| |
| Pseudonim |
Black Uhlan of the Rhine |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Obywatelstwo | |
| Styl walki |
leworęczny |
| Kategoria wagowa |
ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk |
70[1] |
| Zwycięstwa |
56 |
| Przez nokauty |
40 |
| Porażki |
10 |
| Remisy |
4 |
Max Adolph Otto Siegfried Schmeling (ur. 28 września 1905 w Klein Luckow, zm. 2 lutego 2005 w Wenzendorfie) – najwybitniejszy niemiecki bokser zawodowy[2][3].
Pochodził z Pomorza, z okolic Pasewalku. Boksowanie rozpoczął w 1922 w barwach Kraftsportverein Benrath. W 1924 przeszedł na zawodowstwo. Następne lata to pasmo sukcesów: 1926 – mistrzostwo Niemiec w wadze półciężkiej, 1927 – mistrzostwo Europy w wadze półciężkiej, 1928 – mistrzostwo Europy w wadze ciężkiej, 1930 – mistrzostwo świata wszechwag (pokonał w Nowym Jorku Jacka Sharkeya). Został w ten sposób pierwszym supermistrzem boksu z Europy. W 1932 obronił tytuł w walce z Youngiem Striblingiem, by potem go stracić w rewanżowej walce z Sharkeyem[2][3].
Największy rozgłos przyniosły mu jednak pojedynki z ówczesnym królem ringu, za którego uważano Amerykanina Joe Louisa. W pierwszym spotkaniu w 1936 Max Schmeling zwyciężył w 12. rundzie przez nokaut. Nie była to oficjalna walka o mistrzostwo świata, lecz prestiżowa konfrontacja czempionów czarnej i białej rasy, co szczególnie podkreślały środki propagandy w ówczesnych Niemczech, głoszącej, że Max Schmeling to duma rasy. Rasy aryjskiej, co w Nowym Jorku spotkało się z odpowiedzią Joe to duma swojej rasy. Ludzkiej rasy[4]. Walkę oglądało na Yankee Stadium ponad 40 tys. osób. Hitlerowskie władze przyznały bokserowi znaczną nagrodę, którą zainwestował w restaurację w Szczecinie[3][5].
W 1938 doszło do rewanżu z Louisem, już w oficjalnej walce o mistrzostwo świata. Schmeling został znokautowany po zaledwie 124 sekundach walki[2][3].
Po 1933 zakupił domek letniskowy nad jeziorem Bobięcińskim Wielkim[6], natomiast w latach 1937–1945 mieszkał w podmiasteckiej wsi Ponikła, gdzie od 2006 znajduje się obelisk poświęcony jego pamięci[7].
W czasie wojny był jednym z nielicznych niemieckich sportowców światowej sławy wcielonych do Luftwaffe za odmowę wstąpienia do NSDAP w 1935. Walczył jako spadochroniarz na Krecie (Operacja Merkury), doznając według niektórych źródeł poważnego urazu kręgosłupa i kolana podczas lądowania. Sam Schmeling jednak temu zaprzeczał, podając, że po prostu zachorował na żołądek, a rannego bohatera robiła z niego propaganda Goebbelsa[5]. Przed zakończeniem walk o Kretę w doniesieniach medialnych pojawiła się nieprawdziwa wiadomość o jego śmierci. Później przebywał również w okupowanej Polsce i był gościem generalnego gubernatora Hansa Franka[8].
W 1948 stoczył ostatnią walkę w karierze przegrywając w Hamburgu na punkty z Richardem Vogtem. Na zawodowym ringu stoczył łącznie 70 walk – 56 wygranych (36 k.o.), 10 przegranych i 4 nierozstrzygnięte[2].
Żoną Maksa Schmelinga była czeska aktorka Anny Ondra (1902–1987). Adolf Hitler, chcąc wykorzystywać Schmelinga jako wzorcowego aryjskiego, niemieckiego sportowca, próbował namówić go na rozwód, i na zwolnienie menadżera – amerykańskiego Żyda – ale Schmeling odmówił[2][3][5][9].
W 1938, podczas Nocy kryształowej, ryzykując własnym życiem, uratował dwóch nastoletnich braci pochodzenia żydowskiego ukrywając ich w swoim pokoju hotelowym w Berlinie. Następnie pomógł im się wydostać z terenu Niemiec. Trzymał ten fakt w tajemnicy przez 50 lat, a zdarzenie ujawnił jeden z uratowanych[9][10][11].
Po zakończeniu kariery Schmelingowi dobrze się powodziło – był przedstawicielem firmy Coca-Cola na Hamburg[2]. Wspierał finansowo żyjącego w biedzie swojego dawnego przeciwnika Joe Louisa, z którym się zaprzyjaźnił. W 1981 częściowo pokrył koszty jego pogrzebu[3][5].
W 1992 został wprowadzony do Międzynarodowej Galerii Sław Boksu.
Przeżył ponad 99 lat i jest najdłużej żyjącym bokserskim mistrzem świata wszechwag w historii.
W 2002 odbyła się premiera fabularnego filmu telewizyjnego produkcji amerykańskiej w reż. S.Jamesa, Joe and Max, opowiadającego o życiu Maksa Schmelinga i Joe Louisa. W postać Schmelinga wcielił się Til Schweiger[12].
Jego imieniem nazwano również Halę Sportową w Berlinie.
Polska grupa punkrockowa – The Analogs nagrała o nim piosenkę, którą zatytułowała „Max Schmeling” (na płycie Hlaskover Rock z 2000).
