 Zespół podczas koncertu w Worcester w stanie Massachusetts w 2022 roku | |
| Inne nazwy |
The Scam (1995) |
|---|---|
| Rok założenia | |
| Pochodzenie | |
| Gatunek |
hard rock[1][2], metal alternatywny[3], nu metal[4][5], heavy metal[3], post grunge[3][6] |
| Aktywność |
od 1995 |
| Wydawnictwo | |
| Powiązania | |
| Skład | |
| Sully Erna Robbie Merrill Sam Koltun Wade Murff | |
| Byli członkowie | |
| Lee Richards Tommy Stewart Tony Rombola Joe D’Arco Shannon Larkin | |
| Strona internetowa | |
Godsmack – amerykański zespół hardrockowy[1][2] założony w 1995 roku w Lawrence w stanie Massachusetts[1]. Ma na koncie ponad 10 milionów sprzedanych albumów w Stanach Zjednoczonych i dodatkowe 2 miliony na całym świecie, w tym ponad 2 miliony sprzedanych singli na całym świecie[1]. Trzy z rzędu wydane albumy studyjne zespołu, Faceless (2003), IV (2006) i The Oracle (2010), zajęły pierwsze miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard 200. Zespół jest laureatem licznych nagród, ponadto czterokrotnie otrzymywał nominację do nagrody Grammy.
W lutym 1995 roku Sully Erna po ponad 23 latach gry na perkusji m.in. w zespołach Strip Mind (w latach 1992–1994[7]) i Meliah Rage (w latach 1992–1995[8]) postanowił założyć nowy zespół, w którym mógłby pełnić rolę frontmana[9]. Skład kapeli uzupełnili basista Robbie Merrill, gitarzysta Lee Richards i perkusista Tommy Stewart[10][11][12]. Zespół początkowo nosił nazwę The Scam (w tłum. na pol. „przekręt”) i pod nią wydał sześcioutworowe demo[6][13][14]. Później przyjął nazwę Godsmack, stanowiącą połączenie słów god (pol. „bóg”) i smack (pol. „klaps”), co do której można w mediach znaleźć informację, że wywodzi się od piosenki „God Smack” pochodzącej z albumu Dirt zespołu Alice in Chains, ponadto na takie pochodzenie nazwy wskazał Robbie Merrill w wypowiedzi na albumie wideo Smack This![15][16]. Sully Erna jednak w wywiadzie w 1999 roku stwierdził, że obecna nazwa zespołu ma swoje korzenie w panującej w religii wicca, której jest wyznawcą, zasadzie, zgodnie z którą jeśli zrobi się komuś coś złego, to wraca to do sprawcy, by go prześladować, jako „klaps od Boga” (godsmack), a przyjęta została w następstwie zdarzenia, opisanego przez Ernę następująco:
Naśmiewałem się z kogoś, kto miał opryszczkę na wardze, a następnego dnia sam ją miałem i ktoś powiedział: „To klaps od Boga”[17].
W innym wywiadzie z 1999 roku Erna doprecyzował, że osobą, z której się naśmiewał w związku z opryszczką był ówczesny perkusista zespołu Joe D’Arco, zaś tym, który dał mu do zrozumienia, że dzień później doświadczył „klapsa od Boga” był gitarzysta Tony Rombola[18]. Tak natomiast odniósł się do piosenki pt. „God Smack”:
Znaliśmy piosenkę Alice In Chains, ale tak naprawdę nie myśleliśmy o niej zbyt wiele. To fajna piosenka i jej nazwa miała dla nas znaczenie[17].
Nowo powstały zespół zaczął występować w małych barach w swoim rodzinnym mieście, Bostonie. Cieszące się lokalną popularnością dwa utwory Godsmacka, „Keep Away” i „Whatever”, wkrótce osiągnęły szczyty list przebojów na obszarze Bostonu/Nowej Anglii[16]. W 1996 roku zespół opuściło dwóch członków: Lee Richards w związku z zamiarem pomocy w wychowaniu swojego sześcioletniego dziecka, o którego istnieniu dotychczas nie wiedział, i Tommy Stewart z powodu różnic personalnych[16][13]. Ich miejsce zajęli, odpowiednio, Tony Rombola (jeszcze w tym samym roku) i Joe D’Arco (w 1997 roku)[12][16][19]. Rok później zespół w składzie Sully Erna, Robbie Merrill i Tony Rombola po raz pierwszy wszedł do studia i nagrał w ciągu trzech dni za 2600 dolarów swój pierwszy album studyjny, zatytułowany All Wound Up i wydany w lutym 1997 roku w niskim nakładzie za sprawą własnej wytwórni zespołu, E.K. Records Company[9][16][13][19][20]. Album doczekał się łącznie czterech tłoczeń w latach 1997–1998[21]. W drugim tłoczeniu albumu w booklecie na liście twórców jako perkusista wymieniony był Joe D’Arco – stanowiło to poprawę błędu z pierwszego tłoczenia wydawnictwa, gdzie jako perkusista widniał Tony Rombola. Dalej jednak była to nieprawdziwa informacja, gdyż w rzeczywistości D’Arco dołączył do zespołu już po wydaniu All Wound Up, a wszystkie partie perkusyjne na albumie zagrał Sully Erna[19].
