| Wojna polsko-bolszewicka | |||
| Czas |
19 marca 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce |
pod Stepanówką | ||
| Terytorium | |||
| Wynik |
zwycięstwa Polaków | ||
| Strony konfliktu | |||
|
| |||
| Siły | |||
| |||

Bój pod Stepanówką – walki 18 pułku piechoty płk. Jana Dmóchowskiego z oddziałami sowieckiej 58 Dywizji Strzelców komdywa Pawła Kniagnickiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Zimą 1919/1920, na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr[2]. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych, planowanych na wiosnę i lato 1920[3].
W marcu 1920 4 Dywizja Piechoty zajmowała pozycje obronne po obu stronach linii kolejowej Sarny – Korosteń. Jej oddziały organizowały wypady w celu rozpoznania ugrupowania bojowego nieprzyjaciela i dezorganizowania jego przygotowań do ewentualnej ofensywy[4].
| Jednostka | Dowódca | Podporządkowanie |
| dowództwo 4 Dywizji Piechoty | gen. Leonard Skierski | Front Wołyński |
| ⇒ 18 pułk piechoty | płk Jan Dmóchowski | 4 Dywizja Piechoty |
| → I batalion 18 pp | 18 pułk piechoty | |
| 58 Dywizja Strzelców | Pawieł Kniagnicki | 12 Armia |
W marcu 1920 18 pułk piechoty bronił linii Uborci w rejonie Horodnicy. Nocą z 18 na 19 marca I batalion 18 pułku piechoty przeszedł linię frontu i lasami dotarł pod Stepanówkę[5]. Wieś ubezpieczały trzy placówki. Zlikwidowano je bez strzału.
Tutaj kompanie rozdzieliły się, otoczyły miejscowość i o świcie przeprowadziły koncentryczne natarcie na uśpiony pułk 56 Dywizji Strzelców[6]. 2 kompania uderzyła od południa, 1 kompania od północnego wschodu, a 4 kompania z północy. Kompletnie zaskoczony przeciwnik nie próbował nawet zorganizować obrony. Przy minimalnych stratach własnych zdobyto 4 działa, 11 ckm-ów, wzięto około 150 jeńców. Po wykonaniu zadania, batalion wieczorem 19 marca wrócił za linię frontu[7][8].