Królewski dom Lancasterów    Henryk IV Henryk V Henryk VI | |
| Poprzedzeni przez | Dynastię Plantagenetów |
|---|---|
| Zastąpieni przez | Dynastię Yorków |
Lancasterowie – boczna linia Plantagenetów, panująca w latach 1399–1461 (a także krótko w 1470–1471), jej herbem była czerwona róża.
Pierwszym z rodu był syn Edwarda III – Jan z Gandawy, otrzymał on tytuł księcia Lancaster, następnie w latach małoletności Ryszarda II sprawował rolę regenta, później został przywódcą opozycji. Pierwszym władcą z tego rodu był Henryk IV Lancaster panujący od 1399 do 1414 roku. Musiał tłumić powstania ludności, nie uznających jego praw do tronu. Jego syn Henryk V Lancaster, (1414–1422) chcąc przysporzyć sobie popularności wznowił zaczętą za Plantagenetów wojnę stuletnią. Henryk odniósł wielkie zwycięstwo pod Azincourt w 1415 roku. To otworzyło mu drogę do korony Francji. Henryk zmarł jednak młodo w 1422 roku. Jego małoletni syn Henryk VI Lancaster (1422–1461, a także 1470–1471) był za młody by objąć samodzielne rządy. Na dodatek był niestabilny psychicznie. Spowodowało to bunt młodszej gałęzi Plantagenetów – Yorków.
Lancasterowie utracili władzę w wyniku wojny Dwóch Róż. Jednak ich krewni po kądzieli – Tudorowie, pokonali Yorków, dając początek nowej dynastii. Nieślubna linia Lancasterów – Beaufortowie, żyje w Anglii do dziś.