Przez kolejne dwa lata zespół grał w Bostonie i okolicach, zdobywając mocną reputację zespołu dobrego w występach na żywo i przyciągając coraz większą publiczność na swoje koncerty. Debiutancki album formacji cieszył się popularnością w Bostonie, a w końcu jego kopia trafiła w ręce Rocko, nocnego DJ-a w lokalnej stacji radiowej WAAF (FM)[9][16]. WAAF (FM) często odtwarzała „Keep Away” i utwór szybko awansował na pierwsze miejsce na playliście stacji. Dodatkowo Newbury Comics, sieć sklepów płytowych w Nowej Anglii, zgodziła się sprzedawać album All Wound Up w swoich sklepach[9][16]. Krótko po sukcesie „Keep Away” Godsmack wrócił do studia i nagrał singel z utworem „Whatever”, który stał się nowym ulubieńcem WAAF (FM)[9][16]. W wyniku sukcesu singla album Godsmacka zaczął sprzedawać się w setkach egzemplarzy tygodniowo, a w końcu sprzedaż wzrosła do ponad tysiąca egzemplarzy tygodniowo, stając się drugim najlepiej sprzedającym się wydawnictwem w sieci Newbury Comics[9]. Utwór „Whatever”, nieobecny na trackliście All Wound Up w pierwszym i drugim tłoczeniu, został do niej dodany w tłoczeniu trzecim i czwartym z 1998 roku[21]. Koncerty Godsmacka zaczęły się wyprzedawać w całej Nowej Anglii, co jednocześnie spowodowało wzrost popytu na muzykę zespołu w lokalnych stacjach radiowych i zwiększenie sprzedaży kopii albumu kapeli[9].
Latem 1998 roku Godsmack podpisał kontrakt z dużą wytwórnią Universal/Republic Records[9][16]. Niedługo później Joe D’Arco został usunięty z zespołu z powodu problemów z narkotykami i wynikającej z nich niezdolności do występów na żywo; zastąpił go oryginalny perkusista kapeli Tommy Stewart, który zadeklarował chęć powrotu do niej[22][16]. Następnie w bostońskim studiu New Alliance Studios album All Wound Up został poddany zremasterowaniu i modyfikacji tracklisty – dodano instrumentalny utwór „Someone in London” oraz usunięto utwór „Goin’ Down” (pojawił się na kolejnym albumie zespołu), po czym 25 sierpnia 1998 roku wydano go w zmienionej oprawie graficznej i pod taką samą nazwą jak zespół[13][9][22]. Krótko po wydaniu albumu Universal/Republic promowała go singlem „Whatever”, a następnie opublikowane zostały „Keep Away” (w czerwcu 1999 roku), „Voodoo” (w październiku 1999 roku) i „Bad Religion” (na początku 2000 roku). Wszystkie zajmowały dość wysokie miejsca na listach przebojów tj. Mainstream Rock Tracks czy Alternative Radio[22]. W niedługim okresie po ukazaniu się Godsmack w sprzedaży zespół występował jako support przed zespołem Sevendust, grał koncerty klubowe, a także ruszył w swoją pierwszą samodzielną trasę koncertową The Godsmack Tour[22][16]. Oprócz tego wystąpił na festiwalu Woodstock 1999 oraz dwukrotnie na festiwalu Ozzfest (w 1999 i 2000 roku), a ponadto ruszył w europejską trasę koncertową z zespołem Black Sabbath[9][22].
Album Godsmack zadebiutował na liście Billboard 200 na 22. miejscu[23]. W 1999 roku uzyskał w Stanach Zjednoczonych złoty certyfikat, zaś dwa lata później osiągnął w tym kraju czterokrotny platynowy certyfikat (pod koniec 2024 roku dorobił się w USA pięciokrotnej platyny[24])[16]. W Kanadzie natomiast w 2000 roku pokrył się złotem[25]. Album sprzedawał się dobrze, mimo iż początkowo został wycofany ze sprzedaży, m.in. przez sieci handlowe Walmart i Kmart, z powodu zawierających kontrowersyjne wyrażenia tekstów niektórych utworów[16][13][22]. W końcu wytwórnia zdecydowała o umieszczeniu na albumie oznaczenia Parental Advisory, a niektóre sklepy zamówiły poprawione kopie wydawnictwa[22][16].
W 1999 i 2000 roku Godsmack otrzymał na galach Boston Music Awards nagrody w ogółem ośmiu kategoriach, m.in. Debut Album of the Year (Godsmack), Single of the Year („Whatever”), Outstanding Song/Songwriter („Keep Away”) i Outstanding Male Vocalist (Sully Erna)[26].
