| |
| Data i miejsce urodzenia |
2 maja 1906 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka | |
| Gatunek |
portretowa, modowa, reportażowa |
| Muzeum artysty | |
 Ten podpis widnieje m.in. w korespondencji Halsmana z Marilyn Monroe[4]. | |
| Nagrody | |
| Strona internetowa | |
Philippe Halsman, forma spolszczona Filip Halsman[6][7] (ur. 2 maja 1906 w Rydze, zm. 25 czerwca 1979 w Nowym Jorku) – amerykańsko-rosyjski fotograf portretowy, modowy, fotoreporter, pisarz i nauczyciel[1] żydowskiego pochodzenia, członek agencji Magnum Photos[a][2], uważany za prekursora fotografii surrealistycznej[8][9].
Od lat 30.[10] do 70. XX wieku wykonał wiele portretów celebrytów, intelektualistów i polityków, które były wykorzystywane na okładkach i stronach magazynów m.in. „Look”, „Esquire”, „Saturday Evening Post”, „Paris Match” i „Life”[11]. Jego twórczość była również wykorzystywana w reklamach i publicystykach np. zdjęć firmy kosmetycznej Elizabeth Arden, NBC, Simon & Schuster i rodziny firmy Ford[12][11]. W 1958 w ankiecie przeprowadzonej przez miesięcznik „Popular Photography” Philippe Halsman został wybrany jako jeden z „najlepszych dziesięciu światowych fotografów”[b] wraz z Irvingiem Pennem, Richardem Avedonem, Anselem Adamsem, Henrim Cartier-Bressonem, Alfredem Eisenstaedtem, Ernstem Haasem, Yousufem Karshem, Gjonem Milim i Eugene’em Smithem[11][13].
Halsman urodził się w ryskiej kamienicy na ul. Kaļķu iela 6 (pol. Ulica Wapienna 6), w której mieszkał do 1929[16][17][18]. Był synem rosyjsko-żydowskiej[10][19] pary Morducha (Maksa) Halsmana, stomatologa[20] i Ity Grintuch (ur. 13 października 1874[21], zm. 1950[22]), nauczycielki[23][24]. Miał siostrę Lioubę (ur. 1910, zm. 1978)[22]. Zainteresowanie fotografią u Halsmana zrodziło się, kiedy jako piętnastolatek znalazł stary aparat ojca na strychu[c][23][28].
Będąc nastolatkiem, wiele podróżował z rodzicami, zwiedzając jedne z najważniejszych muzeów w Europie – inspirowały go w szczególności portrety[23].
Studiował na wydziale elektrotechniki na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie[22][29][5]. Kilka lat później jego siostra zaczęła studiować sztukę w Paryżu, gdzie zawarła małżeństwo z Francuzem. Halsmanowi bardzo spodobało się miasto, więc zadecydował, że będzie kontynuował studia w tym mieście[23].
Fotografia wydawała mi się wciąż nieodkryta – była sztuką na samym początku swojego rozwoju.
Interesował się bardziej sztuką i literaturą niż wybranym kierunkiem. Jego ulubionymi pisarzami byli Lew Tołstoj, Fiodor Dostojewski, Aleksandr Kurpin, Nikołaj Gogol, Anton Czechow[30]. Pragnął odmienić fotografię – chciał, żeby zdjęcia były realistyczne, mocne, proste i bardzo wyraziste. Zadecydował wtedy o porzuceniu studiów. Profesor matematyki, dowiedziawszy się o decyzji, powiedział: „Halsman, w kilka miesięcy możesz otrzymać stopień inżyniera, a ty chcesz zostać… fotografem!”[23].
