Dublinie (do której uczęszczał) napisał, że poszukuje chętnych do założenia zespołu rockowego[6]. Na spotkanie założycielskie, które odbyło się w jego domu, przyszło sześć osób, przy czym Ivan McCormick, pomimo posiadania własnego sprzętu (gitara i wzmacniacz), od razu zrezygnował, gdy się okazało, że nie potrafi grać; Paul Hewson został wokalistą, bracia Dik i David Evansowie byli gitarzystami, a Adam Clayton (przyjaciel Evansów) grał na gitarze basowej[7]. Muzycy pierwsze próby odbyli w kuchni u Mullenów[8]. Początkowo stanowili kwintet i w tym składzie – pod nazwą Feedback – zagrali swój pierwszy koncert, który odbył się w szkole Mount Temple[9]. Zyskali rozgłos wśród dublińskiej młodzieży i wkrótce zagrali koncert na dublińskim parkingu dla 700 osób[9]. Większość ich początkowego materiału składała się z coverów[10], a na ich repertuar wpływ miały grupy punkrockowe: The Jam, The Clash, Buzzcocks i Sex Pistols. Pierwsze koncerty organizował grupie Clayton[11], który także zaprojektował pierwsze logo zespołu[12]. Za radą znajomych, Steve’a Averilla i Steve’a Rapida, wkrótce zmienili nazwę na The Hype[9]. Wzięli udział w szkolnym konkursie talentów, ale ich interpretacja przebojów grupy The Beach Boys nie zyskała uznania nauczycieli[13].
Odbywali cotygodniowe próby w szkolnej sali muzycznej, na której grali piosenki Boba Dylana oraz zespołów The Beatles i The Beach Boys, a także własne utwory[14]. Pierwsze regularne koncerty grali co poniedziałki w klubie McGonagles w Dublinie[15]. Wiosną 1978 wystąpili w telewizyjnym programie dla młodzieży Young Line, w którym zagrali numer „Street Mission”[16]. 17 marca tego samego roku zwyciężyli w konkursie talentów w Limerick, a w nagrodę otrzymali 500 funtów[17]. Jeden z jurorów konkursu, Jackie Hayden (dyrektor marketingu wytwórni CBS), wkrótce zaproponował im nagranie demo, ale zarejestrowane w studiu CBS piosenki nie zyskały uznania wytwórni[18].
Zespół po odejściu Dicka Evansa w połowie marca 1978 przyjął nazwę U2, którą wymyślił Steve Averill[19], zapożyczając ją od amerykańskiego samolotu szpiegowskiego[20]. Averill wcześniej przedstawił muzykom sześć potencjalnych nazw, m.in. Flying Tigers[21]. Grupa w kwietniu 1978 nagrała demo z piosenkami „Shadows and Tall Trees”, „The Fool” i „Stories for Boys” w Keystone Studios[22]. Podczas kolejnej sesji nagraniowej, tym razem w Eamon Andrews Studios, muzycy nagrali utwory: „Alone in the Light”, „Another Time, Another Place” i „Life on a Distant Planet”[22]. W połowie 1978 nawiązali współpracę menedżerską z Paulem McGuinnessem, który został im przedstawiony przez Billa Grahama, dziennikarza magazynu „Hot Press”[23], który zapamiętał zespół z konkursu talentów w Limerick[24]. We wrześniu 1978 zagrali jako support grupy The Stranglers w Top Hat Ballroom przed 2,5-tysięczną publicznością[25]. W listopadzie odbyli drugą sesję nagraniową w Keystone Studios, podczas której zarejestrowali piosenki: „Street Mission”, „Shadows and Tall Trees”, „Stories for Boys” i „The Fool”[26]. Z kilkoma egzemplarzami swojej kasety z demówkami wyruszyli do Londynu, gdzie zainteresowali swoją muzyką tamtejszych dziennikarzy – wzmianki o debiutującej grupie z Dublina znalazły się m.in. w czasopismach: „Melody Maker”, „Sounds” i „Record Mirror”[27].
McGuinness próbował zainteresować muzyką zespołu przedstawicieli przemysłu muzycznego w Londynie[28]. Zwrócił na grupę uwagę Casa De Whalleya, łowcy talentów z londyńskiego oddziału CBS Records, który zgodził się nadzorować produkcję ich debiutackiej EP-ki[29]. Minialbum pt. Three, wydany 26 września 1979 na 12-calowym winylu w limitowanym nakładzie 1000 sztuk, zawierał utwory „Out of Control”, „Stories for Boys” i „Boy/Girl”, które prezentowali na koncertach i które nagrali w sierpniu 1978 w Windmill Lane Studio[30]. Piosenki jeszcze przed premierą EP-ki wyemitowano w audycji Dave Fanning Rock Show w radiu 2FM, a słuchacze w głosowaniu zdecydowali, że singlem promującym minialbum powinien być utwór „Out of Control”[31]. Cały nakład EP-ki rozszedł się w dzień po premierze, dzięki czemu zespół trafił na irlandzką listę przebojów[32]. Do końca 1979 zagrali serię plenerowych koncertów w Dublinie[31] i wystąpili jako support grupy Squeeze w Belfaście[33], a w grudniu odbyli klubową trasę po Londynie[34], która nie przyciągnęła dużej publiczności[35]. Przez błędy organizatorów, byli przedstawiani jako „The U2s”, „V2” czy „UR”[36]. W ramach londyńskiej trasy wystąpili jako support zespołu Talking Heads, których koncerty otwierali również w kolejnym roku[37].
