| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
poniżej 2000 | ||
| Pismo/alfabet | |||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 8a umierający↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | jbe | ||
| IETF | jbe | ||
| Glottolog | jude1262 | ||
| Ethnologue | jbe | ||
| SIL | JBE | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język judeo-berberyjski – język należący do języków berberyjskich, jest to grupa dialektów, używanych dawniej przez Żydów w środkowym i południowym Maroku, a obecnie w Izraelu.
Te dialekty powstały z języków berberyjskich tamazight i tashelhiyt z dodatkiem zapożyczeń z języka hebrajskiego. Cechą charakterystyczną jest wymawianie berberyjskiego sz jak s.
Dialekty judeo-berberyjskie były używane we wspólnotach żydowskich: Tinrhir, Ouijjane, Asaka, Imini i Ait Bou Oulli, które mieszkały w regionie Wysokiego Atlasu (wśród Berberów Tamazight) oraz we wspólnotach Oufrane i Illigh (wśród Berberów Sous, mówiących tashelhiyt). W języku judeo-berberyjskim powstawała literatura religijna, zapisywana alfabetem hebrajskim, np. (Pesah i Haggadah). Język ten był wypierany od XIX w. przez język judeo-arabski.
Większość Żydów z Maroka wyjechała w latach pięćdziesiątych XX w. do Izraela, gdzie język judeo-berberyjski szybko był wypierany przez język hebrajski. W 1992 w Izraelu było jeszcze około 2000 osób, znających judeo-berberyjski. Jest to język wymierający.
(manuskrypt Tinghir):