10 września 1928[5] 22-letni Halsman został oskarżony o morderstwo swojego ojca, którego miał dokonać podczas pieszej wycieczki po austriackim Tyrolu, gdzie panowały antysemickie nastroje[31][32]. Po rozprawie opartej na przypadkowych dowodach w Innsbrucku został skazany na dziesięć lat więzienia[29], później tę karę zmniejszono do czterech lat[7]. Rodzina, przyjaciele i adwokaci pracowali nad jego zwolnieniem, otrzymując pełne wsparcie ważnych europejskich intelektualistów, od Sigmunda Freuda, Alberta Einsteina, Thomasa Manna, Jakoba Wassermanna[7] i Paula Painlevé’a, którzy popierali jego niewinność[32][29]. Ita i Liouba, matka i siostra, twierdziły, że Philippe od dłuższego czasu chorował przewlekle na gruźlicę, w związku z czym jego długotrwałe przebywanie w areszcie mogłoby znacznie pogorszyć stan jego zdrowia[29]. Według opinii lekarza zatrudnionego w zakładzie karnym w Stein, w którym przebywał Philippe, nie potwierdzono u niego objawów gruźlicy[29]. Zarzuty wobec Halsmana określane są często jako jeden z największych skandali sądowych w Austrii, nazywany „austriacką aferą Dreyfusa”[29].
Listy, które Halsman pisał w trakcie odsiadywania kary, zostały wydane w książce Briefe aus der Haft an eine Freundin (pol. Listy z więzienia do przyjaciółki) (1930)[31]. 1 października 1930 zwolniono go z odbywania kary na skutek aktu łaski prezydenta Austrii, Wilhelma Miklasa[32][10].
W okresie powojennym zainteresowanie naukowców i dziennikarzy na temat sprawy sądowej ożywało sporadycznie. Jednym z ważnych wydarzeń była inicjatywa austriackiego dziennikarza Hansa Haidera, który pochował głowę Morducha Halsmana w 1991. Głowa ojca Halsmana, która została odcięta jako dowód w procesie sądowym, leżała do tej pory na wydziale medycznym Uniwersytetu Leopolda i Franciszka w Innsbrucku. Pogrzeb spowodował krótkotrwałe zainteresowanie się mediów sprawą, a także wydanie wielu publikacji naukowych i publicystycznych o różnym stopniu dokładności. Sprawa zarzutu została także przedstawiona w dwóch książkach (The Jump Artist Austina Ratnera[33] i Ojcobójca. Sprawa Filipa Halsmana Martina Pollacka[34]) i w filmie Skok! (2008), w którym w Halsmana wcielił się Ben Silverstone[35][29].
26 stycznia 1931[5] Halsman przyjechał do Francji do swojej siostry i matki[27], dzięki interwencji francuskiego ministra Paula Painlevé’a[5]. Halsman zaprzyjaźnił się z jego synem, Jeanem Painlevém, filmowcem naukowym, który zaoferował mu pierwszą przenośną kamerę (9 × 12 Kodak) i wprowadził do lokalnego środowiska artystów[5]. W 1932[10] w paryskiej dzielnicy Montparnasse (która w latach 30. XX wieku była artystycznym centrum Paryża[23]) pod adresem 22 Rue Delambre[23] otworzył studio fotograficzne, w którym sfotografował wielu znanych artystów i pisarzy – Andréa Gide’a, Marca Chagalla, Le Corbusiera i Andréa Malrauxa, używając innowacyjnej własnoręcznie zrobionej lustrzanki dwuobiektywowej[37]. Zyskując sławę, Halsman otrzymał zaproszenia do współpracy z magazynami „Journal des Modes”, „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Voilà”, „Le Monde Illustré”, „Vu” i „Visages du Monde and the daily Le Journal”[23][5]. We francuskich gazetach pisano: „Philippe Halsman jest prawdopodobnie najlepszym portrecistą, jakiego mamy”[23][11]. 15 stycznia 1935 został zarejestrowany we French Trade Registry jako „fotograf artystyczny”[5].
W 1936 jego prace zostały wystawione w ramach Exposition Internationale de la Photographie Contemporaine w Musée des Arts Décoratifs w Paryżu[5].