Jeszcze przed powrotem z trasy po Anglii, zarejestrowali w londyńskim studiu CBS dwie piosenki: „Another Day” i „Pete the Chop”[38]. 26 lutego 1980 nakładem CBS Ireland wydali singiel z utworami „Another Day” i „Twilight”, który wzbudził duże zainteresowanie w Irlandii[39]. Tego samego dnia zagrali koncert na arenie Dublin Boxing Stadium, który samodzielnie zorganizowali i wypromowali[40][41]. Występem zdobyli uznanie Billa Stewarta, łowcy talentów z Island Records, który zaoferował im podpisanie kontraktu z wytwórnią na wydanie czterech płyt[42][41]. Po sfinalizowaniu umowy w marcu przystąpili do nagrań singla „11 O’Clock Tick Tock”, który ukazał się w maju, ale nie odniósł sukcesu[43]. W lipcu wystąpili na Dublin Festivalu 1980[44], a od lipca do września w Windmill Lane Studios nagrali materiał na swój debiutancki album, którego producentem był Steve Lillywhite[45]. Płytę zapowiedzieli singlami: „A Day Without Me” i „I Will Follow”, a drugi z nich był emitowany w amerykańskim radiu[46]. Przed wydaniem albumu rozpoczęli trasę koncertową „Boy Tour” obejmującą występy w Europie[47], w tym koncert na festiwalu Rock on the Tyne w Gateshead[48]. Wydana w październiku 1980 płyta pt. Boy uzyskała pozytywne recenzje, ale dotarła do zaledwie 52. miejsca na liście UK Albums Chart[49]. Pod koniec roku zadebiutowali koncertowo w USA, dając serię 10 występów w kraju, w tym premierowy w Ritz Ballroom w Nowym Jorku[50].
W 1981 napięcia między muzykami i presja spełnienia oczekiwań niemal doprowadziły do rozpadu zespołu[51]. Bono, The Edge i Mullen w tym czasie byli także zaangażowani w działalność charyzmatycznej grupy chrześcijańskiej Shalom Fellowship w Dublinie, która krytycznie oceniała ich działalność muzyczną, w związku z czym Bono i The Edge rozważali odejście z U2, ale ostatecznie opuścili Shalom[52][53]. W czerwcu premierę miał „Fire”, pierwszy singiel zapowiadający ich nową płytę, z którym zadebiutowali na liście UK Singles Chart, zajmując na niej 35. miejsce[54]. Utwór wylansowali dzięki występowi w programie telewizyjnym Top of the Pops w BBC[54]. Bono pod koniec amerykańskiej części „Boy Tour” zgubił w Seattle torbę zawierającą teksty i pomysły na następną płytę, dlatego muzycy podczas dwumiesięcznej, wakacyjnej sesji nagraniowej w Windmill Lane Studio musieli w dużej mierze improwizować[55]. Wyprodukowany przez Steve’a Lillywhite’a October, który został wydany w październiku 1981, zebrał pochlebne recenzje[54]. O ile pochodzący z płyty singiel „Gloria” dotarł do zaledwie 55. miejsca na UK Singles Chart, o tyle tytułowy utwór zajął 11. miejsce na tej liście[56]. Muzycy po wydaniu płyty wyruszyli w cieszącą się powodzeniem trasę koncertową po Europie i USA[57][58], która obejmowała występy na kilku festiwalach muzycznych w Wielkieu Brytanii i Irlandii[59]. Podczas trasy poznali fotografa Antona Corbijna, który później został ich głównym fotografem i miał duży wpływ na ich wizerunek publiczny. W marcu 1982 wydali singiel „A Celebration”, który dotarł do zaledwie 47. miejsca na UK Singles Chart[57]. W tym samym roku ich nowym menedżerem koncertowym został Dennis Sheehan[60].
Po zakończeniu trasy przenieśli się do wynajętego domku w Howth, gdzie napisali nowe piosenki na trzeci album[61]. Płytę nagrali od września do listopada 1982 w Windmill Lane Studios, a za jego produkcję ponownie odpowiadał Steve Lillywhite[61]. Premierę albumu poprzedzili grudniową trasą koncertową po Wielkiej Brytanii, Irlandii i Europie[62] oraz wydaniem 1 stycznia 1983 singla „New Year’s Day”, który stał się przebojem, podobnie jak piosenka „Sunday Bloody Sunday”[63]. 28 lutego zaprezentowali album pt. War, na którym poruszyli przede wszystkim tematykę wojenną, w tym wewnętrzne i zewnętrzne konflikty, ale też walkę o miłość[64]. Płyta osiągnęła komercyjny sukces, debiutując na pierwszym miejscu na UK Albums Chart[65]. Muzycy po premierze albumu odbyli kolejną trasę koncertową po Europie i USA[66], m.in. wystąpili na festiwalu Rock Day w Devore (w kalifornijskim San Bernardino) dla 125-tysięcznej publiczności. 25 czerwca zagrali koncert w amfiteatrze Red Rocks, który został wyemitowany w programie The Tube w Channel 4[66], a w 1999 został uznany przez magazyn „Entertainment Weekly’ za jeden ze „100 najwspanialszych momentów rocka”[67]. Zapis występu wydali w listopadzie 1983 na albumie koncertowym pt. Under a Blood Red Sky, który osiągnął gigantyczny sukces komercyjny: dotarł do drugiego miejsca na UK Albums Chart i uzyskał certyfikat potrójnie platynowej płyty w Wielkiej Brytanii za sprzedaż w ponad milionowym nakładzie, a także zajął 28. miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200[68]. Magazyn „Rolling Stone” uznał U2 za najlepszy zespół rockowy roku[69]. Muzycy pod koniec 1983 uruchomili niezależną wytwórnię płytową Mother Records, w której zajmowali się promocją początkujących irlandzkich wykonawców[70].
