 SM UB-64, okręt siostrzany UB-93 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Projekt |
44 |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
1917 |
| Wodowanie |
12 kwietnia 1918 |
 Kaiserliche Marine
| |
| Nazwa |
SM UB-93 |
| Wejście do służby |
15 maja 1918 |
| Wycofanie ze służby |
listopad 1918 |
| Los okrętu |
poddany w Wielkiej Brytanii w 1918, złomowany w latach 1920–1922 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
| Długość |
55,52 metra |
| Szerokość |
5,76 metra |
| Zanurzenie |
3,73 metra |
| Zanurzenie testowe |
75 metrów |
| Rodzaj kadłuba | |
| Napęd | |
| 2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 809 kW (1100 KM) 2 silniki elektryczne o łącznej mocy 580 kW (788 KM) 2 śruby | |
| Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
| Zasięg |
na powierzchni: 7120 Mm przy 6 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| 1 działo kal. 10,5 cm, 10 torped | |
| Wyrzutnie torpedowe |
5 × 500 mm |
| Załoga |
34 |
SM UB-93 – niemiecki okręt podwodny z okresu I wojny światowej, jedna z 96 jednostek typu UB III zbudowanych dla Kaiserliche Marine.
Okręt miał wyporność 510 ton w położeniu nawodnym i 640 ton w zanurzeniu. Jego główne uzbrojenie stanowiło 10 torped o kalibrze 500 mm wystrzeliwanych z pięciu wyrzutni. Napędzana silnikami wysokoprężnymi i elektrycznymi jednostka rozwijała prędkość 13 węzłów na powierzchni i 7,4 węzła w zanurzeniu, osiągając zasięg 7120 Mm przy prędkości 6 węzłów w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą.
UB-93 został zwodowany 12 kwietnia 1918 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, a do służby w Kaiserliche Marine wcielono go 15 maja 1918 roku. W czasie służby operacyjnej w 2. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte odbył dwa patrole bojowe, nie odnosząc sukcesów. W listopadzie 1918 roku SM UB-93 został poddany Wielkiej Brytanii na mocy postanowień rozejmu w Compiègne, a następnie złomowany w Rochester w latach 1920–1922.
Wydane w kwietniu 1915 roku przez Inspektorat U-Bootów memorandum wzywało kierownictwo Cesarskiej Marynarki Wojennej do zaprojektowania i budowy uproszczonego typu okrętu podwodnego, przeznaczonego do działań blokadowych przeciwko Wielkiej Brytanii[1]. Budowa dużych, oceanicznych okrętów podwodnych trwała zbyt długo, podobnie jak produkcja używanych do ich napędu silników wysokoprężnych o dużej mocy. Skutkowało to znacznym niedoborem jednostek tej klasy w niemieckiej flocie[1][2]. Wznowienie na początku 1916 roku nieograniczonej wojny podwodnej sprawiło, że konieczne stało się opracowanie średniej wielkości okrętu podwodnego uzbrojonego w torpedy, możliwego do szybkiej budowy[3]. Przybrzeżne okręty typu UB II były zbyt słabo uzbrojone i miały niewystarczający zasięg, przez co ich użycie ograniczało się głównie do wód Morza Północnego i kanału La Manche, natomiast nowo projektowane torpedowe okręty podwodne miały być zdolne do operowania wokół Wysp Brytyjskich oraz na Morzu Śródziemnym[4][5]. Zrezygnowano przy tym z wcześniejszego schematu prostych jednostek jednokadłubowych z zewnętrznymi zbiornikami balastowymi na rzecz konstrukcji dwukadłubowej[6][7].