31 października 2000 roku premierę miał drugi studyjny album Godsmacka, Awake[13][9]. Na kilka miesięcy przed wydaniem albumu w charakterze singla promującego opublikowany został utwór tytułowy, zaś w 2001 roku do sprzedaży trafiły dwa kolejne single: „Bad Magick” (w lutym) i „Greed” (w maju)[27]. Tytułowy utwór z albumu w latach 2000–2001 zdominował rockowe stacje radiowe i pobił rekordy różnych list przebojów[9]. Oprócz tego „Awake” oraz „Greed” uplasowały się na podium listy Mainstream Rock Tracks, zajmując na niej, odpowiednio, 1. i 3. miejsce[27]. Na popularność utworu „Awake” niemały wpływ miało także wykorzystanie go wraz z otwierającym album utworem „Sick of Life” jako tło muzyczne w emitowanych przez kilka lat telewizyjnych reklamach rekrutacyjnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych[27][16][13]. Innym wartym odnotowania faktem dotyczącym treści albumu Awake była mająca miejsce w 2002 roku nominacja instrumentalnego utworu „Vampires” do nagrody Grammy w kategorii Best Rock Instrumental Performance oraz wykorzystanie utworu „Goin’ Down” w ścieżce dźwiękowej filmu Mission: Impossible II[27][28][29]. W ramach promocji albumu Godsmack koncertował po całych Stanach Zjednoczonych, wyprzedając hale i otwarte plenery[9]. Dodatkowo zespół odbył trasę koncertową po Europie, wspierając grupę Limp Bizkit[16]. Awake w pierwszym tygodniu od premiery sprzedał się w liczbie 260 000 egzemplarzy[30]. Osiągnął 5. miejsce na liście Billboard 200, w 2000 roku uzyskał platynowy certyfikat w Kanadzie, a dwa lata później podwójny platynowy certyfikat w Stanach Zjednoczonych[23][25][24].
W 2001 roku grupa otrzymała cztery nagrody na gali Boston Music Awards, m.in. w kategoriach Album of the Year (Awake) i Male Vocalist of the Year (Sully Erna)[26]. Oprócz tego zdobyła nagrodę na gali Billboard Music Awards w kategorii Rock Artist of the Year[26]. 19 lipca tego roku ukazał się pierwszy album wideo zespołu, Godsmack Live, zawierający materiał z nagranego w tym samym roku koncertu w Centrum Center w Worcester w stanie Massachusetts[31]. Cztery lata później otrzymał on złoty certyfikat[24].
W 2002 roku Sully Erna zdobył nagrodę w kategorii Male Vocalist of the Year, zaś cała grupa Godsmack w kategorii Outstanding Rock Band podczas Boston Music Awards[32]. W tym samym roku Erna został poproszony o napisanie i wykonanie utworu do ścieżki dźwiękowej filmu Król Skorpion[9][16]. W ten sposób światło dzienne ujrzał utwór zatytułowany „I Stand Alone”, który zajął 1. miejsce na listach Mainstream Rock Tracks oraz Rock Radio i który był najczęściej odtwarzaną piosenką w radiowym formacie Active Rock w 2002 roku przez 14 tygodni z rzędu[9][16]. W 2003 roku był natomiast nominowany do nagrody Grammy w kategoriach Best Rock Song i Best Hard Rock Performance[26][13]. Oprócz ścieżki dźwiękowej mającego premierę wiosną 2002 roku Króla Skorpiona „I Stand Alone” trafił także na ścieżkę dźwiękową wydanej w 2004 roku gry komputerowej Prince of Persia: Dusza wojownika – był tam odtwarzany za każdym razem, gdy pojawiał się Dahaka[33][34].
9 kwietnia 2002 roku premierę miał drugi album wideo zespołu, Smack This![35]. W czerwcu 2002 roku, gdy cykl tras koncertowych związanych z Awake dobiegł końca i jednocześnie gdy Godsmack pracował nad nowym albumem, perkusista Tommy Stewart po raz drugi odszedł z zespołu z powodu różnic personalnych[36][27][16]. W sierpniu tego roku Sully Erna potwierdził, że nowym perkusistą zespołu Godsmack został Shannon Larkin, jego długoletni przyjaciel, były członek m.in. zespołów Amen i Ugly Kid Joe[37][9]. Z Larkinem w składzie zespół udał się do Miami, by nagrywać trzecie studyjne wydawnictwo[9]. Ukazało się ono 8 kwietnia 2003 roku pod tytułem Faceless[30][9]. Album zadebiutował na pierwszym miejscu na liście Billboard 200 oraz w zestawieniu Top Internet Albums, utrzymując się na tej pozycji przez dwa tygodnie, i sprzedał się w liczbie ponad 260 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu[23][16][30]. Ogółem w USA sprzedaż wyniosła ponad milion kopii (taką ich liczbę, według ówczesnego komunikatu medialnego wytwórni Universal/Republic Records, wysłano do sprzedaży detalicznej przed datą premiery), dzięki czemu do maja 2003 roku album zyskał w tym kraju status platynowej płyty[30][24]. W Kanadzie wydawnictwo dorobiło się z kolei złota[25]. Głównym singlem promującym Faceless był opublikowany jeszcze przez wydaniem albumu utwór „Straight Out of Line”[38]. Osiągnął on szczyt listy Mainstream Rock Airplay i w 2004 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[39][16][26]. Znalazł się ponadto na ścieżce dźwiękowej gry Prince of Persia: Dusza wojownika, w której był odtwarzany podczas napisów końcowych[34].
We wrześniu 2003 roku zespół został nagrodzony w kategorii Outstanding Rock/Pop Band na gali Boston Music Awards[40]. 16 marca 2004 roku wydany został minialbum The Other Side, zawierający akustyczne wersje czterech dotychczasowych utworów zespołu: „Keep Away”, „Re-Align”, „Spiral” i „Awake”, który na tym albumie zatytułowany został „Asleep”, a także trzy nowe, utrzymane w akustycznej stylistyce utwory: „Touché”, który współtworzyli Lee Richards, pierwszy gitarzysta Godsmacka, i John Kosco, wówczas wokalista zespołu Dropbox, „Running Blind” i „Voices”[16][9][41]. Album zadebiutował na 5. miejscu listy Billboard 200 i pokrył się złotem w Stanach Zjednoczonych[23][24]. 14 września 2004 roku do sprzedaży trafił ponadto trzeci album wideo zespołu, Changes, będący w zasadzie filmem dokumentalnym o grupie przeplatany koncertem zarejestrowanym podczas trasy promującej album Faceless[42]. Changes w Kanadzie uzyskał platynowy, zaś w USA złoty certyfikat[25][24]. Oprócz wydania akustycznej EP-ki i albumu wideo Godsmack w 2004 roku otwierał zapoczątkowaną koncertem w Phoenix 2 marca część trasy koncertowej Madly in the Anger with the World Tour zespołu Metallica, a później w tym samym roku łączył supportowanie Metalliki z trasą koncertową odbywaną wspólnie z zespołem Dropbox i kameralnymi, granymi głównie w teatrach koncertami promującymi The Other Side[43][9][16]. Zespół zakończył 2004 rok trzygodzinnym koncertem sylwestrowym w Hard Rock Café w Orlando, podczas którego zagrał niemal każdy utwór ze swojego dorobku, a ponadto covery kilku znanych utworów[9].
25 kwietnia 2006 roku Godsmack wydał swój czwarty album studyjny, zatytułowany po prostu IV, po czym nastąpiła trasa koncertowa The IV tour, trwająca do sierpnia 2007 roku[16]. IV był pierwszym albumem zespołu wyprodukowanym wyłącznie przez Sully’ego Ernę, ponadto w pracach nad nim udział brał jako inżynier dźwięku Andy Johns, znany z pracy w tym charakterze dla zespołu Led Zeppelin, m.in. przy jego czwartym albumie[44][16]. Pierwszy singlem z albumu był „Speak”, wydany 14 lutego 2006 roku[16]. Zajął on pierwsze miejsce na liście Mainstream Rock Tracks, na której czwarte miejsce osiągnęły z kolei dwa inne utwory z albumu: „The Enemy” i „Shine Down”[44]. Album sprzedał się w liczbie 211 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych w pierwszym tygodniu od premiery, dzięki czemu zadebiutował na 1. miejscu na liście Billboard 200[16][44][23]. Oprócz tego zadebiutował także na 1. miejscu na liście Top Internet Albums i na 4. miejscu na liście Top Canadian Albums[44]. W USA dorobił się statusu złotej płyty[24][16]. 2006 rok oznaczał dla Godsmacka także zdobycie nagrody w kategorii Hard Rock Act of the Year podczas gali Boston Music Awards[45].
4 grudnia 2007 roku, w celu uczczenia dziesięciolecia istnienia grupy, w sprzedaży ukazała się zawierająca jej największe przeboje kompilacja Good Times, Bad Times... Ten Years of Godsmack. Na albumie znalazł się także cover utworu „Good Times Bad Times” z repertuaru Led Zeppelin, a także DVD z akustycznym występem Godsmacka w House of Blues w Las Vegas[16]. Album zadebiutował na 35. miejscu na liście Billboard 200, sprzedając się w liczbie 40 000 kopii w pierwszym tygodniu od wydania[16][46].
W listopadzie 2008 roku Shannon Larkin w internetowym oświadczeniu na stronie zespołu stwierdził, że grupa zamierza napisać i nagrać piąty album studyjny[47]. W marcu 2009 roku zespół Mötley Crüe ogłosił, że Godsmack, a także Theory of a Deadman, Drowning Pool i Charm City Devils zagrają wraz z nim podczas letniej północnoamerykańskiej trasy festiwalowej Crüe Fest 2[48]. 9 czerwca 2009 roku ukazał się z kolei najnowszy singel Godsmacka, „Whiskey Hangover”[49]. Po zakończonej 5 września 2009 roku trasie z Mötley Crüe zespół rozpoczął tworzenie swojego nowego albumu studyjnego[48][16]. Ten, zatytułowany The Oracle, ukazał się w sprzedaży 4 maja 2010 roku[16]. Pierwszym singlem promującym album był „Cryin’ Like a Bitch”, który swego czasu stał się hymnem organizacji mieszanych sztuk walki UFC[50]. Album The Oracle zadebiutował na 1. miejscu listy Billboard 200 jako trzecie z rzędu studyjne wydawnictwo Godsmacka, w pierwszym tygodniu od wydania sprzedając się w liczbie 117 000 egzemplarzy w USA[51][16]. W kraju tym pokrył się złotem[24].