W 1984, w ramach zapowiedzi nowej płyty, zagrali trasę koncertową „The Unforgettable Fire Tour” po Wielkiej Brytanii, Australii, Europie i USA[71]. Poza tym podpisali nowy kontrakt z Island Records na kolejne cztery albumy[72] i nawiązali współpracę z producentami: Brianem Eno i Danielem Lanoisem, z którymi nagrali materiał na płytę na zamku w Slane i w Windmill Lane Studios[73][74]. Z wydanym na początku 1985 albumem pt. The Unforgettable Fire zadebiutowali na pierwszym miejscu UK Albums Chart[75] i dotarli do Top10 na Billboard 200[76]. Pochodzący z płyty singiel „Pride (In the Name of Love)”, zainspirowany działalnością Martina Luthera Kinga, stał się międzynarodowym przebojem i dotarł m.in. do trzeciego miejsca na UK Singles Chart[77]. Kolejny singiel, zawierający tytułowy utwór, dotarł do szóstego miejsca brytyjskiej listy przebojów[78]. W pierwszych miesiącach 1985 odbyli trasę koncertową po USA, którą zakończyli ciepło przyjętym przez krytyków występem w Madison Square Garden[79]. Poza tym wystąpili podczas koncertów charytatywnych: „Live Aid” (1985) na Stadionie Wembley[80] i „Self Aid” (1986) na RDS Arenie[81], a w czerwcu 1986 zagrali sześć koncertów w ramach dochodowej trasy „A Conspiracy of Hope” z okazji 25-lecia istnienia Amnesty International[82].
W połowie 1986 zakończyli kilkumiesięczne sesje nagraniowe materiału na nową płytę, które zrealizowali w swoich mieszkaniach i w Windmill Lane Studios[83]. 9 marca 1987 wydali album pt. The Joshua Tree, który wyprodukowali Brian Eno i Daniel Lanois[84]. Krążek osiągnął gigantyczny sukces: rozszedł się w 15 mln egzemplarzy na świecie[85], dotarł do pierwszego miejsca na amerykańskiej liście Billboard 200 i w wielu innych krajach na świecie[86] oraz zyskał miano jednej z najważniejszych płyt muzycznych lat 80. XX w.[87]. Po premierze The Joshua Tree wzrosła także sprzedaż poprzednich płyt U2, w tym The Unforgettable Fire, która przekroczyła sprzedaż w 6 mln sztuk od jej wydania[86]. Single promujące The Joshua Tree – „With or Without You”, „I Still Haven’t Found What I’m Looking For” i „Where the Streets Have No Name” – stały się światowymi przebojami, przy czym pierwsze dwa dotarły na szczyt amerykańskiej listy Hot 100[88]. Wraz z sukcesem wśród międzynarodowej publiczności przyszło również uznanie krytyków, którzy niemal zgodnie docenili wartość artystyczną płyty[89][90]. Album zapewnił członkom U2 miejsce wśród największych gwiazd światowej muzyki. W 1987 wyruszyli w światową trasę koncertową, która obejmowała 110 występów[90], a w kwietniu znaleźli się na okładce magazynu „Time”[88]. W 1988 na 30. gali rozdania nagród Grammy otrzymali statuetkę za album roku (The Joshua Tree) i najlepszy rockowy występ duetu lub zespołu („I Still Haven’t Found What I’m Looking for”)[91]. W tym samym roku premierę miała bestsellerowa książka biograficzna Eamona Dunphy’ego pt. „Unforgettable Fire: The Story of U2”, przy której współpracowali muzycy zespołu; McGuinness po premierze powiedział: Żałujemy, że ta książka ukazała się na rynku[92].
Artystyczną kontynuacją materiału z The Joshua Tree był podwójny, studyjno-koncertowy album pt. Rattle and Hum, który ukazał się w październiku 1988[93]. Wydawnictwo, mimo chłodnych recenzji[94], rozeszło się w 14 mln egzemplarzy na świecie[95]. Muzycy promowali płytę singlami: „Desire”, „Angel of Harlem” i „When Love Comes to Town” (nagranym z B.B. Kingiem[96]. Miesiąc przed premierą Rattle and Hum premierę w Dublinie miał, wyreżyserowany przez Phila Joanoua, dokumentalny film koncertowy o U2 o tym samym tytule, który także zebrał głównie nieprzychylne recenzje[97]. Muzycy po premierze albumu wyruszyli w światową trasę „Lovetown Tour”[98], na której często towarzyszył im B.B. King[99]. Trasę zakończyli w grudniu 1989 sylwestrowym koncertem w Point Arena w Dublinie[100], podczas którego Bono powiedział: To jest koniec pewnego etapu dla U2. Musimy od tego odejść i wymyślić wszystko jeszcze raz[101]. Słowa frontmana wywołały wysyp plotek o przyszłości U2, czemu muzycy jednak wielokrotnie zaprzeczali[100]. W 1989 otrzymali dziewięć nagród w plebiscycie czasopisma „Rolling Stone”, m.in. dla artysty i zespołu roku oraz za najlepszy album (Rattle and Hum) i singiel („Desire”)[102]. W 1990 nagrali cover utworu „Night and Day” Cole’a Portera na charytatywny album kompilacyjny pt. Red Hot and Blue, z którego dochód przeznaczono na organizację walczącą z AIDS[103].