Krótko przed wybuchem II wojny światowej do Paryża przyjechał rosyjski balet Siergieja Diagilewa, w którym tańczyli Wacław Niżyński i Anna Pawłowa, Igor Strawiński komponował muzykę, scenografię zaś przygotowywali Pablo Picasso, Léon Bakst i Marc Chagall. Jean Cocteau, który pracował dla Diagilewa, spytał się go: „Co mogę dla Ciebie zrobić?”, na co on odpowiedział: „Etonne-moi!” (pol. Zadziw mnie!). Halsman, który usłyszał te słowa, będąc blisko bohemy, zrobił z nich motto swojej twórczości[27].
Kiedy rozpoczęła się inwazja niemiecka na Francję, Halsman przeniósł się do Marsylii[23]. Jego żona, córka, siostra i brat, którzy mieli francuskie paszporty, wyemigrowali do USA, jedynie Philippe nie mógł zdobyć wizy z uwagi na swoje łotewskie obywatelstwo[11][38][10]. Dzięki interwencji Alberta Einsteina (który spotkał jego siostrę w latach 20. XX wieku) i Międzynarodowego Komitetu Ratunkowego[5] uzyskał wizę do Stanów Zjednoczonych[11][23][38][10][39].
10 października 1940 dostał się do USA[23][38][10], po II wojnie światowej zmienił swoje imię i nazwisko na Philippe Halsman (wcześniej: Filips Halsmans[5])[d][29]. Zdobył pracę dzięki firmie kosmetycznej Elizabeth Arden, która użyła Halsmana do sfotografowania modelki Constance Ford (na tle flagi USA) w kampanii reklamowej szminki „Victory Red”[8][9][11][40], dzięki której otrzymał nagrodę Art Director’s Club Medal[23]. Rok później, w 1942, znalazł pracę w czasopiśmie „Life”, fotografując projekty kapeluszy[11]. Portret modelki w kapeluszu Lilly Daché był pierwszą jego fotografią, która trafiła na okładkę tego magazynu. W sumie jego fotografie znalazły się na 101 okładkach tego czasopisma[41] – co jest niepokonanym rekordem[42][10].
28 lutego 1945[5] został wybrany prezesem American Society of Media Photographers[43], w którym to towarzystwie prowadził walkę o prawa twórcze i zawodowe[44][10]. Dzięki swoim pracom zdobył później światową sławę i w 1951 został zaproszony przez właścicieli Magnum Photos o dołączenie do organizacji jako „członek wspierający”, dzięki czemu mogła ona rozpowszechnić jego prace poza Stanami Zjednoczonymi[2][10].
W 1948 otrzymał obywatelstwo amerykańskie[22][43].
W 1941 Halsman po raz pierwszy spotkał się ze Salvadorem Dalim[11][22][10][43] w Julien Levy Gallery w Nowym Jorku, w którym malarz miał swój występ[5] – współpraca trwała łącznie 37 lat[45]. Pierwszą fotografię Dalego wykonał już w tym samym roku[42] – przedstawiała go jako zarodek. Zdjęcie (które znajduje się w autobiografii Dalego Secret Life) ukazuje graficznie jego obsesję na punkcie wspomnień prenatalnych[46]. W tym samym roku Halsman sfotografował pozującego Dalego z baletnicą przebraną w strój koguta (stworzonego przez Dalego) na dachu budynku, która później znalazła się w kategorii „Pictures of the Week” prasy Life[46][25]. Ostatnie zdjęcie wykonano 17 kwietnia 1978[5][22].
Praca Dalí Atomicus (która jest najbardziej rozpoznawalną fotografią ze współpracy[11]) z 1948 eksploruje ideę zawieszenia, przedstawiając trzy latające koty (początkowo Dalí był za pomysłem wysadzenia kaczki dynamitem[42]), wiadro wylanej wody i Dalego w powietrzu. Tytuł fotografii jest nawiązaniem do obrazu Dalego Leda Atomica[42], który można zauważyć za kotami po prawej stronie zdjęcia[42]. Dalí Atomicus był jednym z pierwszych przykładów praktyki Halsmana zwanej „jumpology” (dosł. pol. skokologia, skoczkologia[43])[42][47]. Miała ona na celu przedstawić prawdziwą duszę przedmiotów – głównie celebrytów i osoby publiczne, których fotograf prosił o wykonanie skoków po każdej sesji zdjęciowej[42].
