| Gatunek | |
|---|---|
| Rok produkcji | |
| Data premiery |
16 grudnia 1994 |
| Kraj produkcji | |
| Język | |
| Czas trwania |
100 min |
| Reżyseria | |
| Scenariusz | |
| Główne role | |
| Muzyka | |
| Zdjęcia | |
| Scenografia | |
| Montaż | |
| Produkcja | |
| Wytwórnia |
Lisbon Story – niemiecko-portugalski dramat obyczajowy z 1994 roku w reżyserii Wima Wendersa. Dzieło to jest traktatem o poznaniu świata, siebie, własnego statusu jako artysty[1].
Dźwiękowca Phillipa Wintera skłania do podróży do Lizbony pocztówka, którą otrzymał od przyjaciela, reżysera Friedricha Monroe, który wyjechał do stolicy Portugalii kręcić niemy film, za pomocą starej kamery na korbkę. Realizacja filmu przychodzi mu z trudem, prosi więc Wintera, aby ten przybył do Lizbony i spróbował uratować obraz, dodając do niego dźwięk. Kiedy Winter dociera na miejsce, przekonuje się, że mieszkanie Monroe jest puste, a sam reżyser zniknął bez śladu. Winter mimo to rozpoczyna nagrywanie dźwięków w mieście, licząc na powrót przyjaciela lub jego odnalezienie. Spędza czas na wędrówkach po Lizbonie, poznaje dzieci, które pomagały w pracy Monroe oraz zespół Madredeus, który nagrywa muzykę do powstającego filmu. Pewnego dnia przypadkiem spotyka na mieście Friedricha. Okazuje się, że reżyser przeżywa kryzys wiary w kino i nie jest w stanie dokończyć planowanego filmu. Zamiast tego rejestruje przypadkowe, zbędne obrazy miasta, za pomocą kamer umieszczonych w śmietnikach i reklamówkach. Ostatecznie Winterowi udaje się jednak przekonać go do powrotu do pracy.
| 1970–79 | |
|---|---|
| 1980–89 |
|
| 1990–99 | |
| 2000–09 |
|
| 2010–19 | |
| 2020–29 |
|