W listopadzie 1991 wydali album pt. Achtung Baby[104], którym wyraźnie zmienili stylistykę swojej twórczości, co było odpowiedzią na rewolucje dance i rocka alternatywnego. Podobne eksperymenty kontynuowali przez całe lata 90. na kolejnych dwóch płytach[105]. Achtung Baby! promowali singlami: „The Fly”, „Mysterious Ways”, „One”, „Ever Better Than The Real Thing” i „Who’s Gonna Rode Your Wild Horses”, które były wysoko notowane na UK Singles Chart, przy czym pierwszy z utworów trafił na szczyt listy przebojów[106]. 29 lutego 1992 wyruszyli w światową trasę koncertową „Zoo TV Tour”[107], która obejmowała m.in. pierwsze koncerty U2 w Ameryce Łacińskiej[108]. Publiczność i krytycy chwalili multimedialne występy muzyczno-rozrywkowe zespołu[109]. Muzycy w trakcie koncertów poruszali kwestie polityczne i społeczne; np. w lipcu 1992 połączyli się przez satelitę z reporterem Billem Carterem, który przebywał w ogarniętym wojną Sarajewie, co miało na celu uświadomić społeczeństwo o dramacie rozgrywającym się na Bałkanach[110], a w sierpniu 1993 zaprosili na scenę brytyjskiego pisarza Salmana Rushdiego, który przez pięć pat ukrywał się w związku z obłożeniem go fatwą przez muzułmanów[111]. Bono poza tym w trakcie koncertów z tej trasy często dzwonił do Białego Domu, by móc porozmawiać z prezydentem USA[112], a w czerwcu 1992 wystąpili – niezależnie od „Zoo TV Tour” – na koncercie zorganizowanym przez Greenpeace w ramach protestu przeciwko budowie elektrowni nuklearnej przy zakładzie Sellafield w Kumbrii[113][114]. Między kolejnymi częściami trasy wydali w lipcu 1993, pospiesznie nagrany w trzech studiach w Dublinie, płytę pt. Zooropa, której współproducentem był Brian Eno i za którą otrzymali nagrodę Grammy za najlepszy album alternatywny[115]. Zooropę promowali m.in. wydanym pod koniec 1993 singlem „Stay (Faraway, So Close!)”, który dotarł do pierwszej „piątki” UK Singles Chart[116]. 10 grudnia 1993 koncertem na stadionie Tokyo Dome w Tokio zakończyli trasę „Zoo TV Tour”[117].
Po zakończeniu trasy kontynuowali współpracę z Brianem Eną i stworzyli z nim zespół Passengers, pod którego szyldem wydali w lipcu 1995 album pt. Original Soundtracks 1[118]. Na płycie umieścili m.in. inspirowany wojną Bośni i Hercegowinie singiel „Miss Sarajevo”, który nagrali z Luciano Pavarottim[119]. Album osiągnął umiarkowany sukces komercyjny, docierając do zaledwie 12. miejsca UK Albums Chart[120].
Latem 1995, po ponad rocznej przerwie od aktywności zespołu, nagrali utwór „Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me”, który trafił na ścieżkę dźwiękową do filmu superbohaterskiego Joela Schumachera Batman Forever (1995) i stał się przebojem, docierając do drugiego miejsca UK Singles Chart i 16. miejsca Hot 100[121]. W styczniu 1996 rozpoczęli nagrania do albumu pt. Pop, który wydali w marcu 1997 i którym kontynuowali muzyczne eksperymenty, zawierając w piosenkach brzmienia quazi-techno i taneczne[122]. Album promowali m.in. singlem „Discothèque” parodiującym muzykę disco lat 70., który dotarł na szczyt list przebojów w 13 krajach, m.in. w Wielkiej Brytanii[123]. Kolejne dwa single z Popu – „Staring at the Sun” i „Last Night on Earth” – zajęły odpowiednio trzecie i 10. miejsce na UK Singles Chart[124]. Wydawnictwo, mimo mieszanych reakcji krytyków i słuchaczy, osiągnął międzynarodowy sukces, rozchodząc się w 5 mln egzemplarzy na świecie przez pierwszy miesiąc po premierze i trafiając na szczyt list sprzedaży w 27 krajach, m.in. w Wielkiej Brytanii i USA[125]. Muzycy po wydaniu albumu odbyli spektakularną trasę koncertową „PopMart Tour”, która obejmowała występy na 62 stadionach w Ameryce Północnej, Europie i Wielkiej Brytanii, a zakończyła się w kwietniu 1998 koncertem w Johannesburgu[126]. Na zagranym w ramach trasy koncercie z 20 września 1997 zgromadzili ok. 170 tys. osób na Reggio nell’Emilia we Włoszech, co uczyniło wydarzenie największym biletowanym koncertem muzycznym w historii[5]. W październiku jako pierwszy zespół zachodni dali koncert w podnoszącym się z wojennego zniszczenia Sarajewie[127]. W grudniu zaprezentowali utwór „Two Shots of Happy, One Shot of Sad” w hołdzie zmarłemu Frankowi Sinatrze[128].
W kwietniu 1998 byli bohaterami 200. odcinka serialu animowanego Simpsonowie[129]. W czerwcu zagrali w Belfaście koncert poparcia dla referendum pokojowego w Irlandii Północnej[130][131]. Pod koniec roku wydali album kompilacyjny pt. The Best of 1980–1990, który rozszedł się w niemal 12 mln egzemplarzy na świecie[132], a promująca składankę nowa wersja utworu „The Sweetest Thing” dotarła do trzeciego miejsca na UK Singles Chart[133].