Kiedy prosiłem kogoś o to, aby skakał, jego uwaga skupiała się na skoku i wtedy właśnie przestawał pozować, robiąc sztuczne miny. Dzięki temu na fotografii można było uchwycić jego osobowość.
Przy pracy Dalí Atomicus Halsman i jego asystenci (córka i żona)[42] wykonali 28 prób[e], zanim uzyskali satysfakcjonujący rezultat[9]. Finalna wersja fotografii Dalí Atomicus została wydana w magazynie „Life”[42]. Czasopismo „Time” nazwało ją „zdjęciem, które odmieniło współczesny portret”[48].
W 1949 Halsman wykonał zdjęcie Popcorn Nude, które przedstawia Dalego unoszącego wysoko nogę w stronę ziaren popcornu i bagietek, eksplodujących wokół nagiej modelki[42].
Kolejną fotografią był żywy obraz In Voluptas Mors (1951), zwany też Voluptuous Death[50] (pol. Zmysłowa Śmierć), surrealistyczny portret przedstawiający Dalego obok dużej czaszki, która w rzeczywistości składa się z siedmiu nagich kobiet. Dokładne ustawienie kobiet według szkicu Dalego zajęło Halsmanowi trzy godziny[42][51][52]. Na przestrzeni lat powstało wiele odwzorowań i aluzji do Voluptas Mors. Najpopularniejsze nawiązanie znajduje się na plakacie filmu Milczenie Owiec, natomiast rekonstrukcję fotografii można znaleźć na plakacie promocyjnym filmu Zejście[51]. HuffPost określiło sesję zdjęciową za „jedną z najbardziej skandalicznych”[50].
W 1954 Halsman z Dalim wydali zbiór swojej współpracy w książce Dali’s Mustache, który zawiera 36 różnych ujęć na charakterystyczny wąs artysty[42][43] – m.in. fotografie wąsa jako rogi byka, znak dolara, wskazówki zegara, przechodzącego przez ser szwajcarski[46], wykres dochodowy czy też związana ósemka[53]. Na obwolutach znajduje się krótka biografia Halsmana[53]. Książka składa się głównie z serii pytań – na następnej stronie od danego pytania znajduje się odpowiedź Dalego wraz z jednym zdjęciem fotografa[53], na przykład:
Oprócz tego, na początku „wywiadu fotograficznego” znajdują się dwie dedykacje[55].
W 1960 Halsman wraz z Dalim wydali film Chaos and Creation[22]. Film został stworzony na kwietniowy Fifth Annual Convention on Visual Communications, która odbyła się w Waldorf Astoria w Nowym Jorku[56]. Chaos and Creation, uważany za jeden z pierwszych filmów artystów, zawiera elementy dokumentalne, zaczynając od wykładu, a kończąc na stworzeniu dzieła sztuki. Nagranie pokazuje planowanie, tworzenie i wykonanie dzieła przez Salvadora Dalego, którego głównym motywem była tzw. metoda paranoikrytyczna (ang. Paranoiac-critical method)[56].
W 1947[22] Halsman zrobił zdjęcie smutnemu Albertowi Einsteinowi, które stało się jedną z najpopularniejszych fotografii XX wieku[31][42][59]. W trakcie sesji zdjęciowej Einstein opowiadał o swojej formule E = mc² i liście skierowanym do prezydenta Franklina Roosevelta, który umożliwił stworzenie bomby nuklearnej dzięki jego naukowym badaniom, przez co bezcelowo zginęło wiele istnień ludzkich[59]. Fotografia w 1966 została wykorzystana w USA na znaczku pocztowym[5][59], a później w 1999 posłużyła jako okładka czasopisma „Time”, które nazwało Einsteina „Człowiekiem Stulecia”[31][59][60].
