| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ | |
| Załoga |
2 (pilot i obserwator) |
| Historia | |
| Data oblotu |
5 czerwca 1930 |
| Liczba egz. |
273 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
1 × silnik gwiazdowy Škoda-Whirlwind J5B |
| Moc | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
13,25 m |
| Długość |
8,20 m |
| Wysokość |
2,76 m |
| Powierzchnia nośna |
24,50 m² |
| Profil skrzydła |
Clark Y (zmodyfikowany) |
| Masa | |
| Własna |
800 kg |
| Startowa |
1290 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
180 km/h |
| Pułap |
4100 m |
| Zasięg |
600 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 karabin maszynowy Vickers K obserwatora | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
Lublin R.XIII – polski samolot towarzyszący marki Lublin z okresu przed II wojną światową.
Samolot zaprojektował inż. Jerzy Rudlicki w 1930 r.[1] Początkowo prowadzono prace nad projektami oznaczonymi R.XIV i R.XV. Oblot nowej maszyny został wykonany przez Władysława Szulczewskiego 5 czerwca 1930 r. Następnie przeprowadzono próby w Instytucie Badań Techniki Lotniczej. Po ich zakończeniu wyprodukowano serię 15 egzemplarzy samolotu R.XIV, które przekazano wojsku. Ostatni samolot z tej serii, oznaczony numerem 54.15 stał się prototypem samolotu R.XIII. Departament Aeronautyki w lipcu 1930 r. złożył zamówienie na 50 maszyn R.XIII.
Produkcję seryjną rozpoczęto 17 września 1931 r. Pierwszy Lublin R.XIIIA wszedł do służby 7 czerwca 1932 r. Wszystkie samoloty z serii A w liczbie 50 sztuk zostały zmodyfikowane i otrzymały oznaczenie R.XIIIB. Następnie opracowano wersje ulepszone aerodynamicznie C i D.

W 1934 r. opracowano wersję z pływakami dla marynarki wojennej, oznaczaną R.XIIIter. Posiadała ona nieco zwiększone wymiary oraz gorsze osiągi. Kolejna wersja R.XIIIE miała wzmocniony płat i 4 wyrzutniki bombowe, jednak nie została skierowana do produkcji seryjnej. Ostatnią wersją była wersja R.XIIIF produkowana od 1934 r.
Łącznie wyprodukowano 273 samoloty wszystkich wersji.
Nielatającą replikę Lublina R.XIIIG/hydro można oglądać w Muzeum MDLOT w Pucku.
Dwumiejscowy górnopłat zastrzałowy (parasol) z podwoziem stałym o konstrukcji mieszanej[1].
Kadłub spawany z rur stalowych, kryty płótnem oraz (z przodu i od góry) blachą duralową. Łoże silnika spawane z rur stalowych. Przed kabiną znajdował się zbiornik paliwa o pojemności 200 litrów. Tablica przyrządów pilota wyposażona w busolę, sztuczny horyzont, obrotomierz, wskaźniki paliwa i oleju, zegar, dwa wysokościomierze, prędkościomierz z chyłomierzem i zakrętomierzem. W tylnej kabinie była możliwość zabudowy aparatu do zdjęć pionowych i radiostacji. Pod kadłubem był umieszczony podchwytywacz meldunków. Masa silnika: Škoda – 250 kg, Gnome-Rhône – 280 kg. Podwozie dwukołowe z płozą ogonową. Morski Dywizjon Lotniczy Marynarki Wojennej używał R.XIIIter w wersji z pływakami (wodnosamolot) o masie własnej 998 kg.
Skrzydło o obrysie eliptycznym, dwudzielne, dwudźwigarowe, drewniane, kryte płótnem, wsparte na piramidce i zastrzałach. Lotki z klapkami odciążającymi.
Usterzenie spawane z rur, kryte płótnem. Statecznik pionowy usztywniony cięgnami stalowymi.
W 1939 r. w eskadrach polskiego lotnictwa było 150 samolotów R.XIII, w tym 50 w wersjach R.XIIID i R.XIIIC w jednostkach bojowych, 30 sztuk w szkolnictwie, 30 sztuk w rezerwie i około 40 sztuk w remontach. Samoloty trafiły do 16, 26, 36, 43, 46, 56 i 66 eskadry obserwacyjnej[2].
W czasie kampanii wrześniowej 40 samolotów tego typu uległo zniszczeniu, a 10 udało się ewakuować do Rumunii. Jeden R.XIII wylądował w ZSRR, jeden na Węgrzech i jeden na Słowacji.