W październiku 1999 wystąpili na stadionie Giants w East Rutherford podczas transmitowanego w internecie i telewizji koncertu charytatywnego Net Aid, na którego potrzeby nagrali piosenkę „New Day”[134]. W marcu 2000 odebrali klucze do bram Dublina z rąk pani burmistrz Mary Freehill[135]. W październiku wydali album pt. All That You Can’t Leave Behind, nad którym pracowali od początku 1999 i który nagrali pod koniec roku w studiu Hanover Quays[136]. Przy płycie odnowili współpracę ze swoimi dawnymi producentami, Brianem Eno i Danielem Lanois[137]. Płyta osiągnęła komercyjny sukces i trafiła na szczyt list przebojów w 32 krajach, a także na trzecie miejsce na Billboard 200[138]. Pierwszy singiel z albumu, „Beautiful Day”, stał się ich kolejnym przebojem, trafiając m.in. na szczyt UK Singles Chart[139]. Część materiału powstałego podczas sesji nagraniowych do płyty przeznaczyli na ścieżkę dźwiękową do filmu Million Dollar Hotel (2000). W lutym 2001 wystąpili na gali rozdania Brit Awards 2001, na której odebrali dwie nagrody: dla najlepszego zespołu międzynarodowego i za niezwykły wkład w brytyjski przemysł muzyczny[140]. W tym samym miesiącu wykonali utwór „Beautiful Day” na 43. ceremonii wręczenia nagród Grammy, na której odebrali trzy nagrody[140]: za nagranie roku, piosenkę roku i najlepszy występ rockowy w duecie lub w zespole.
Od marca do grudnia 2001 grali trasę koncertową „Elevation Tour”, która obrjmowała 106 występów i przyniosła im ponad 104 mln dol. zysku, z czego ponad 6 mln dol. zarobiły cztery wyprzedane koncerty w United Center w Chicago[141]. Pod koniec października 2001 zagrali trzy koncerty w nowojorskim Madison Square Garden, które dedykowali ofiarom zamachów na World Trade Center i Pentagon[142], a 3 lutego 2002 podczas wykonania utworu „Where the Streets Have No Name” w przerwie finału rozgrywek Super Bowl w Nowym Orleanie wyświetlili nazwiska ofiar ataku terrorystycznego. Występ na Super Bowl spotkał się z pozytywnym odzewem wśród Amerykanów i jest uznawany za jeden z najlepszych w historii tego wydarzenia[143][144], a zdjęcie Bono wykonane w trakcie występu pojawiło się na okładce tygodnika „Time”[145].
W listopadzie 2002 wydali składankę przebojów pt. The Best of 1990–2000, a promujący album singiel „Electrical Storm” dotarł do piątego miejsca UK Singles Chart[146]. Przez większość 2003 nagrali materiał na nowy album z Chrisem Thomasem, ale nie bylo zadowoleni ze współpracy z producentem, dlatego w grudniu zrezygnowali z jego usług i zaczęli nagrywać płytę od nosa, tym razem z Stevem Lillywhitem, z którym wznowili współpracę producencką po 20 latach przerwy[147]. Jeszcze przed premierą płyty wystąpili w kampanii reklamowej koncernu Apple, w ramach której m.in. udostępnili – w należącym do przedsiębiorstwa sklepie muzycznym iTunes Music Store – cyfrowy zestaw The Complete U2 uwzględniający ponad 400 ich utworów[148]. W listopadzie 2004 wydali punk-rockowy album pt. How to Dismantle an Atomic Bomb, z którym dotarli na szczyt list przebojów w ponad 30 krajach[149], a promujące go single „Vertigo” i „Sometimes You Can’t Make It on Your Own” dotarły do pierwszego miejsca UK Singles Chart[150]. W tym samym roku odwiedzili siedzibę Komisji Prawdy i Pojednania w RPA, której spotkali się z biskupem Desmondem Tutu[151]. W lutym 2005 na 47. gali wręczenia nagród Grammy otrzymali trzy statuetki za piosenkę „Vertigo”: za najlepszy występ rockowy duetu lub grupy, najlepszy utwór rockowy i najlepszy krótki teledysk[152]. Wiosną rozpoczęli światową trasę koncertową „Vertigo Tour”[153]. W jej trakcie otworzyli koncert charytatywny Live 8 w Hyde Parku w Londynie, wykonując utwór Beatlesów „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” z gościnnym udziałem Paula McCartneya[154]. W tym samym roku zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame[155], a mowę w ich hołdzie wygłosił Bruce Springsteen[156]. W listopadzie 2006 wydali kompilację pt. U218 Singles zawierającą 16 przebojów U2 i dwa premierowe utwory: „Window in the Skies” i „The Saints Are Coming” (nagrany z zespołem Green Day). 9 grudnia 2006 koncertem w Honolulu zakończyli trasę „Vertigo Tour”, której fragmenty zaprezentowali w filmie koncertowym U2 3D (2008; reż Catherine Owens i Mark Pellington).
27 lutego 2009 wydali album pt. No Line on the Horizon, który wyprodukowali Brian Eno i Daniel Lanois, tym razem wymienieni również jako współautorzy większości utworów. Cztery utwory z płyty przedostały się do sieci już w sierpniu 2008. Zespół, dozując emocje, co jakiś czas udostępniał subskrybentom strony u2.com filmiki z prac nad albumem, kręcone przez Adama Claytona. 19 stycznia 2009 odbyła się radiowa premiera pierwszego singla z albumu, „Get on Your Boots”. Album zebrał mieszane recenzje[157][158]. Pozostały singlami z No Line… były „Magnificent”[159][160] i „I’ll Go Crazy If I Don’t Crazy Tonight”.
5 listopada 2009 zagrali pod Bramą Brandenburską w Berlinie koncert z okazji 20. rocznicy upadku Muru Berlińskiego. W trakcie trzeciej części trasy „U2 360° Tour” w 2010 zaprezentowali trzy nowe kompozycje: „Glastonbury” (poświęcona słynnemu festiwalowi w Glastonbury), „North Star” i „Every Breaking Wave”. Trasę „360 Tour” zakończyli 30 lipca 2011 w Moncton po 110 występach w niemal wszystkich częściach świata; tourneé przez kolejną dekadę uchodziło za najbardziej dochodową trasę koncertową w historii (przynosząc zyski w wysokości 736 mln dol.)[161].
Po zakończeniu ponad dwuletniej trasy koncertowej członkowie U2 na pewien czas wycofali się z życia publicznego, nie rezygnując jednak z prac nad materiałem na kolejne płyty. W listopadzie 2013 wydali singiel „Ordinary Love”, który nagrali na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Mandela: Droga do wolności o Nelsonie Mandeli. Utwór zdobył dużą popularność i był nominowany do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną[162]. W lutym 2014 wydali singiel „Invisible”, a 9 września wystąpili na konferencji branżowej Apple w Kalifornii, na której ogłosili, że ukończyli pracę nad albumem pt. Songs of Innocence i jeszcze tego samego dnia będzie on dostępny online jako darmowy prezent dla użytkowników iTunes[163]. Niespodziewana premiera albumu – która miała być w zamyśle miłą niespodzianką dla fanów po pięciu latach przerwy od poprzedniego longplaya – wzbudziła liczne kontrowersje wśród użytkowników Apple’a, którzy zarzucali firmie, że wgrała na ich telefony nowy krążek zespołu, nie pytając się o zgodę, co potraktowano jako naruszenie ich prywatności[164].
14 maja 2015 koncertem w Vancouver rozpoczęli trasę „Innocence + Experience Tour”, na której promowali nowy album[165]. 13 listopada 2015 w Paryżu doszło do islamskich zamachów terrorystycznych, w wyniku zmarło 137 osób. Dzień później muzycy mieli grać koncert w paryskiej hali widowiskowej w ramach trasy „Innocence + Experience Tour”, ale zamiast tego pojawili się w miejscu ataku, by złożyć kwiaty i oddać hołd ofiarom zamachu. Z kolei dwa paryskie koncerty zostały przeniesione na 6 i 7 grudnia, a także sfilmowane i wydane na DVD jako Innocence + Experience: Live in Paris. W finale drugiego wieczoru na scenę zaproszono amerykański zespół Eagles of Death Metal, podczas którego występu doszło do listopadowych zamachów. Grupa wykonała z U2 utwór „People Have the Power” z repertuaru Patti Smith, a następnie jedną piosenkę ze swojego repertuaru[166]. W 2017, dla uczczenia 30. rocznicy premiery płyty The Joshua Tree, zespół wyruszył w trasę koncertową „The Joshua Tree Tour 2017”, podczas której – po raz pierwszy w historii – wykonał na żywo cały zestaw utworów z płyty. Uzupełnieniem trasy były występy w Australii, Oceanii i Azji pod koniec 2019[167]. 1 grudnia 2017 do sklepów trafił krążek pt. Songs of Experience, stanowiący kontynuację longplaya z 2014. W 2018 zespół wyruszył w promującą go trasę „Experience + Innocence Tour”. 1 września, na początku koncertu w Berlinie, Bono zaczął mieć poważne problemy z głosem, które uniemożliwiły mu dalszy występ. Po konsultacjach lekarskich okazało się, że była to chwilowa niedyspozycja i zespół kontynuował trasę[168]. Przerwany koncert został przeniesiony na 13 listopada i odbył się wtedy jako finał trasy, a zapis w formie DVD z jego przebiegu był dystrybuowany jako coroczny prezent dla członków oficjalnego fanklubu zespołu w 2020[169].
17 marca 2023 wydali album Songs of Surrender, zawierający 40 ponownie nagranych i zreinterpretowanych utworów z własnego repertuaru.[170]
Od 29 września 2023 do 2 marca 2024 zespół zagrał 40 koncertów w ramach rezydencji „U2:UV Achtung Baby Live at Sphere” w obiekcie Sphere w Las Vegas, inaugurując jego działalność. Podczas występów wykonywał w całości album Achtung Baby oraz wybrane utwory z pozostałej części repertuaru. Z powodu rekonwalescencji po operacji Larry’ego Mullena Jr. na perkusji zastępował Bram van den Berg.[171][172]
We wrześniu 2026 ogłoszono, że U2 otrzyma tytuł MusiCares Persons of the Year 2027; uroczystość zaplanowano na 5 lutego 2027 w Los Angeles.[173]
Brzmienie grupy oparte jest na wibrującym, elektronicznie podrasowanym dźwięku gitary elektrycznej z zastosowaniem wielokrotnego pogłosu, melodyjnym, emocjonalnym śpiewie Bono i typowej dla nowej fali solidnie grającej sekcji rytmicznej.
