Julius Curtius

Julius Curtius

Julius Curtius (1930)
Data i miejsce urodzenia	7 lutego 1877 Duisburg
Data i miejsce śmierci	10 listopada 1948 Heidelberg
Minister gospodarki Niemiec
Okres	od 20 stycznia 1926 do 11 listopada 1929
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa
Poprzednik	Rudolf Krohne(inne języki)
Następca	Paul Moldenhauer(inne języki)
Minister spraw zagranicznych Niemiec
Okres	od 11 listopada 1929 do 3 października 1931
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa
Poprzednik	Gustav Stresemann
Następca	Heinrich Brüning
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Julius Curtius (ur. 7 lutego 1877 w Duisburgu, zm. 10 listopada 1948 w Heidelbergu^[1]) – niemiecki polityk, z zawodu adwokat. W latach 1926–1929 był ministrem gospodarki, a w latach 1929–1931 ministrem spraw zagranicznych Niemiec.

Studiował prawo w Kilonii, Strasburgu i Bonn, a doktorat obronił w Berlinie^[1]. Po ukończeniu studiów został prawnikiem w Duisburgu. W 1911 roku przeprowadził się do Heidelbergu^[2]. Brał udział w I wojnie światowej. Został odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy^[1]. Do 1921 r. pełnił funkcję radnego miejskiego, jednocześnie kontynuując działalność prawniczą. Był członkiem Niemieckiej Partii Ludowej (Deutsche Volkspartei, DVP). W latach 1920–1932 zasiadał w Reichstagu z ramienia DVP^[2]. 20 stycznia 1926 roku został ministrem gospodarki^[1].

Po śmierci ministra spraw zagranicznych Gustava Stresemanna 3 października 1929 roku Curtius zajął jego miejsce. Oficjalnie objął urząd 11 listopada 1929 roku^[1]. Kontynuował politykę Stresemanna: nalegał na ponowne dostosowanie reparacji wojennych wobec pogarszającej się sytuacji gospodarczej Niemiec i remilitaryzację Nadrenii^[2]. Z drugiej strony, w przeciwieństwie do Stresemanna, uchodził za nieprzewidywalnego polityka. Przed objęciem urzędu Curtius podjął decyzję o potrzebie intensyfikacji polityki w kierunku południowo-wschodnim (m.in. w Austrii) i wschodnim (m.in. nawiązaniem współpracy gospodarczej ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich)^[3][1].

Curtius przyczynił się do przyjęcia Planu Younga^[1].

W czerwcu 1931 wraz z kanclerzem Niemiec Heinrichem Brüningiem rozmawiał z premierem Wielkiej Brytanii Ramsayem MacDonaldem w sprawie udzielenia pomocy gospodarczej Niemcom. Politykom udało się wydać wspólny komunikat o konieczności międzynarodowej współpracy w tej kwestii, ponieważ pogarszała się sytuacja polityczno-gospodarcza Niemiec^[4].

Jego poparcie dla nowego porozumienia reparacyjnego spotkało się z krytyką ze strony niemieckich partii prawicowych^[2]. Próbował stworzyć austro-niemiecką unię celną. Projekt umowy gospodarczej upadł z powodu sprzeciwu Ligi Narodów^[5]. 3 października 1931 pod naciskiem opozycji ustąpił ze stanowiska^[6].

Po rezygnacji z urzędu kontynuował działalność prawniczą. Po zniszczeniu domu w Berlinie i wywłaszczeniu majątku w Meklemburgii w 1946 roku osiadł w Heidelbergu, gdzie mieszkał do końca życia^[1].

• Paulina Matera. Francuskie zastrzeżenia wobec „moratorium Hoovera” z 20 czerwca 1931 r.. „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica, nr 76”, 2003. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. 
• Marta Rudnicka. Powstanie projektu austro-niemieckiej unii celnej z 1931 roku. „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica, nr 83”, 2008. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.