Apateizm (ang. apatheism) – postawa obojętności wobec religii i problemu, czy istnieje Bóg.
Jest to neologizm powstały poprzez połączenie słów apatia i teizm. Stworzenie tego terminu często przypisuje się Jonathanowi Rauchowi w artykule z 2003 w The Atlantic Monthly pt. Let It Be[1]. Sam Rauch nigdy tak nie twierdził. Termin ten został już wcześniej użyty przez kanadyjskiego socjologa Stuarta Johnsona w 1972, który łączył tę postawę z tendencjami sekularyzacyjnymi we współczesnych społeczeństwach[2][3]
Apateizm oznacza obojętność (indyferentyzm) wobec kwestii duchowości i religijności. Wiąże się z uznawaniem, że problemy te są w życiu nieistotne. Odróżnia się tym samym od teizmu czy ateizmu (które uważają te kwestie za istotne, lecz dają zasadniczo różne odpowiedzi na pytanie o istnienie Boga), oraz od agnostycyzmu, zgodnie z którym jest to problem istotny, lecz nie można na niego jednoznacznie odpowiedzieć[4]. Jest jedną z postaw związanych z niereligijnością[5].
Osoby opisujące to zjawisko, podkreślają upowszechnienie się takiej postawy we współczesności. Wiążą ją z procesami sekularyzacyjnymi, brakiem potrzeby duchowości w wygodnym życiu zamożnych społeczeństw, brakiem zagrożeń egzystencjalnych w życiu, czy rozproszeniem uwagi, jakie przynosi kultura i życie społeczne[6][7].
Apateizm nie był przedmiotem szerszych badań empirycznych i bardzo rzadko pojawia się w badaniach religijności[8][9].