Tekst utworu „Sunday Bloody Sunday” z albumu pt. War odnosi się do krwawych wydarzeń z 30 stycznia 1972 w Derry[174]. Pomimo licznych zapewnień członków zespołu o pacyfistycznym przesłaniu piosenki, część radykałów z Irlandzkiej Armii Republikańskiej posługuje się nią jak hymnem[175].
Dokonania muzyczne U2 można podzielić na trzy okresy, wyznaczane przez trzy dekady istnienia zespołu. Pierwszy trwał przez całe lata 80., tj. od wydania debiutanckiej płyty Boy (1980) aż do częściowo koncertowego Rattle and Hum (1988). Muzyka zespołu w tym okresie odznaczała się prostymi brzmieniami, opierającymi się na wibrującym brzmieniu gitary elektrycznej The Edge’a. Teksty z płyt wydanych w latach 80. traktowały głównie o sprawach wiary (na albumie October), sytuacji politycznej i sposobie życia (War) czy pojęciu miłości i codzienności (The Joshua Tree).
Drugi okres rozpoczął się w 1991 poprzez wydanie singla „The Fly” z albumu pt. Achtung Baby, który charakteryzował się diametralnie różnym brzmieniem i charakterem, bo muzycy U2 postawili na pierwszym miejscu eksperymentalne, pełne elektroniki utwory[176]. Na lata 90. przypada też okres największych tras koncertowych U2, w tym „Zoo TV Tour” i „PopMart Tour”. Albumy wydane w latach 90. – Achtung Baby, Zooropa i Pop – stanowią najbardziej eksperymentalne płyty w dorobku U2 z uwagi na liczne nowe rozwiązania muzyczne[177].
Trzeci okres działalności U2 stanowi powrót do prostych melodii z lat 80., czego zapowiedzią były utwory „Stay (Faraway, So Close)”, „Dirty Day” i „The First Time” z albumu Zooropa (1993)[178]. Muzycy na płycie pt. All That You Can’t Leave Behind (2000) odrzucili charakteryzującą zespół w latach 90. ironię, pastisz i elektronikę, stawiając na autentyzm i prostotę przekazów. Kolejnym krokiem w tę stronę przemiany był album pt. How to Dismantle an Atomic Bomb (2004), który jest uznawany za najbardziej osobistą płytę w historii zespołu.
Zespół słynie z wykonywania podczas koncertów licznych snippetów, czyli krótkich fragmentów piosenek innych wykonawców (czasem także własnych kompozycji) wplatanych w grany właśnie utwór[179]. Inspiracją do napisania albumów Songs of Innocence i Songs of Experience były tomy wierszy Williama Blake’a[180].
Członkowie U2 są znani ze spektakularnych, multimedialnych występów. Stanowczo wypowiadają się w kwestiach politycznych, społecznych i religijnych oraz są zaangażowani w ruchy społeczne i charytatywne. W 2005 otrzymali tytuł „Ambasadorów sumienia” od Amnesty International.
Albumy studyjne:
Z pominięciem pojedynczych występów m.in. na festiwalach.
| Lp | Nazwa trasy | Promowana płyta | Miejsce | Czas | Liczba koncertów |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Boy Tour | Boy | Europa, Stany Zjednoczone | 6 września 1980 – 9 czerwca 1981 | 157 |
| 2 | October Tour | October | 16 sierpnia 1981 – 7 sierpnia 1982 | 102 | |
| 3 | War Tour | War | Europa, Stany Zjednoczone, Kanada, Japonia | 1 grudnia 1982 – 30 listopada 1983 | 110 |
| 4 | The Unforgettable Fire Tour | The Unforgettable Fire | Australia, Nowa Zelandia, Europa, Stany Zjednoczone, Kanada | 29 sierpnia 1984 – 13 lipca 1985 | 112 |
| 5 | The Joshua Tree Tour | The Joshua Tree | Europa, Stany Zjednoczone, Kanada | 2 kwietnia 1987 – 20 grudnia 1987 | 111 |
| 6 | Lovetown Tour | Rattle and Hum | Australia, Nowa Zelandia, Japonia, Europa | 21 września 1989 – 10 stycznia 1990 | 47 |
| 7 | Zoo TV Tour | Achtung Baby Zooropa |
Europa, Stany Zjednoczone, Kanada, Meksyk, Australia, Nowa Zelandia, Japonia | 29 lutego 1992 – 10 grudnia 1993 | 157 |
| 8 | PopMart Tour | Pop | Europa, Stany Zjednoczone, Kanada, Ameryka Południowa, Japonia, RPA | 25 kwietnia 1997 – 21 marca 1998 | 93 |
| 9 | Elevation Tour | All That You Can’t Leave Behind | Europa, Stany Zjednoczone, Kanada | 24 marca 2001 – 2 grudnia 2001 | 113 |
| 10 | Vertigo Tour | How to Dismantle an Atomic Bomb | Europa, Stany Zjednoczone, Kanada, Ameryka Południowa, Australia, Nowa Zelandia, Japonia | 28 marca 2005 – 9 grudnia 2006 | 131 |
| 11 | U2 360° Tour | No Line on the Horizon | Europa, Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, RPA | 30 czerwca 2009 – 30 lipca 2011 | 110 |
| 12 | Innocence + Experience Tour | Songs of Innocence | Kanada, Stany Zjednoczone, Europa | 14 maja 2015 – 7 grudnia 2015 | 76 |
| Razem | 1319 |
Zespół do tej pory trzy razy wystąpił w Polsce. Pierwszy raz na warszawskim Służewcu 12 sierpnia 1997, podczas trasy „PopMart”, kiedy to w trakcie wykonywania kojarzonego z Polską utworu „New Year’s Day” zespół wyświetlił na ekranie zdjęcia manifestacji Solidarności i Lecha Wałęsy (jego historia, zgodnie ze słowami Bono, stanowiła inspirację piosenki), wywołując entuzjazm wśród publiczności.