W 2011 roku Godsmack wraz z zespołami Disturbed i Megadeth był główną gwiazdą czwartej edycji festiwalu Mayhem Festival[52]. W grudniu tego roku w sieci pojawiła się informacja, że zespół w styczniu 2012 roku wejdzie do studia, aby zmiksować album koncertowy i przygotować kilka coverów z myślą o tym albumie, zaś wiosną 2012 roku wyruszy w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z zespołem Staind[53][54]. Gdy nadszedł styczeń 2012 roku poinformowano ponadto, że do wspólnej trasy Godsmacka i Staind dołączy także grupa Halestorm[55]. W lutym 2012 roku Godsmack ukończył prace nad EP-ką z coverami utworów, które przez lata inspirowały zespół[56][57]. W maju 2012 roku premierę miał dwupłytowy album Live & Inspired, gdzie na pierwszej płycie znalazły się utwory Godsmacka w wykonaniu na żywo podczas koncertu w Fox Theatre w Detroit, zaś drugą zajęło EP z czterema coverami, m.in. pochodzącego z repertuaru Joego Walsha utworu „Rocky Mountain Way”, który od kwietnia 2012 roku dostępny był w streamingu[58][59]. Wydawnictwo zadebiutowało na 19. miejscu listy Billboard 200, w pierwszym tygodniu od premiery sprzedając się w liczbie około 16 500 kopii w USA[60]. W grudniu tego roku Sully Erna w jednym z wywiadów stwierdził, że w 2013 roku zespół zrobi sobie przerwę w działalności, gdyż „przez ostatnie dwa lata po prostu żył w biegu”[61]. W styczniu 2013 roku Erna zapowiedział krótką sześciokoncertową trasę po Wschodnim Wybrzeżu promującą jego pierwszy solowy album, Avalon[62][63].
W lutym 2014 roku Sully Erna poinformował w serwisie Twitter, że zespół osiągnął znaczący postęp w tworzeniu piosenek na nowy studyjny album przygotowując 11 utworów w dwa tygodnie[64]. W kwietniu 2014 roku Erna ogłosił na Facebooku, że grupa nagrała w sumie 15 utworów i jest w trakcie procesu wybierania najlepszych 10 z nich na nadchodzący szósty album, a po tygodniu, w kolejnym facebookowym wpisie oświadczył, że wszelkie prace związane z nagrywaniem albumu dobiegły końca[65]. W maju 2014 roku Erna stwierdził w wywiadzie, że najnowszy album Godsmacka ukaże się latem tego roku i będzie nosił tytuł 1000hp, podobnie jak i mający zostać wydany w podobnym okresie promujący go singel[66]. Ostatecznie najnowszy album studyjny grupy premierę miał 5 sierpnia 2014 roku[60]. Oprócz utworu tytułowego, wydanego w czerwcu 2014 roku pozostałymi singlami promującymi wydawnictwo były „Something Different” (listopad 2014) i „What’s Next” (czerwiec 2015), który był dostępny do pobrania za darmo na specjalnej stronie internetowej w zamian za przekazanie darowizny na rzecz inicjatywy Home Base Program, z którą zespół podjął współpracę, zajmującą się pomocą amerykańskim weteranom wojen toczonych po 11 września 2001 roku[67][68]. W pierwszym tygodniu od pojawienia się w sklepach sprzedaż 1000hp wyniosła około 58 000 egzemplarzy, dzięki czemu zadebiutował na 3. miejscu listy Billboard 200[69].
20 sierpnia 2014 roku Godsmack został ogłoszony jednym z uczestników Soundwave Festival w Australii[70]. 9 czerwca 2015 roku zespół po raz pierwszy wystąpił w Polsce – zagrał koncert w ramach Impact Festivalu na błoniach Atlas Areny w Łodzi[71][72]. W lipcu tego roku poinformowano, że Godsmack wyruszy w tym roku w jesienną trasę koncertową po Ameryce Północnej, w której na większości koncertów będzie supportowany przez Sevendust, a na kilku rolę supportu będzie pełnił Breaking Benjamin[73][74]. W sierpniu 2015 roku zespół ogłosił dodanie do północnoamerykańskiej trasy nowych koncertów, wydłużających ją do połowy listopada[75].
14 października 2015 roku Godsmack opublikował na swojej stronie internetowej nowy singel „Inside Yourself”, udostępniony do darmowego pobrania[76][77]. 9 września 2016 roku Sully Erna potwierdził, że zespół rozstał się ze swoją dotychczasową wytwórnią, Universal/Republic, i podpisał kontrakt z BMG[78][79].
We wrześniu 2017 roku ujawniono, że zespół przygotowuje się do powrotu do studia w celu nagrania siódmego albumu studyjnego[80]. Ten, zatytułowany When Legends Rise, ujrzał światło dzienne 27 kwietnia 2018 roku[81]. Jeszcze przed wydaniem albumu ukazały się pierwsze dwa promujące go single, „Bulletproof” (28 lutego 2018) i „When Legends Rise” (13 kwietnia 2018), natomiast po premierze wydawnictwa opublikowano jeszcze dwa kolejne: „Under Your Scars” (19 lipca 2019) i „Unforgettable” (4 lutego 2020)[82][83][84][85]. Utwór „Under Your Scars” zajął 1. miejsce na liście Mainstream Rock Songs jako ogółem dziesiąte dzieło zespołu[86].
22 lipca 2018 roku Godsmack rozpoczął północnoamerykańską trasę koncertową wraz z zespołem Shinedown, mającą zakończyć się w połowie października tego roku[87][88]. Wcześniej, w maju 2018 roku ogłoszono, że w październiku i listopadzie tego roku zespół odbędzie trasę koncertową po Europie w celu promocji albumu When Legends Rise[89]. Pierwszy koncert tej trasy miał nastąpić pod koniec października 2018 roku, jednak 16 października zespół poinformował, że przekłada trasę na 2019 rok z powodu śmierci syna gitarzysty Tony’ego Romboli[90][91].
We wrześniu 2019 roku Sully Erna w wywiadzie dla kanadyjskiego radia iHeartRadio stwierdził, że zespół przygotowuje się do rozpoczęcia procesu pisania piosenek na kolejny album[92]. Z kolei w sierpniu 2020 roku w rozmowie z podcastem Appetite for Distortion Erna ujawnił, że Godsmack rozważa wydanie w 2021 roku dwóch albumów: akustycznej EP-ki i „długogrającego albumu rockowego”[93]. Dwa lata później, w wypowiedzi dla radia KOMP 92.3 z Las Vegas Erna wyjaśnił, że wraz z zespołem porzucili plany wydania dwóch albumów, gdyż „kilka lat temu byli trochę bardziej ambitni”, a poza tym „chcieli się skupić na jakości, a nie na ilości”[94]. Natomiast niemożliwość ukazania się w 2021 roku jakiegokolwiek wydawnictwa Godsmacka perkusista grupy Shannon Larkin w grudniu 2020 roku w rozmowie z podcastem The Metal Teddy Bear Experience tłumaczył rozpoczętym wówczas procesem budowania przez zespół nowej siedziby i studia nagraniowego na Florydzie[95].
23 kwietnia 2022 roku w wywiadzie dla florydzkiego radia WJRR Sully Erna poinformował, że nowy album został już nagrany i zostanie wydany w pierwszym kwartale 2023 roku, a ponadto dodał, że najnowszy singel ukaże się latem 2022 roku – w połowie lub pod koniec lata[96]. Ostatecznie pierwszy singel z nadchodzącego wydawnictwa ukazał się 28 września 2022 roku pod tytułem „Surrender”[97]. 11 listopada 2022 roku w streamingu znalazł się z kolei drugi singel, „You and I”, ponadto poinformowano, że album ukaże się 24 lutego 2023 roku pod tytułem Lighting Up the Sky[98]. Termin wydania ósmego albumu studyjnego zespołu został dotrzymany, ponadto opublikowany też wtedy został pochodzący z albumu trzeci singel – „Soul on Fire”[99][100]. Czwarty i ostatni singel z wydawnictwa, „Truth”, ukazał się 29 lutego 2024 roku[101]. Zgodnie z mającymi miejsce w okresie wydania Lighting Up the Sky wypowiedziami czonków zespołu dla tygodnika Billboard, miał to być ostatni album studyjny w karierze Godsmacka, a po jego wydaniu zamierzali skoncentrować się na działalności koncertowej[102]. Zamknięcie dyskografii zespołu na Lighting Up the Sky aczkolwiek przy jednoczesnym podkreśleniu, że „nie można przewidzieć przyszłości” potwierdził Sully Erna w wywiadzie dla Meltdown w październiku 2024 roku[103]. 27 grudnia tego samego roku ukazała się dostępna wyłącznie w formacie digital download druga kompilacja zespołu, Godsmack Power Hour[104].
22 marca 2025 roku Godsmack zagrał będący początkiem europejskiej trasy koncertowej koncert w Sofii, na którym zamiast Tony’ego Romboli i Shannona Larkina zagrali, odpowiednio, Sam Koltun z zespołu Dorothy i Will Hunt z zespołu Evanescence – dzień przed koncertem Sully Erna w rozmowie z bułgarską stacją radiową Z-Rock powiedział, że Rombola i Larkin nie biorą udziału w trasie z powodu „spraw osobistych”, a także że on i Robbie Merrill „próbują dokładnie ustalić, co się dzieje”[105][106]. 2 kwietnia 2025 roku Larkin opublikował w internecie materiał filmowy, w którym stwierdził, że on i Rombola odeszli z zespołu w poprzednim roku z powodu niechęci do dalszego koncertowania i zamiaru skoncentrowania się na życiu rodzinnym[106][105]. Odejście obu muzyków potwierdzono tego samego dnia w oficjalnym oświadczeniu na profilu zespołu w serwisie Facebook[105].
W udzielonym 23 grudnia 2025 roku wywiadzie dla prowadzonego przez Kylie Olsson programu Life in Six Strings Sully Erna zapytany o to, czy Godsmack nagra jeszcze nowy album odpowiedział, że – wbrew wcześniejszym deklaracjom – jest taka możliwość, a ponadto dodał, że zatrudnia nowych ludzi na miejsce byłych członków zespołu oraz że zespół ma „pewne plany” na kolejny rok[107][108].