W 1951 Halsman został upoważniony przez NBC do sfotografowania wielu popularnych swego czasu komików[61] jak Milton Berle, Red Skelton, Groucho Marx i duet Dean Martin i Jerry Lewis[62], co zainspirowało go do późniejszego wydania książki[61]. W tym też roku przyjechał po raz pierwszy do Europy – wykonał fotografie Marca Chagalla, Winstona Churchilla, Henriego Matisse’a, Jeana-Paula Sartre’a, Brigitte Bardot, Anny Magnani i wielu innych[22].
W 1952 został wysłany przez pismo Life do sfotografowania Marilyn Monroe[11] w jej apartamencie[63]. Jedno ze zdjęć wykonanych w tym samym roku (przedstawiające Monroe stojącą w rogu pomieszczenia[11]; również wykonał fotografie m.in. w trakcie wykonywania ćwiczeń[63]) zostało wykorzystane w wydaniu z 7 kwietnia 1952[64][63]. Oprócz tego, fotografia była wiele razy reprodukowana do późniejszych wydań czasopism „Life”, „Life en Español”, „Time” i „People” w latach 1964–1982[64].
W 1953 Halsman został upoważniony przez Ford Motor Company, aby sfotografować rodzinę Fordów na 50. rocznicę firmy. Zdjęcia zostały wykorzystane pismach Life, The Saturday Evening Post i Look[12].
W trakcie kręcenia filmu Wojna i Pokój, w rzymskim studiu Cinecittà, Audrey Hepburn i jej mąż Mel Ferrer wynajęli różową chatę na obrzeżach Rzymu, ze zwierzyńcem[65]. Na terenach posiadłości Halsman wykonał serię zdjęć zatytułowaną: An Idyl for Audrey: In Italy She relaxes down on a plush farm[65] (pol. Sielanka dla Audrey: We Włoszech relaksuje się na pluszowej farmie). Jedna z nich (wykonana 18 lipca 1955) posłużyła dla czasopisma „Life”, która dla fotografa była 75. okładką[22][66][67].
W 1958 został nominowany do „World’s Ten Greatest Photographers”, światowej ankiety prowadzonej przez czasopismo „Popular Photography”[22].
W latach 1958–1959 Halsman fotografował czołowych pisarzy, filozofów i naukowców, którzy publikowali artykuły dla serii książek Adventures of the Mind prasy Saturday Evening Post[22].
W 1959 wydał książkę Jump Book, w której ironicznie omówił „skokologię”[61] i zawarł ok. 200 fotografii skaczących gwiazd filmowych, polityków, władców królewskich, artystów i pisarzy[68][69]. W tym też roku wystąpił w programie telewizyjnym Person to Person stacji CBS. Wywiad został przeprowadzony w apartamencie Halsmana (ze studiem), znajdującym się na ulicy West Sixty-seventh Street[22].
W 1960 czasopismo „Life” wysłało Halsmana do Rosji, aby ten sfotografował rosyjskich artystów, pisarzy, tancerzy i polityków[22].
W swojej książce, wydanej w 1961 roku: Halsman on the Creation of Photographic Idea sformułował 6 reguł, których stosowanie miało prowadzić do spektakularnych efektów zdjęciowych. Książka wzbudziła ożywioną dyskusję w środowisku fotografów[70]. W tym samym roku Halsman wraz z Irvingiem Pennem, Richardem Avedonem, Alfredem Eisenstaedtem i z sześcioma innymi fotografami założyli Famous Photographers School[22], w której uczniowie mogli uczyć się fotografii od najpopularniejszych fotografów[71]. Również w 1961 dokumentował wywiad, trwający tydzień, Alfreda Hitchcocka z François Truffautem w Los Angeles, wydany później w książce Hitchcock/Truffaut[22].
Halsman współpracował również z Hitchcockiem. Zgłosił się do niego agent reklamowy Hitchocka, który zlecił mu, aby przez dziesięć dni fotografować wszystko, co będzie wydawało się interesujące w trakcie nagrywania filmu Ptaki. W 1962 wykonał pierwszy portret Hitchcocka w celu promocji filmu[72]. Później czasopismo „Life” użyło jednego ze zdjęć na okładkę, dwóch na stronach wewnątrz magazynu; czasopismo „Look” wykorzystało jedną fotografię na okładkę, natomiast pięć innych na strony wewnętrzne magazynu[72].