5 lipca 2005 zespół wystąpił na Stadionie Śląskim w Chorzowie, a ich koncert poprzedziły formacje The Killers oraz The Magic Numbers. Przed wydarzeniem fani zorganizowali akcję „Flaga”, polegającą na stworzeniu polskiej flagi na trybunach stadionu, która miała się pojawić w trakcie wykonywania przez zespół utworu „New Year’s Day”. Za sprawą widowiskowej inicjatywy publiczności koncert w Chorzowie został przez Bono wspomniany w książce U2 o U2 jako „najwspanialszy moment na trasie”, stał się on również inspiracją dla podejmowania podobnych akcji ze strony fanów z całego świata.
6 sierpnia 2009 zespół ponownie wystąpił na Stadionie Śląskim w Chorzowie, tym razem w ramach trasy „U2 360° Tour”[182]. Jako support wystąpiła grupa Snow Patrol. Podczas koncertu doszło do powtórzenia akcji „Flaga”, na co zespół odpowiedział wyświetleniem polskiej flagi na ekranie stanowiącym element scenografii.
| Lp. | Czas | Miejsce | Trasa koncertowa | Liczba wykonanych piosenek | Setlista |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 12 sierpnia 1997 | Warszawa | PopMart Tour | 23 | Mofo, I Will Follow, Gone, Even Better Than The Real Thing, Last Night On Earth, Until The End of the World, New Year’s Day, Pride (In The Name Of Love), I Still Haven’t Found What I’m Looking For, All I Want Is You / Stand By Me (snippet), Staring At The Sun, Born To Be Wild (Edge Karaoke), Miami / My Mammy (snippet) / Cuba (snippet), Bullet The Blue Sky / America (snippet), Please, Where The Streets Have No Name / Playboy Mansion (snippet)
bisy: Discothèque / Love To Love You Baby (snippet) / Barbara Ann (snippet) / Black Betty (snippet) / Discothèque Howie B Hairy B Mix (snippet), If You Wear That Velvet Dress, With Or Without You, Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me, Mysterious Ways, One, Unchained Melody |
| 2. | 5 lipca 2005 | Chorzów, Stadion Śląski | Vertigo Tour | 24 | Vertigo, I Will Follow, The Electric Co. / Bullet With Butterfly Wings (snippet) / I Can See For Miles (snippet), Can’t Stand The Rain (snippet) / Elevation, New Year’s Day, Beautiful Day / Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (snippet), I Still Haven’t Found What I’m Looking For, All I Want Is You, City Of Blinding Lights, Miracle Drug, Sometimes You Can’t Make It On Your Own, Love And Peace Or Else, Sunday Bloody Sunday, Bullet The Blue Sky / The Hands That Built America (snippet) / When Johnny Comes Marching Home (snippet), Running To Stand Still, Pride (In The Name Of Love), Where The Streets Have No Name, One
bisy: Zoo Station, The Fly, With Or Without You, All Because Of You, Yahweh, Vertigo / Happy Birthday (snippet) |
| 3. | 6 sierpnia 2009 | Chorzów, Stadion Śląski | U2 360° Tour | 24 | Breathe, No Line On The Horizon, Get On Your Boots, Magnificent, Beautiful Day / Mazurek Dąbrowskiego (snippet) / Blackbird (snippet), Elevation, New Year’s Day, I Still Haven’t Found What I’m Looking For / Stand By Me (snippet), Stuck In A Moment, Happy Birthday, Unknown Caller, The Unforgettable Fire, City Of Blinding Lights / Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (snippet), Birthday (snippet) / Vertigo, Crazy Tonight / Two Tribes (snippet), Sunday Bloody Sunday / Rock The Casbah (snippet), Pride (In The Name Of Love), MLK, Walk On / You’ll Never Walk Alone (snippet), Where The Streets Have No Name / The Whole of the Moon (snippet), One
bisy: Ultra Violet (Light My Way), With Or Without You, Moment of Surrender |
Nagrody Grammy
BRIT Awards
| Rok | Kategoria |
|---|---|
| 1983 | Najlepszy występ na żywo |
| 1988 | Najlepsza grupa międzynarodowa |
| 1989 | |
| 1990 | |
| 1992 | |
| 1998 | |
| 2001 | |
| Wybitny wkład w muzykę |
MTV Music Awards
| Year | Kategoria | Nagrodzony |
|---|---|---|
| 1987 | Wybór widzów | „With or Without You” |
| 1989 | Najlepszy teledysk z filmu | „When Love Comes to Town” |
| 1992 | Najlepsze efekty specjalne w teledysku | „Even Better Than the Real Thing” |
| 1995 | International Viewer's Choice Award–MTV Europe | „Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me” |
| 2001 | Video Vanguard Award |
Q Awards
| Rok | Kategoria |
|---|---|
| 1990 | Najlepszy występ na świecie |
| 1991 | |
| 1992 | |
| 1993 | |
| 1994 | Merit Award |
| 1996 | Q Inspiration Award |
| 2004 | Q Icon |
| 2005 | Najlepszy występ na żywo |
| 2006 | The Q Innovation in Sound Award (dla The Edge’a) |
| The Q Award of Awards |
