| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1919 |
| Działania zbrojne | |
| wojna domowa w Rosji wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Płońskiem (16–17 sierpnia 1920) | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | |
| Skład |
15 Armia (do 3 sierpnia 1920) |
54 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Sformowana latem 1919 walczyła nad północną Dźwiną, nad jeziorem Onega i w rejonie Archangielska. Od czerwca 1920 w składzie 15 Armii wzięła udział w drugiej ofensywie Tuchaczewskiego. Podczas bitwy nad Autą przerwała front polskiej VII Brygady Piechoty Rezerwowej, opanowała Głębokie i rozwinęła natarcie na północ od linii kolejowej Głębokie – Mołodeczno. W sierpniu w składzie 4 Armii walczyła nad Wkrą między innymi w rejonie Sochocina i pod Małużynem. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym piechoty 7242, a kawalerii 208 żołnierzy. Na uzbrojeniu posiadała 136 ciężkich karabinów maszynowych i 32 działa[1].
17 sierpnia pod Sarbiewem została wymanewrowana przez 9 BJ i nie zdążyła na pole bitwy pod Płońskiem. Było to jedną z przyczyn klęski 18 Dywizji Strzelców. Podczas odwrotu Armii Czerwonej przekroczyła granicę Prus Wschodnich i została internowana. Resztki dywizji uszły za Niemen i zostały włączone do 18 Dywizji Strzeleckiej[2].
Skład w sierpniu 1920[3]:
