Abu Muhammad 'Ali ibn Ahmad ibn Sa`id ibn Hazm (أبو محمد علي بن احمد بن سعيد بن حزم) (ur. 7 listopada, 994 w Kordowie, zm. 15 sierpnia 1069[1]) – andaluzyjski filozof i teolog muzułmański.
Urodził się w zachodniej dzielnicy Kordowy, zwanej Pałac Mughis. Jego ojciec, Ahmad, był wówczas wezyrem Hiszama II[2]. Młody Ali wychowywał się w pałacowym haremie[3]. W 1009 roku odsunięto od władzy Hiszama II i Amirydów, w związku z czym pozycja rodziny Ibn Hazma znacznie osłabła, w 1011 roku zmarł jego brat Abu Bakr, a w 1012 ojciec[2].
Był później ministrem i wezyrem na dworach kilku kalifów Kordoby z rodu Umajjadów, m.in.: Al-Mansura Ibn Abi Aamira i Hiszama III. Był autorem przeszło 400 utworów z wielu dziedzin, takich jak poezja, czy teologia.
Był zwolennikiem gramatycznej i syntaktycznej interpretacji Koranu, odrzucając alegoryczne metody jego egzegezy. Krytykował szyizm, filozofię, mistycyzm i wszystkie szkoły islamu inne niż zahirystyczne. Owe racjonalistyczne poglądy doprowadziły do jego konfliktu z malikitami, którzy zyskali wówczas polityczne poparcie na dworze Almorawidów[3].
Ibn Hazm, Abu Muhammad ‘Ali (994–1063) (ang.), Routledge Encyclopedia of Philosophy, rep.routledge.com [dostęp 2023-05-09].