2 lutego 2026 roku Godsmack ogłosił zaplanowaną na okres maj–lipiec 2026 oraz wrzesień 2026 północnoamerykańską trasę koncertową The Rise of Rock wraz z zespołami Stone Temple Pilots i Dorothy[109]. Ostatecznie trasa została rozszerzona o jesienne koncerty w Stanach Zjednoczonych w okresie 9–24 października, o czym poinformowano 29 lipca 2026 roku[110]. Wówczas Godsmack grał także serię koncertów w Europie, z której pierwszym był koncert w Atenach 23 lipca 2026 roku[111]. W ramach niej zespół wystąpił także w Polsce, 30 lipca, podczas pierwszego dnia festiwalu Pol’and’Rock Festival na tzw. Dużej Scenie – jeszcze w poprzednim roku, 22 grudnia, Godsmack został ogłoszony jako pierwszy spośród wykonawców występujących na tej edycji festiwalu przez jego organizatora, Jerzego Owsiaka[111][112][113].
13 marca 2026 roku poinformowano, że 1 maja tego roku w sprzedaży ukaże się dwupłytowy album koncertowy Live At Mohegan Sun, zawierający zapis koncertu Godsmacka zagranego 26 października 2024 roku w kasynie Mohegan Sun w miejscowości Uncasville w stanie Connecticut, który stanowił ostatni występ z zespołem Tony’ego Romboli i Shannona Larkina[114]. Zapowiadany termin premiery wydawnictwa został dotrzymany[115].
10 kwietnia 2026 roku Sully Erna w wywiadzie dla TalkShopLive’s The Rock N Roll Channel po raz pierwszy podał do publicznej wiadomości tożsamość nowych członków zespołu: nowym gitarzystą został Sam Koltun, który w poprzednim roku pełnił rolę muzyka koncertowego na europejskiej trasie Godsmacka, zaś nowym perkusistą Wade Murff, mający na koncie współpracę m.in. z zespołem Daughtry i z Sebastianem Bachem[116][117]. Natomiast w udzielonym 23 kwietnia tego roku wywiadzie dla audycji Trunk Nation with Eddie Trunk na antenie stacji radiowej SiriusXM Erna na pytanie o to czy rzeczywiście album Lighting Up the Sky jest ostatnim wydawnictwem w dorobku zespołu, jak wcześniej sam twierdził, odpowiedział, że wówczas „część prasy źle go zrozumiała”, a on sam powiedział – przy założeniu, że dobrze to pamięta i przy uwzględnieniu faktu, że mógł być wtedy „trochę zamglony” – że „jest prawie pewien, że będzie to ostatnie pełne wydawnictwo Godsmacka w oryginalnym składzie, że nie będzie można zrobić kolejnych, bo ci goście [gitarzysta Tony Rombola i perkusista Shannon Larkin] niejako po raz ostatni wyjdą na scenę i odejdą” przez co „miał świadomość, że to najprawdopodobniej ostatnie pełne dzieło z udziałem oryginalnych członków.”. W dalszej części wywiadu stwierdził z kolei, że odbył długą rozmowę z Robbiem Merrillem [basistą zespołu] i w jej trakcie doszli do wniosku, że „mają jeszcze trochę paliwa w baku”, a także że „nie chcą jeszcze tego odwieszać”, w związku z czym nowa muzyka zespołu z nowymi ludźmi w składzie prawdopodobnie się pojawi, jednak nie przed początkiem 2027 roku[118][117].
8 maja 2026 roku Godsmack zagrał pierwszy koncert z Wade’em Murffem w składzie – w ramach festiwalu Welcome to Rockville w Daytona Beach[119]. 12 czerwca tego roku, w trakcie koncertu zespołu w Riverside w stanie Missouri, stanowiącego część trasy The Rise of Rock, za zestawem perkusyjnym po raz pierwszy zasiadł Mike Mangini, znany m.in. z wieloletniego członkostwa w grupie Dream Theater, gdyż sześć dni wcześniej Murff zdecydował się dołączyć do zespołu Black Veil Brides na resztę koncertów z jego europejskiej trasy w charakterze zastępcy perkusisty Christiana „CC” Comy, który wycofał się z trasy z powodu, jak podano, „niefortunnych osobistych i prywatnych kwestii”[120][121][122]. Ani Godsmack, ani Murff nie odnieśli się publicznie do nagłej zmiany w składzie, nie było więc wówczas jasne czy Murff tylko tymczasowo opuścił Godsmacka, czy też na stałe; jedno z internetowych mediów muzycznych w tamtym czasie podało, że Godsmack zatrudnił Manginiego jako perkusistę koncertowego (live drummer)[120][123][124].