Nigdy nie pracowałem dla francuskiego oddziału Vogue, odkąd przybyłem do Ameryki, więc spytałem ze zdziwieniem: „Czemu mnie wybraliście?”, na co dostałem odpowiedź: „To Hitchcock zażądał, abyś go sfotografował”.
Halsman, fotografując Hitchcocka przez wiele lat w jego domu i na planie, tworzył portrety makabrycznej wizji reżysera, z pewną dozą humoru – w 1974 fotograf wykonał zdjęcie żony Hitchcocka, Almy, otwierającej drzwi od lodówki, w której znajdowała się sztuczna głowa męża, bądź też wykonał fotografię aktorce Tippi Hedren, która zapala papierosa dzięki krukowi[72].
Halsman wykonał pierwsze fotografie portretowe Vladimira Nabokova w 1966 w Montreux w Szwajcarii[22]. Pisarzowi tak bardzo spodobały się zdjęcia, że użył ich we wszystkich swoich obwolutach – portret Halsmana można znaleźć na tylnej stronie książki Król, dama, walet w wydaniu z 1968[73], w której twarz Nabokova jest przedstawiania w pełnym kadrze, połowę zakrywa cień, czytelnie widać pół uśmiechu, oczy są w pełni otwarte i lekko spoglądają obok aparatu[73].
Nabokov uznał portrety Halsmana za najlepsze, jakie kiedykolwiek mu zrobiono.
W 1966 Halsman wykonał kilka fotografii dla pisma The Saturday Evening Post i w 1968 powrócił wykonać kolejną sesję zdjęciową. Prace zawierały nawiązania do cech i zainteresowań charakterystycznych dla Nabokova: lepidopterologii, tweedu, autora zastanawiającego się nad tekstem, Webster’s Dictionary i szachów[73].
W 1970 Halsman wykonał swoją 101. fotografię na okładkę czasopisma „Life”. Znajdował się na niej Johnny Carson[22].
Od 1971 do 1976 nauczał „portretowania psychologicznego” na uniwersytecie The New School w Nowym Jorku. Klasa znajdowała się w budynku na ulicy West Sixty-seventh Street[22].
W 1973 wykonał fotografię Angeli Davis – amerykańskiej aktywistki, która użyła zdjęcia na okładkę swojej autobiografii. Do zdjęcia dołączono cytat Davis: „Musisz działać, jeśli masz szansę radykalnie zmienić świat. I nie możesz o tym zapomnieć”[74]. Oprócz tego, fotografię wykorzystano na okładkę czasopisma „Time”[75].
W 1976 Halsman, z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, sprzedał swój zbiór kolekcjonerowi George’owi Rinhartowi (który rodzina odkupiła od niego w 1987)[22].
8 listopada 1978 została odsłonięta wystawa ze współpracy Halsmana z Dalim w Salvador Dalí Museum w Beachwood[5].
W 1979 został zaproszony przez Cornella Capę, założyciela muzeum International Center of Photography w Nowym Jorku, aby zorganizować wystawę całej twórczości Halsmana, która była też wystawiana w innych krajach przez osiem lat. Zmarł 25 czerwca 1979[22][25][76].
Używał aparatów Rolleiflexa (TLR) lub Hasselblada (500 series), a także własnoręcznie zrobionych[77], które sprzedawał lokalnie[78]. Stworzył własny format 4 × 5 cali lustrzanki dwuobiektywowej (produkowany przez Fairchild Corporation[5]), który był zdecydowanie większy, niż oferowały sklepy (format 2¼ na 2¼ był standardem), dzięki czemu negatywy były w lepszej jakości, a układ lustra, jego odbicie i ułożenie wizjera było skonstruowane do rejestrowania ruchu na zdjęciach – była to główna cecha stylu fotograficznego Halsmana[78].
