Sołoki

Sołoki
Salakas
	; Kościół w Sołokach
	Herb
Państwo	Litwa
Okręg	uciański
Rejon	jezioroski
Gmina	Sołoki
Populacja (2001)
• liczba ludności	604
Kod pocztowy	LT-32007
	Położenie na mapie Litwy Sołoki
	55°34′40″N 26°08′00″E/55,577778 26,133333
	Multimedia w Wikimedia Commons

Sołoki (lit. Salakas) – miasteczko na Litwie, położone w okręgu uciańskim w rejonie jezioroskim, siedziba starostwa Sołoki, 25 km na wschód od Daugieli, 604 mieszkańców (2001).

Dobra prestymonialne prałata-kantora kapituły wileńskiej^[1].

Znajduje się tu kościół katolicki z pocz. XX wieku, szkoła podstawowa, poczta i biblioteka.

W okresie międzywojennym kilka kilometrów na wschód od miejscowości przebiegała granica polsko-litewska.

Podczas okupacji hitlerowskiej na początku sierpnia 1941 roku Litwini utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 200 osób. 27 sierpnia 1941 roku zlikwidowano getto, a Żydów wywieziono do obozu 10 km od miasteczka. 29 sierpnia 1941 roku policjanci litewscy dowodzeni przez dwóch SS-manów wymordowani łącznie 2570 osób^[2].

Od 2004 roku miejscowość posiada własny herb nadany dekretem Prezydenta Republiki Litewskiej, po roku 2000 uzyskało też status miasteczka.

Tu urodził się Egidijus Sileiks, litewski prawnik, konstytucjonalista.

Przypisy

↑ Biskupstwo wileńskie od jego założenia aż do dni obecnych, zawierające dzieje i prace biskupów i duchowieństwa djecezji wileńskiej, oraz wykaz kościołów, klasztorów, szkół i zakładów dobroczynnych i społecznych. Opracował ks. Jan Kurczewski, Wilno 1912, s. 106.
↑ Geoffrey P.G.P. Megargee Geoffrey P.G.P. (red.), Encyclopedia of camps and ghettos, 1933-1945, t. II, part B, s. 1115 .

Linki zewnętrzne

Sołoki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 59 .
Historia miejscowości (lit.)
Strona starostwa. utenosapskritis.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-06)]. (lit.)

[1] Biskupstwo wileńskie od jego założenia aż do dni obecnych, zawierające dzieje i prace biskupów i duchowieństwa djecezji wileńskiej, oraz wykaz kościołów, klasztorów, szkół i zakładów dobroczynnych i społecznych. Opracował ks. Jan Kurczewski, Wilno 1912, s. 106.

[2] Geoffrey P.G.P. Megargee Geoffrey P.G.P. (red.), Encyclopedia of camps and ghettos, 1933-1945, t. II, part B, s. 1115 .

[1]

[2]