Mario Puzo

Mario Puzo

Mario Puzo (1972)
Imię i nazwisko	Mario Gianluigi Puzo
Data i miejsce urodzenia	15 października 1920 Nowy Jork
Data i miejsce śmierci	2 lipca 1999 West Bay Shore
Narodowość	amerykańska
Dziedzina sztuki	literatura
Ważne dzieła
Ojciec chrzestny Sycylijczyk Ostatni don Omerta Rodzina Borgiów Głupcy umierają
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Mario Gianluigi Puzo (ur. 15 października 1920 w Nowym Jorku, zm. 2 lipca 1999 w West Bay Shore) – amerykański pisarz, dziennikarz i scenarzysta filmowy pochodzenia włoskiego.

Puzo jest znany przede wszystkim ze swoich książek opisujących sycylijską mafię. Najsłynniejsza z nich, Ojciec chrzestny, opublikowana w 1969 r., stała się tematem scenariusza filmu pod tym samym tytułem, nakręconego w 1972 r. przez Francisa Forda Coppolę, z Marlonem Brando i Alem Pacino w rolach głównych. Film w 1973 zdobył trzy Oscary:

1. za najlepszy film – Albert S. Ruddy,
2. za najlepszy scenariusz adaptowany – Mario Puzo i Francis Ford Coppola,
3. dla najlepszego aktora pierwszoplanowego – Marlon Brando^[1].
   

Książka została sprzedana w nakładzie dwudziestu pięciu milionów egzemplarzy i przetłumaczona na kilkadziesiąt języków.

Mario Puzo urodził się w rodzinie włoskich imigrantów w nowojorskiej dzielnicy Hell’s Kitchen. Jego ojciec był zawiadowcą na kolei. Przyszły pisarz mieszkał z sześciorgiem rodzeństwa przy stacji kolejowej. Podczas II wojny światowej Puzo służył w Siłach Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych. Po zakończeniu wojny pracował w Niemczech jako cywilny publicysta prasowy dla wojska^[2].

W 1946 poślubił Erikę Linę Broske i miał z nią pięcioro dzieci: Anthony’ego, Josepha, Dorothy Ann, Virginię i Eugene. Pierwszą książkę pt. Mroczna arena wydał w 1955, kiedy miał 35 lat.

Od 1963 pracował jako niezależny dziennikarz i pisarz. Pisał do magazynów dla panów, publikował recenzje książek, opowiadania i artykuły w: „Redbook”, „Holiday”, „Book World”, a także „New York Times”. W 1965 ukazała się Dziesiąta Aleja. Żadna z tych dwóch książek nie przyniosła mu zysków finansowych, jednakże obie z nich otrzymały dobre recenzje krytyków. Po kosztownym leczeniu szpitalnym pęcherzyka żółciowego Puzo zdecydował się napisać książkę, która odniesie poważny sukces kasowy. Podczas pracy jako reporter słyszał wiele anegdot i opowiastek na temat mafii i zaczął zbierać materiały o Cosa Nostrze ze wschodniej części wybrzeża. Efektem tych starań był tom Ojciec chrzestny.

Zmarł 2 lipca 1999 w West Bay Shore w stanie Nowy Jork^[3].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Maria Puzo.

• Mroczna arena (The Dark Arena) – 1955
• Dziesiąta Aleja/Mamma Lucia (The Fortunate Pilgrim) – 1965
• The Runaway Summer of Davie Shaw – 1966
• Sześć grobów do Monachium (Six Graves to Munich) – 1967 (pod pseudonimem Mario Cleri)
• Ojciec chrzestny (The Godfather) – 1969
• Głupcy umierają (Fools Die) – 1978
• Sycylijczyk (The Sicilian) – 1984
• Czwarty K (The Fourth K) – 1990
• Ostatni don (The Last Don) – 1996
• Omerta – 2000
• Rodzina Borgiów (The Family) – dokończona już po śmierci przez towarzyszkę życia Carol Gino, 2001

• 1973 – Złoty Glob Najlepszy scenariusz – Francis Ford Coppola, Mario Puzo^[4].