Pod względem stylu wykonywanej muzyki różne źródła klasyfikują zespół Godsmack jako reprezentanta hard rocka[1][2], metalu alternatywnego[3], nu metalu[4][5], heavy metalu[3] i post grunge’u[3][6]. Sam Sully Erna w jednym z wywiadów z 2019 roku nalegał, aby postrzegać Godsmacka jako zespół hardrockowy, który nigdy nie uważał się za metalowy. Jak sam powiedział:
Moim zdaniem zespoły metalowe zasługują na szacunek – Slipknot, Slayer i wszystkie inne, które naprawdę grają metal. My zawsze zmagaliśmy się z tą tożsamością próbując sprawić, aby ludzie zrozumieli, że tak naprawdę nie jesteśmy zespołem metalowym, jesteśmy zespołem hardrockowym[2].
W tym samym wywiadzie Erna podkreślił także, że „największą walką” stoczoną przez zespół na przestrzeni lat była ta z nazywaniem Godsmacka zespołem numetalowym[2].
Według Sully’ego Erny, a także dwóch wieloletnich członków zespołu, Shannona Larkina i Tony’ego Romboli, w największym stopniu wpływ na twórczość Godsmacka miały takie zespoły jak Aerosmith, Alice in Chains, Black Sabbath, Judas Priest, Led Zeppelin, Metallica, Nine Inch Nails, Pantera i Rush[16][125][126][2]. Długoletni gitarzysta zespołu, Tony Rombola, wśród swoich wpływów na styl gry wymieniał Tony’ego Iommiego, Jimiego Hendrixa, Jimmy’ego Page’a, Joego Satrianiego, Steve’a Vaia, Steviego Raya Vaughana i Gary’ego Moore’a[126]. Natomiast wokalista i lider Sully Erna wskazywał Layne’a Staleya jako tego, który sprawił, że rozpoczął przygodę ze śpiewaniem, ponadto podkreślał, że wiele się nauczył m.in. od Jamesa Hetfielda i Stevena Tylera[127][128].
Cechą charakterystyczną występów zespołu jest wprowadzanie na scenę drugiego zestawu perkusyjnego, umieszczonego na mobilnej, obrotowej platformie, i toczenie przez Sully’ego Ernę wymian beatów z regularnym perkusistą Godsmacka (przez większą część historii zespołu był nim Shannon Larkin) w ramach tzw. „bitwy na bębny” (znana pod anglojęzyczną nazwą Drum Battle i hiszpańskojęzyczną Batalla de los Tambores)[129][130]. W programie Talkin’ Rock with Meltdown Sully Erna na pytanie o początki tego rodzaju aktywności scenicznej, odpowiedział, że zaczęła się w 1995 lub w 1996 roku z udziałem jednego z poprzedników Larkina na stanowisku perkusisty zespołu, Joego D’Arco, i że wówczas miała inną formę niż ta, znana z czasów członkostwa w zespole Larkina – D’Arco grał beat na perkusji, zaś Erna grał na kongach z boku. Natomiast, gdy do zespołu dołączył Larkin, sytuacja z pojedynkami na bębny uległa zmianie[129]. Zgodnie ze słowami Erny:
Kiedy Shannon dołączył do zespołu, zyskaliśmy dwóch naprawdę mocnych perkusistów. Wówczas pomyśleliśmy sobie: „dlaczego by tego nie wykorzystać podczas występu?”. Wtedy zbudowaliśmy dwa pełne zestawy perkusyjne, wykombinowaliśmy obrotowe platformy oraz całą resztę, i po prostu podjęliśmy się tego. I właśnie tak się to od tamtego momentu rozwinęło[129].
|
| ||
| Rok | Kategoria | Tytułem | Nagroda | Nota | Źródło |
|---|---|---|---|---|---|
| 2001 | Best Rock Instrumental Performance | „Vampires” | Nagroda Grammy | Nominacja | |
| 2003 | Best Rock Song | „I Stand Alone” | Nominacja | ||
| Best Hard Rock Performance | Nominacja | ||||
| 2004 | „Straight Out of Line” | Nominacja | |||
| 2001 | Rock Artist of the Year | Godsmack | Billboard Music Awards | Laur | |
| Rock Single of the Year | „Awake” | Nominacja | |||
| 2006 | „Speak” | Nominacja | |||
| 1999 | Rising Star | Godsmack | Boston Music Awards | Laur | |
| Outstanding Debut Rock Band | Laur | ||||
| Single of the Year | „Whatever” | Laur | |||
| Debut Album of the Year | Godsmack | Laur | |||
| 2000 | Act of the Year | Godsmack | Laur | ||
| Outstanding Rock Band | Laur | ||||
| Outstanding Male Vocalist | Sully Erna | Laur | |||
| Outstanding Song/Songwriter | „Keep Away” | Laur | |||
| 2001 | Single of the Year | „Greed” | Nominacja | ||
| Video of the Year | Nominacja | ||||
| Album of the Year | Awake | Laur | |||
| Male Vocalist of the Year | Sully Erna | Laur | |||
| Act of the Year | Godsmack | Laur | |||
| Outstanding Rock Band | Laur | ||||
| 2002 | Laur | ||||
| Male Vocalist of the Year | Sully Erna | Laur | |||
| 2003 | Outstanding Rock/Pop Band | Godsmack | Laur | ||
| 2006 | Hard Rock Act of the Year | Laur |
