W 2015 roku przedsiębiorstwo rozpoczęło działalność w Europie jako spółka joint venture pomiędzy Politico LLC (z siedzibą w USA) a niemieckim koncernem wydawniczym Axel Springer. Główny oddział „Politico” Europe zlokalizowany jest w Brukseli, a dodatkowe biura znajdują się w Londynie, Berlinie, Paryżu, Rzymie i Warszawie[7].
Historia
John F. Harris i Jim VandeHei opuścili redakcję dziennika „The Washington Post” i dzięki finansowemu wsparciu przez Roberta L. Allbrittona(inne języki) w styczniu 2007 roku założyli „Politico”, gdy w Stanach Zjednoczonych doszło do przeobrażeń politycznych i mediowych[a][8]. Pierwszy z nich został redaktorem naczelnym (editor-in-chief), a drugi redaktorem prowadzącym (executive editor)[9]. Ich pierwszym współpracownikiem był Mike Allen[10], który wcześniej był korespondentem dziennika „The Washington Post” w Białym Domu[11]. Frederick J. Ryan Jr. do 2014 roku zasiadał na stanowiskach prezesa i dyrektora generalnego przedsiębiorstwa[12]. Kolejnym członkiem redakcyjnego zespołu założycielskiego był Martin Tolchin[13].
Od samego początku dziennikarze „Politico”, śledząc kampanie polityczne, korzystali z kamer wideo[14]. W 2008 roku strona internetowa serwisu informacyjnego odwiedzana była miesięcznie przez ponad 3 miliony unikatowych użytkowników[15].
We wrześniu 2008 roku „The New York Times” poinformował, że po wyborach prezydenckich „Politico” miało rozszerzyć swoją działalność – zatrudnić kolejnych reporterów, redaktorów, inżynierów sieciowych[b], a także innych pracowników. W planach przedsiębiorstwa było też zwiększenie nakładu waszyngtońskiej edycji gazety[17]. Od 2008 roku do stycznia 2011 roku kadra pracownicza „Politico” zwiększyła się blisko trzykrotnie[18]. Jednymi z ważniejszych osób, które w tym okresie dołączyły do składu redakcyjnego, byli komentatorzy polityczni Michael Kinsley(inne języki) i Joe Scarborough[19].
W 2011 roku stronę internetową „Politico” miesięcznie odwiedzało ponad 4 miliony unikalnych użytkowników, co czyniło ją jedną z najpopularniejszych gazet internetowych w Stanach Zjednoczonych[20].
W czerwcu 2013 roku zatrudniona została Susan Glasser(inne języki), która wcześniej pracowała dla „The Washington Post”. Miał być jej przydzielony nadzór nad dwoma nowymi obszarami: „opiniami wybitnych głosów z zewnątrz” i „dłuższymi opowiadaniami”[21]. We wrześniu 2014 roku, po rezygnacji Richarda Berke ze stanowiska redaktora prowadzącego, funkcję tę objęła Glasser[22]. Jej drugim zadaniem było czynne uczestnictwo w budowie strategii firmy, która wówczas rozszerzała swoją działalność na całe Stany Zjednoczone, a także wkraczała na kontynent europejski[23].
VandeHei w programie stacji MSNBC, Morning Joe (2018)
W październiku 2013 roku Jim VandeHei, współzałożyciel „Politico”, został mianowany nowym dyrektorem generalnym (CEO) przedsiębiorstwa. Zastąpił on Freda Ryana, który piastował to stanowisko od momentu założenia firmy[24]. Pod kierownictwem VandeHeia „Politico” w aspekcie finansowym kontynuowało tendencję rosnącą: w 2014 roku przedsiębiorstwo zwiększyło przychody o 25%[25]. W styczniu 2016 roku liczba pracowników na świecie wynosiła blisko 500 osób[26].
Na początku roku 2016, po doniesieniach dotyczących napięć w redakcji w poprzedzających tygodniach, VandeHei i Allen (a także trzej inni członkowie kierownictwa) ogłosili, że po zbliżających się wyborach prezydenckich odejdą z „Politico”[27]. W trakcie kadencji Glasser dziesiątki pracowników opuściło firmę, aby dołączyć do innych ośrodków prasowych. Z kolei VandeHei starł się z wydawca Allbrittonem w sprawach budżetowych oraz działań ekspansyjnych. Kiedy organizacja zaangażowała się bardziej intensywnie w rozszerzenie działalności na Europę, założyciele, w tym Harris, postanowili odsunąć się na dalszy plan[28]. Na stanowisku dyrektora generalnego po odejściu VandeHeia przez blisko rok zasiadał Allbritton[29]. 8 maja 2017 roku funkcję tę objął menedżer bankowy, Patrick Steel[30].
Uwagi
↑Wiele tytułów prasowych w całych Stanach Zjednoczonych w momencie zakładania „Politico” redukowało zatrudnienie i ograniczało też relacje z Waszyngtonu[4].
↑Inżynier sieciowy odpowiedzialny jest za budowanie/rozbudowywanie/modernizowanie sieci komputerowych (w zakresie sprzętu i oprogramowania), a także za projektowanie/instalowanie infrastruktury sieciowej oraz serwisowanie i konfigurowanie systemów sieciowych[16].
