| Wojny husyckie | |||
 Husyci pod Prudnikiem | |||
| Czas |
15 lub 16 marca 1428 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna |
wyprawa odwetowa (działania wyprzedzające na skalę strategiczną[1]) | ||
| Wynik |
zwycięstwo husytów | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
Położenie na mapie Polski w 1771 r.  | |||
 50°19′11″N 17°34′45″E/50,319722 17,579167
| |||
Zdobycie Prudnika – zdobycie i spalenie miasta Prudnika oraz okolicznych wsi, które miało miejsce podczas rejzy husytów na Śląsk 15 lub 16 marca 1428[2].
Po zwycięstwie nad krzyżowcami w 1427 roku, husyci zaatakowali Śląsk. Atak był karą za pomoc udzieloną przez książąt śląskich krzyżowcom, którzy w ramach czwartej krucjaty zaatakowali Czechy[3]. Atak przeprowadzono w czasie olbrzymiej ofensywy na tereny (Austria, Brandenburgia, Saksonia, Śląsk) z których atakowano Czechy w ramach krucjat[4].
Taboryci rozbili obóz przed Bramą Dolną[5] na wschodnim przedmieściu Prudnika, które później otrzymało nazwę Tabory[2]. Husyci ograbili i spalili miasto oraz okoliczne wsie[6][7] (Dębowiec stracił wszystkich swoich mieszkańców[5]), a następnie ruszyli do Nysy przez Głuchołazy. Schwytanych przez nich mieszczan wykupił książę Bolko V Wołoszek, gdy zawarł rozejm z husytami i znalazł się w politycznym obozie niedawnych przeciwników. Książę Bolko miał także wiosną 1430 obsadzić miasto i zamek prudnicki swoim wojskiem, traktując je jako bazę operacyjną w planowanym ataku na biskupie księstwo nyskie[8].
Spalenie Prudnika i okolic fabularnie opisuje książka Boży bojownicy Andrzeja Sapkowskiego.
