| Biskup | ||
|
| ||
| Data i miejsce urodzenia | ||
|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1655 | |
| Biskup pomocniczy poznański | ||
| Okres sprawowania |
1651–1655[1] | |
| Wyznanie | ||
| Kościół | ||
| Nominacja biskupia |
25 września 1651 | |
| Sakra biskupia |
nieznana | |
Jan Branecki herbu Radwan (ur. 1601[a] w Gnieźnie, zm. 1655 w Poznaniu) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański, wikariusz generalny i oficjał poznański, scholastyk warszawski, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej w 1645 roku, sekretarz Władysława IV Wazy[2], doktor obojga praw.
Syn Bartłomieja[3]. 25 września 1651 papież Innocenty X prekonizował go biskupem pomocniczym poznańskim oraz biskupem in partibus infidelium enneńskim. Brak informacji, kiedy i od kogo przyjął sakrę biskupią.
W czasie potopu szwedzkiego został rozstrzelany przez Szwedów w katedrze poznańskiej za sprzeciwienie się próbie odprawienia w niej nabożeństwa luterańskiego[4].