Leonard Marconi

Leonard Marconi

Data i miejsce urodzenia	6 października 1835 Warszawa
Data i miejsce śmierci	1 kwietnia 1899 Lwów
Narodowość	polska
Alma Mater	Akademia Świętego Łukasza
Dziedzina sztuki	rzeźba
Ważne dzieła
Pomnik Aleksandra Fredry we Wrocławiu Pomnik Tadeusza Kościuszki na Wawelu
Multimedia w Wikimedia Commons

Leonard Marconi (ur. 6 października 1835 w Warszawie, zm. 1 kwietnia 1899 we Lwowie) – polski rzeźbiarz pochodzenia włoskiego.

Syn rzeźbiarza włoskiego Ferrante, który od 1828 roku żył w Polsce, bratanek architekta Henryka Marconiego.

Kształcił się w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, a następnie w latach 1859–1861 w Akademii św. Łukasza w Rzymie. W latach 1862–1873 prowadził atelier rzeźbiarskie w Warszawie. W 1873 roku wyjechał do Lwowa, gdzie został wykładowcą w Akademii Technicznej. Zajmował się głównie rzeźbą architektoniczną, nagrobną i portretową.

Cesarz Franciszek Józef I nadał postanowieniem z 12 czerwca 1893 roku nadzwyczajnemu profesorowi Leonardowi Marconiemu tytuł i charakter zwyczajnego profesora^[1].

• epitafium wykute w marmurze kararyjskim umieszczone w 1880 na jednym z filarów bazyliki św. Krzyża w Warszawie^[2] w miejscu wmurowanej urny z sercem Fryderyka Chopina
• dekoracja fasady i wnętrz Sejmu Galicyjskiego we Lwowie (obecnie siedziba uniwersytetu), wykonana w latach 1879–1888
• pomnik Hrabiego Aleksandra Fredry, przeniesiony po II wojnie światowej ze Lwowa do Wrocławia
• pomnik Tadeusza Kościuszki w Krakowie (znajduje się na Wawelu), którego kopia istnieje w Detroit, USA
• Oszczędność, rzeźba na fasadzie budynku Galicyjskiej Kasy Oszczędności we Lwowie^[3]
• dekoracje Hotelu George’a we Lwowie
• fasada Grand Hotelu we Lwowie (z atlantami)^[4]
• dwa pomniki na cmentarzu Łyczakowskim
• wystrój pałacu Kronenberga w Warszawie
• rzeźby na fontannie na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie (od 1952 roku przed kinem „Muranów”)^[5]