Ferdynand VII

Ten artykuł od 2012-05 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Ferdynand VII

Portret Ferdynanda VII, autorstwa Vicente Lópeza Portaña, 1814
król Hiszpanii
Okres	1808
Poprzednik	Karol IV Hiszpański
Następca	Józef I
Okres	od 1813 do 1833
Poprzednik	Józef I
Następca	Izabela II Hiszpańska
Dane biograficzne
Dynastia	Burbonowie
Data i miejsce urodzenia	14 października 1784 Escorial
Data i miejsce śmierci	29 września 1833 Madryt
Miejsce spoczynku	Escorial
Ojciec	Karol IV Burbon
Matka	Maria Ludwika Burbon-Parmeńska
Żona	Maria Antonietta Burbon-Sycylijska od 1802 do 1806
Żona	Maria Izabela Portugalska od 1816 do 1818
Dzieci	Maria Luiza Izabela
Żona	Maria Józefa Wettyn od 1819 do 1829
Żona	Maria Krystyna de Borbón od 1829 do 1833
Dzieci	Izabela, Ludwika Ferdynanda
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Ferdynand VII (hiszp. Fernando VII; ur. 14 października 1784 w Escorialu, zm. 29 września 1833 w Madrycie) – król Hiszpanii w roku 1808 oraz w latach 1813–1833 z dynastii Burbonów.

Syn króla Hiszpanii – Karola IV i Marii Luizy Parmeńskiej, córki Filipa I, księcia Parmy oraz Ludwiki Elżbiety Francuskiej.

Jako następca tronu Ferdynand nie miał żadnego wpływu na politykę swojego ojca, nie miał również żadnych własnych uprawnień – całą władzę miał minister-faworyt Manuel de Godoy, uważany za kochanka matki Ferdynanda^[1]. Godoy był jednak bardzo niepopularny wśród Hiszpanów, co zaowocowało buntem w 1805. W październiku 1807 Ferdynand został aresztowany za udział w spisku liberałów, którzy byli przychylni cesarzowi francuskiemu – Napoleonowi Bonaparte. Kiedy spisek został wykryty, Ferdynand zdradził towarzyszy i błagał swoich rodziców o wybaczenie.

Kiedy jego ojciec abdykował na skutek buntu w Aranjuez, w marcu 1808 Ferdynand został królem Hiszpanii i znowu zwrócił się w kierunku Francji mając nadzieję, że cesarz będzie go wspierał. Zamiast tego cesarz zmusił go do abdykacji i uwięził we Francji na prawie 7 lat. Ferdynand mieszkał w zamku w miasteczku Valençay.

Ferdynand odzyskał tron Hiszpanii w 1813, ale już w 1820 jego rządy spowodowały rewoltę, rozpoczęło się trzylecie liberalne. Rewolucjoniści popierali postanowienia konstytucji z 1812, a król został uwięziony. Znowu, tak jak niegdyś swoich rodziców, teraz błagał o przebaczenie swoich poddanych. Na początku 1823 Francja zaatakowała Hiszpanię, a w maju partia rewolucyjna przeniosła Ferdynanda do Kadyksu. Król cały czas obiecywał, że spełni wszystkie postulaty rewolucjonistów. Został jednak uwolniony dopiero po bitwie o Trocadero(inne języki) (31 sierpnia 1823) i upadku Kadyksu.

Cztery małżeństwa Ferdynanda przyniosły mu jedynie trzy córki (tylko dwie przeżyły dzieciństwo). W 1830 roku król wprowadził sankcję pragmatyczną, aby córka Izabela po jego śmierci mogła odziedziczyć tron^[2]. To spowodowało później wybuch wojny domowej w Hiszpanii (patrz: karlizm).

Jeden z bohaterów powieści Volavérunt urugwajskiego pisarza Antonia Larrety i powstałego na jej podstawie filmu.

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ferdynand VII na obrazach.