1 kwietnia 1937[5] Halsman ożenił się z fotografką Yvonną Moser[22][79]. Był z nią aż do śmierci. Miał dwie córki: Irene (ur. 1939 w Paryżu) i Jane (ur. 1941 w Nowym Jorku)[5][22].
Jego twórczość odmieniła fotografię. Jak pisano w The New York Times: „Halsman podkreślił wyrazistość zdjęć, dokładnie zobrazował wartość tonalną, osiągnął mistrzostwo w oświetlaniu i odkrył główne i kontrastujące nawierzchnie. Ponadto, starał się uchwycić esencję swoich popularnych tematów”[25]. Jego błyskotliwe i energiczne fotografie stały się ważną częścią dziedzictwa fotografii[37].
W The New York Times również napisano: „Nie jest to przypadkowe, że wymyślił on «skokologię» w erze Action painting, nazywanej czasami abstrakcyjnym ekspresjonizmem, czego plony zauważymy w sztuce performance. Własny styl studia portretowego wniósł do granic możliwości, wyolbrzymiając podstawowe komponenty w taki sposób, abyśmy byli z nich bardziej świadomymi, jak np.: zaufanie, jakie musi istnieć między fotografem a przedmiotem; ułamkowo-sekundowy «ruch», który uchwyci każdy aparat; niekontrolowane objawienie postaci; jak i też moment wzbicia, który jest okazją dla fotografa.”[81]
Na 1 lutego 2022 planowana jest premiera pierwszej, oficjalnej biografii o fotografie zatytułowanej „Philippe Halsman: A Photographer’s Life” autorstwa Henry’ego Leutwylera, współpracując z Markiem Lubellem oraz z członkami rodziny Halsmana – córką, Ireną Halsman, i z wnukiem, Oliverem Halsmanem Rosenbergiem[82][83].
Zdjęcia fotografa znajdują się w następujących muzeach[g]:
Opracowane według źródeł[5][57]:
Opracowane według źródeł[5][57]:
Poniżej wymienione są albumy, w których wykorzystano fotografie Halsmana.
| Rok | Tytuł | Gatunek | Autor | Wytwórnia | Źródło |
|---|---|---|---|---|---|
| 1955 | Piano Music | muzyka poważna | Robert Casadesus; kompozycja Claude’a Debussyego | Columbia Masterworks Records | [103] |
| 1957 | South Pacific With Original Broadway Cast | album musicalu | Mary Martin, Ezio Pinza, duet Rodgers i Hammerstein | ||
| 1958 | Je T’aime... I Love You | muzyka pop | Jony James z David Terry And His Orchestra | MGM Records | |
| 1959 | Meyer Davis Plays „Redhead” For Dancing | Meyer Davis | RCA Records | ||
| Love Is A Season | jazz, pop | Eydie Gormé | ABC Records | ||
| Gormé Sings Showstoppers | pop | ||||
| 1961 | Krapp’s Last Tape – A Play By Samuel Beckett With Donald Davis | nie muzyczny | Samuel Beckett | Spoken Arts | |
| 1962 | Bad But Beautiful | jazz, pop | Eartha Kitt | MGM Records | |
| 1966 | Louis | jazz | Louis Armstrong | Mercury Records | |
| 1967 | The Seven States Of Consciousness (Recorded Live Los Angeles 1967) | nie muzyczny | Maharishi Mahesh Yogi | Pacific Jazz Records | |
| So Much For Dreaming | muzyka folkowa | Ian & Sylvia | Vanguard Records | ||
| Horowitz In Concert (Recorded At His 1966 Carnegie Hall Recitals) | muzyka poważna | Vladimir Horowitz | Columbia Masterworks Records | ||
| 1968 | The Best Of Ian & Sylvia | muzyka folkowa | Ian & Sylvia | Vanguard Records | |
| 1971 | The Joy Of Feeling Fit | nie muzyczny (audiobook) | Nicholas Kounovsky | brak | |
| 1973 | Speaking Personally... Aldous Huxley | nie muzyczny (wywiad) | Aldous Huxley | Caedmon Audio | |
| 1974 | The Contemporary Ballad Book | muzyka folkowa | Joan Baez | Vanguard Records | |