Projekt nowego średniej wielkości okrętu podwodnego oparto na konstrukcji udanych podwodnych stawiaczy min typu UC II[2][4]. Dziobowej części kadłuba nadano nowy profil, a szyby minowe zastąpiono przedziałem torpedowym z czterema wewnętrznymi wyrzutniami torped; powiększono również wyposażony w dwa peryskopy kiosk[4]. Znacznie zwiększono moc silników spalinowych i elektrycznych, a także pojemność zbiorników paliwa, odbyło się to jednak kosztem zmniejszenia o 40% wielkości baterii akumulatorów i o blisko 30% ich pojemności w stosunku do SM U-16, co spowodowało spadek prędkości podwodnej i zasięgu[4]. Okręty charakteryzowały się doskonałą manewrowością oraz krótkim czasem zanurzania, wynoszącym 30 sekund[8][9]. Budowa okrętów oznaczonych przez Inspektorat U-Bootów numerem projektu 44, określanych później jako typ UB III, miała rozpocząć się po zrealizowaniu przez stocznie kontraktów na budowę jednostek typu UB II i UC II, czyli najwcześniej wiosną 1917 roku[4].
Przyszły UB-93 zamówiono 6 lub 8 lutego 1917 roku w ramach wojennego programu rozbudowy floty „Q” jako jednostkę z liczącej 45 okrętów III serii U-Bootów typu UB III[10][11][a]. Powstał w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z 26 okrętów typu UB III zbudowanych w tej wytwórni[12]. UB-93 otrzymał numer stoczniowy 109 (Werk 109)[13][10]. Stępkę okrętu położono w 1917 roku[10], a zwodowany został 12 kwietnia 1918 roku[14][15]. Koszt budowy jednostki wyniósł 3 mln 654 tys. marek[16].
SM UB-93 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej[7][17]. Długość całkowita wynosiła 55,52 metra, szerokość 5,76 metra, a zanurzenie 3,73 metra[7][16]. Kadłub sztywny miał 40,1 metra długości i 3,9 metra szerokości[16][18]. Podzielony był grodziami na następujące przedziały (od dziobu): przedział torpedowy, pomieszczenia załogi, centralę, pomieszczenia załogi, przedział silników spalinowych, przedział silników elektrycznych oraz rufowy przedział torpedowy[19]. Wysokość okrętu (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 8,25 metra[16][18]. Dziób jednostki przystosowano do przecinania sieci przeciwpodwodnych[20]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 510 ton, a w zanurzeniu 640 ton[7][16].
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN-Vulcan S6V35/35 o łącznej mocy 809 kW (1100 KM) przy 450 obr./min, natomiast pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 580 kW (788 KM) przy 362 obr./min[7][21]. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby o średnicy 1,4 metra każda[9]. Jednostka wyposażona była w dwa stery kierunku oraz dwa podwójne stery głębokości[22]. Okręt osiągał prędkość 13 węzłów na powierzchni i 7,4 węzła w zanurzeniu[7][16]. Zasięg wynosił 7120 Mm przy prędkości 6 węzłów w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą[7][16]. Zbiorniki mieściły 71 ton paliwa[10][16][b], a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów po 62 ogniwa, umieszczonych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi[22]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 75 metrów[8][23], a czas wykonania manewru zanurzenia wynosił 30 sekund[8][24].
Główne uzbrojenie okrętu stanowiło pięć wewnętrznych wyrzutni torped kalibru 500 mm: cztery dziobowe i jedna rufowa, z łącznym zapasem 10 torped[5][9]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 10,5 cm Utof C/16 L/45, z zapasem od 108 do 192 naboi[9][10]. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy: wachtowy i bojowy[20]. Wyposażenie ratownicze stanowiła umieszczona na pokładzie łódź ratunkowa[9].
Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 31 podoficerów i marynarzy[8][22][c].
SM[d] UB-93 został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 15 maja 1918 roku[14][25]. Dowództwo okrętu objął por. mar. rez. (niem. Oberleutnant zur See der Reserve) Karl Thouret, dowodzący uprzednio U-79 i U-78[26]. 2 czerwca nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy – nowym został mianowany kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Friedrich Götting[27]. Po zakończeniu szkolenia U-Boot 22 sierpnia 1918 roku wszedł w skład 2. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte[13][28].
Okręt odbył dwa patrole bojowe, nie odnosząc sukcesów[13][e]. Po zakończeniu działań wojennych, zgodnie z postanowieniami rozejmu w Compiègne, SM UB-93 został 21 listopada 1918 roku poddany Wielkiej Brytanii, po czym w latach 1920–1922 złomowano go w Rochester[14][29][f].
