| Rabi, Nasi | |
 Miejsce pochówku Judy ha-Nasiego w Bet Sze’arim | |
| Data urodzenia |
ok. 138 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
217 |
| Wyznanie | |
Juda ha-Nasi, Jehuda ha-Nasi (hebr. רבי יהודה הנשיא, zwany także Rabim lub Rabenu ha-Kadosz, ur. ok. 138, zm. 217) – żydowski uczony, tannaita, uznawany za głównego kodyfikatora Miszny, przewodniczący sanhedrynu i faktyczny przywódca (patriarcha) społeczności żydowskiej.
Był synem Szymona ben Gamaliela II, kierownika akademii religijnej w Uszy. Był potomkiem Hillela, prawnukiem Szymona ben Gamaliela I i wnukiem Gamaliela II[1].
Według tradycyjnych przekazów urodził się w dniu śmierci Akiby ben Josefa[1]. Tradycja żydowska przypisuje mu przyjaźń z cesarzem Antoniuszem[1] (miał to być Antoninus Pius lub Marek Aureliusz[2]). Młodość spędził w Uszy, gdzie uczył się w akademii swojego ojca. Następnie był uczniem m.in. Judy bar Ilaja, Jose ben Chalafty, Szymona bar Jochaja i Eleazara ben Szammuay[1]. Po śmierci ojca przejął tytuł patriarchy i przywódcy społeczności żydowskiej w Palestynie oraz przewodniczącego sanhedrynu[2]. Zamieszkał w Bet Sze’arim, gdzie został przewodniczącym bet dinu. Następnie przeniósł się do Seforis, gdzie spędził ostatnie 17 lat życia[1].
Został pochowany w Bet Sze’arim[2]. Jego synem był Gamaliel III[1].