| 1979 | Remember Marilyn | jazz, pop | Marylin Monroe | 20th Century Fox Records | |
| 1982 | Hommage | nie muzyczny | Jean Giraudoux, Louis Jouvet | Disques Adès | |
| 1983 | L’Intramontabile Mito Di Marilyn | pop | Marylin Monroe | RCA Records | |
| 1990 | Hold Me Now / Grand Hotel | indie rock | Jesse Garon & The Desperadoes | Avalanche Records | |
| 1992 | The California Concerts | jazz | Louis Armstrong | Decca Jazz | |
| 1995 | The Phoenix | house | God Within | Hardkiss | |
| 1996 | Yes – A Scott Hardkiss Mix | Scott Hardkiss | |||
| 2004 | Kate Spade Music | bossa nova | Beaumont | brak | |
| 2012 | Collected Cool | jazz | Dean Martin | Universal Music Enterprises, Hip-O Records | |
| nieznany | Concerto N°21 En Ut Majeur Pour Piano Et Orchestre K 467 | muzyka poważna | Robert Casadesus, Charles Münch z Filharmonią Nowojorską; kompozycja Mozarta | Columbia Records | |
| Waltzes | Alexander Brailowsky; kompozycja Chopina | Philips Records | |||
| Pages Choisies | nie muzyczny | Jean Giraudoux | L’Encyclopédie Sonore |
Poniżej wymienione są albumy Halsmana z dodatkowymi autorami.
| Rok | Tytuł | Rodzaj | Wytwórnia | Dodatkowi autorzy | Źródło |
|---|---|---|---|---|---|
| 1958 | Famous Photographers Tell How | LP | Candid Recordings | Weegee, Henri Cartier-Bresson, Arthur Rothstein, Bruce Downes, Tana Hoban, Bert Stern, Jacob Deschin, Ralph Baum, John Rawlings, Peter Gowland | [104] |
| nieznany | Piccoli – A Fairy Tale By Philippe Halsman | LP, album | Spoken Arts | Siobhan McKenna |
| Rok | Tytuł | Gatunek | Informacje | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 1965 | The Eleanor Roosevelt Story | dokumentalny | fotosista: zdjęcie tytułowe | [105] |
| 1988 | John Huston: The Man, the Movies, the Maverick | fotosista | ||
| 2006 | American Masters | serial dokumentalny | fotosista – 1 odcinek | |
| 2012 | Z pamiętnika Marilyn Monroe | dokumentalny | fotosista |
| Rok | Tytuł | Gatunek | Informacje | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 1994 | American Masters | serial dokumentalny | zdjęcia archiwalne – 1 odcinek | [105] |
| Rok | Tytuł | Gatunek | Informacje | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 2004 | American Masters | serial dokumentalny | podziękowania – 1 odcinek | [105] |
| 2013 | Sekretne życie Waltera Mitty | komedia | zdjęcia dzięki uprzejmości Magnum Photos | |
| 2015 | Secrets of Einstein’s Brain | dokumentalny | specjalne podziękowania dla Magnum Photos |
| Rok | Tytuł | Gatunek | Informacje | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 1952 | Omnibus | serial telewizyjny | oddział fotografii | [105] |
| 1959 | Tonight Starring Jack Paar | program telewizyjny | wystąpił w odcinku #3.48 | |
| 1960 | Person to Person | telewizyjny program dokumentalny | wystąpił w odcinku #7.37 | |
| 1962 | The DuPont Show of the Week | program telewizyjny | wystąpił w odcinku „The Beauty of a Woman” | |
| Candid Camera | wystąpił w dwóch odcinkach | |||
| 1965 | Dali in New York | dokumentalny | wystąpił jako fotograf Dalego | |
| 1972 | The Mike Douglas Show | program telewizyjny | wystąpił w odcinku #12.60 |
| Rok | Tytuł | Gatunek | Informacje | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 2013 | Salvador Dalí: Génie tragi-comique | telewizyjny program dokumentalny | występ (nagrania archiwalne) | [105] |
