W odróżnieniu od zrzuconej trzy dni wcześniej na Hiroszimę bomby Little Boy zbudowanej ze wzbogacanego uranu, to urządzenie zawierało ładunek z plutonu[1]. Bomba miała długość ponad 3,3 m, średnicę 1,5 m i ważyła 4,67 tony[2]. Siła ładunku wynosiła ok. 21 kilotontrotylu (84 TJ (teradżule)). Została zrzucona przez pilota Charlesa Sweeneya[3] z bombowca B-29 nazwanego przez załogę „Bockscar”.
Szacuje się, że w eksplozji w Nagasaki zginęło ponad 40 tysięcy ludzi. Tysiące osób zmarło później z powodu wybuchu bomby i oparzeń oraz setki innych z powodu choroby popromiennej[4].
Schemat bomby Fat Man 1. Bezpiecznik detonujący AN 219 2. AntenaradaruArchie 3. Panel z bateriami (do detonacji ładunków wybuchowych) 4. Jednostka X – układ sterujący detonacją 5. Łącznik mocujący dwie elipsoidalne połówki bomby 6. Pięciokątne fragmenty materiału wybuchowego 7. Bloki materiału wybuchowego ułożone na wzór dwudziestościanu ściętego 8. Ogon bomby (model California Parachute) 9. Powłoka głowicy (1,4 metra średnicy wewnętrznej) 10. Stożki obudowujące całość głowicy 11. Materiał wybuchowy 12. Materiał rozszczepialny 13. Panel z przyrządami sterującymi (radar, czasomierz itp.) 14. Panel czujników barometrycznych
↑Chuck Hunsen: Volume V: US Nuclear Weapons Histories. Sunnyvale: Chukelea Publications, 1995, s. 145, seria: Swords of Armageddon: US Nuclear Weapons Development since 1945. ISBN 978-0-9791915-0-3.
↑Richard Campbell: The Silverplate Bombers: A History and Registry of the Enola Gay and Other B-29s Configured to Carry Atomic Bombs. Jefferson: McFarland & Company, 2005, s. 32. ISBN 0-7864-2139-8.
↑Wesley Craven, James Cate: The Pacific: Matterhorn to Nagasaki. Chicago: The University of Chicago Press, 1953, s. 723–725, seria: The Army Air Forces in World War II. OCLC256469807.