Kim Althea Gordon (ur. 28 kwietnia1953 w Rochester w stanie Nowy Jork[2]) – amerykańska artystka, muzyk, autorka tekstów, najlepiej znana jako basistka i wokalistka zespołu Sonic Youth, z którym nagrała szesnaście albumów. Udziela się w wielu projektach muzycznych, jest liderką zespołu Free Kitten. Współprodukowała płytę Pretty on the Inside grupy Hole.
Po rozpadzie zespołu Gordon wydała dwa solowe albumy: No Home Record (2019) i TheCollective (2024)[3].
Życiorys
Wczesne życie i edukacja
Kim Gordon przyszła na świat 28 kwietnia 1953 w Rochester w stanie Nowy Jork[4][5]. Jej matka Althea Gordon zajmowała się krawiectwem i domem[5], a ojciec Calvin Wayne Gordon był profesorem socjologii. Calvin urodził się w Centralii w Kansas w rolniczej rodzinie[6]. Kim miała starszego brata, Kellera Gordona, który według niej miał największy wpływ na jej życie[7]. Keller dokuczał Kim i w dzieciństwie często się kłócili[5][8]. Po ukończeniu studiów z literatury klasycznej na Berkeley przez Kellera, zdiagnozowano u niego schizofrenię paranoidalną[9]. Zmarł w 2023 roku[9].
Dorastała w Los Angeles[10][11]. W wieku pięciu lat Kim przeprowadziła się wraz z całą rodziną do tego miasta, w którym jej ojciec podjął pracę na Uniwersytecie Kalifornijskim[5][12]. W kolejnych latach Calvin został dziekanem na tym uniwersytecie[6]. Uczęszczała do szkoły podstawowej przy uniwersytecie, na którym uczył jej ojciec[13]. Nie lubiła chodzić do szkoły i często ją opuszczała[13]. Była nieśmiała w dzieciństwie, często bawiła się sama[14]. Od dziecka chciała zostać artystką[15]. Uczęszczała do Santa Monica College i zamieszkała w Venice[16], później przeprowadziła się do kanadyjskiego Toronto, gdzie rozpoczęła studia na Uniwersytecie York[17]. Wtedy pierwszy raz grała w zespole muzycznym, założonym na potrzeby zajęć uczelnianych[10]. Zaprzyjaźniła się w tym okresie z artystą Mikiem Kelleyem[10]. Nie ukończyła studiów w Toronto[18][19]. Wróciła do Los Angeles[5], w którym ukończyła Otis College of Art and Design[20][12].
Kim Gordon podczas występu Sonic Youth (1992)
W 1980 r. Gordon przeprowadziła się do Nowego Jorku z nadzieją na zostanie artystką[21]. Na początku lat 80. prowadziła projekt artystyczny „Design Office” polegający na dokonywaniu artystycznych metamorfoz mieszkań swoich znajomych[10][22]. Pracowała w galerii sztuki marszandaLarry’ego Gagosiana[12][23]. W 1981 r. miała miejsce wystawa jej prac w nowojorskiej galerii White Columns[12].
Sonic Youth
Na początku lat 80. Gordon była zainteresowana nowojorską sceną zespołów no–wave[24][23][25]. Swoją pierwszą gitarę dostała od koleżanki[23]. Przez krótki okres grała w krótko istniejącym zespole CKM[26]. Jej znajoma Miranda Stanton zapoznała ją z pięć lat młodszym Thurstonem Moore, który grał wtedy w zespole Coachmen[23]. Kim weszła w związek z Thurstonem, w 1984 r. wzięli ślub[4][15][27]. W 1981 r. razem z Thurstonem i Lee Ranaldo założyła noise–rockowy zespół Sonic Youth[28][29]. Kim grała na basie i gitarze, śpiewała na wokalu (choć nie miała muzycznego wykształcenia[30])[11][31], Thurston i Lee grali na gitarach[4]. Rok po założeniu zespołu nagrali debiutancki, beztytułowy album[32][33]. Zespół działał w podziemiu aż do wydania trzeciego albumu pt. EVOL[28][29]. W 1986 r. na stałe do zespołu dołączył Steve Shelley jako perkusista[4], który wprowadził więcej rytmicznych impulsów do muzyki zespołu[29]. Znacznym sukcesem grupy okazał się album Daydream Nation wydany w 1988 roku[34][24][35]. Zdobył uznanie krytyków[36][37] i przyniósł szerszą rozpoznawalność zespołu. Zespół był określany jako „pionierzy rocka alternatywnego”[36]. W 1990 wydali album Goo[38], a w 1992 album Dirty[36]. Oba zyskały popularność[35].
