 Larry King (2010) | |
| Imię i nazwisko |
Lawrence Harvey Zeiger |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
19 listopada 1933 |
| Data i miejsce śmierci |
23 stycznia 2021 |
| Zawód |
osobowość radiowa i telewizyjna, prezenter, rzecznik prasowy, dziennikarz |
| Współmałżonek |
Freda Miller |
| Lata aktywności |
1957–2021 |
Larry King, właśc. Lawrence Harvey Zeiger[1] (ur. 19 listopada 1933 w Nowym Jorku, zm. 23 stycznia 2021 w Los Angeles[1]) – amerykański dziennikarz, osobowość radiowa i telewizyjna, prezenter oraz rzecznik prasowy, którego praca została wyróżniona nagrodami, w tym dwiema Peabody Award, Emmy i dziesięcioma CableACE Award.
Urodził się na nowojorskim Brooklynie[2] w rodzinie ultraortodoksyjnych Żydów, jako syn Jennie (z domu Gitlitz), pochodzącej z Wilna pracownicy branży odzieżowej, i Aarona Zeigera, restauratora wywodzącego się z Kołomyi[3]. Miał dwóch braci – Marty’ego i Irwina[4]. Ukończył Lafayette High School.
Pierwszy kontakt z dziennikarstwem miał w 1955 roku. Zgłosił się do nowopowstałej rozgłośni radiowej WAHR na Florydzie. Zdał test głosu i został przyjęty do pracy. Właściciel radiostacji, Marshall Simmonds, obiecał Zeigerowi, że przed mikrofonem zasiądzie "jak tylko nadarzy się okazja". Na debiut przed mikrofonem czekał jednak aż dwa lata. W tym czasie zajmował się pracami porządkowymi. Simmonds dotrzymał słowa w 1957 roku, postawił jednak warunek: zmiana nazwiska na bardziej radiowe[5].
W 1957 Lawrence Zeiger przyjął pseudonim Larry King. Wiąże się z tym anegdota, powtarzana przez samego Kinga. Na pięć minut przed pierwszym wejściem na antenę pseudonim wymyślił mu Marshall Simmonds, który w gazecie zobaczył reklamę hurtowni King’s Wholesale Liquor[5].
1 maja 1957 roku, o godzinie 9:00 rano, w rozgłośni radiowej WAHR w Miami Beach na Florydzie Larry King zadebiutował na antenie. Jego audycja Larry King Show trwała od 9 rano do południa. Dano mu też szansę prowadzenia popołudniowych wiadomości[5].
Od 1978 regularnie prowadził nocny talk-show na falach Mutual Radio Network. W czerwcu 1985 zatrudniono go w telewizji CNN (Cable News Network)[6]. Był gospodarzem nadawanego z Los Angeles Larry King Live. Przeprowadził ponad 40 tys. wywiadów. Rozmawiał m.in. z Margaret Thatcher, Nancy Reagan, Madonną, Monicą Lewinsky, Michaelem Jordanem, Michaiłem Gorbaczowem, Barbarą Bush, Tonym Blairem, Władimirem Putinem, Céline Dion, Hunter Tylo, a także z mordercą Johna Lennona, Markiem Davidem Chapmanem[7][8].
Niezwykle wyrazisty wizerunek Kinga i jego charakterystyczny głos były często wykorzystywane przez Hollywood. Użyczył głosu w serialu animowanym Simpsonowie (1991, 1994) i komedii animowanej Film o pszczołach (Bee Movie, 2007), a także postaci barmana-transwestyty z filmów Shrek 2 (2007) i Shrek Trzeci (2010).
W 2008 wziął udział w kampanii społecznej wyrażającej sprzeciw wobec wprowadzenia w amerykańskim stanie Kalifornia poprawki legislacyjnej zamykającej drogę parom jednopłciowym do zawierania małżeństw, tzw. Propozycji 8[9].
16 grudnia 2010, po 25 latach pracy dla CNN, poprowadził ostatni program Larry King Live, który został wyemitowany 17 grudnia 2010[10]. Kończąc ostatni odcinek powiedział: Good night and thank you all for watching. Decyzję o zakończeniu kariery argumentował tym, że chce teraz dużo czasu spędzać z rodziną. Dziennikarza pożegnali Bill Clinton i Barack Obama.
W 2012 powrócił do przeprowadzania wywiadów w ramach programu Larry King Now, dostępnego tylko na terenie Stanów Zjednoczonych w serwisach VOD, takich jak Hulu. Od 13 czerwca 2013 prowadził nowy program Politicking w rosyjskiej, wielojęzycznej stacji informacyjnej RT[11].
Zmarł 23 stycznia 2021 w szpitalu w Los Angeles, w wyniku COVID-19[12].