Była współproducentką debiutanckiego albumu Pretty on the Inside grupy Hole, o co poprosiła ją Courtney Love[39][40]. W 1991 r. Sonic Youth było supportowane przez Nirvanę podczas ich europejskiej trasy koncertowej[41]. W 1993 r. razem ze stylistką Daisy von Furth założyła firmę odzieżową X–Girl, twarzą marki została Chloë Sevigny[42]. W tym samym roku Gordon wraz z Julią Cafritz założyła zespół Free Kitten, swój pierwszy poboczny projekt muzyczny[30]. W 1994 r. Kim urodziła córkę Coco, swoje pierwsze i jedyne dziecko[43]. Myśląc o wychowaniu swojej córki, w 1999 r. przeprowadziła się z Thurstonem do miasteczka Northampton w stanie Massachusetts[21][33].
Od 1997 r. Sonic Youth wydało serię eksperymentalnych albumów[4]. W 2009 r. grupa wydała swój szesnasty album pt. The Eternal[44], który okazał się ich ostatnim albumem[45]. W 2011 r. Gordon i Moore rozstali się po 27 latach małżeństwa z powodu niewierności Moore’a[46][11][47]. W listopadzie 2011 r. gitarzysta Ranaldo poinformował o zawieszeniu zespołu[45]. 14 listopada 2011 r. w brazylijskim São Paulo Sonic Youth zagrało swój ostatni koncert[48].
Kim Gordon (2018)
Kariera solowa i inne projekty
Po rozpadzie Sonic Youth, Gordon angażowała się w różne projekty muzyczne. W 2012 r. występowała na koncertach w duecie z japońską perkusistką Ikue Mori[49]. Wraz z Billem Nace’em założyła dwuosobowy zespół Body/Head i zagrała europejską trasę koncertową[49][50]. Razem wydali albumy m.in. No Waves oraz The Switch[51]. W 2013 r. miała miejsce retrospektywna wystawa prac Gordon w galerii White Columns w Nowym Jorku[24].
W 2015 r. wydała autobiograficzną powieść pt. Girl in a Band (pol. Dziewczyna z zespołu[52]). W książce Gordon wspomina i opisuje wydarzenia ze swojego życia w tym m.in. swoje dzieciństwo, życie w Nowym Jorku czy rozpad Sonic Youth[53][54].
W 2016 r. przeprowadziła się do Los Angeles[56]. W 2019 r. odbyła się indywidualna wystawa dzieł Gordon w The Andy Warhol Museum w Pittsburgu[57].
W 2019 r. wydała swój pierwszy solowy album pt. No Home Record[58]. W 2024 r. wydała drugi solowy album pt. The Collective[59].
Życie prywatne
Kim Gordon pobrała się z Thurstonem Moore w 1984 roku, ich córka – Coco Hayley Gordon Moore – urodziła się w 1994 roku[33]. Gordon rozwiodła się z Moore’em w 2013 roku[35].
Przez Harper’s Bazaar została nazwana „ikoną kontrkultury”, a magazyn The Guardian określił ją jako „legendę art rocka”[25]. Nazywana bywa „matką chrzestną grunge’u”[62] oraz „sumieniem alternatywnego rocka”[63].
W 2020 r. magazyn Rolling Stone umieścił Gordon na 39. miejscu zestawienia najlepszych basistów wszech czasów[64].
