 Okładka programu klubu Los Angeles Lakers na „Elgin Baylor Night” (21 marca 1969) | ||||||||||
| niski skrzydłowy | ||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
16 września 1934 | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
22 marca 2021 | |||||||||
| Wzrost |
196 cm | |||||||||
| Masa ciała |
102 kg | |||||||||
| Kariera | ||||||||||
| Aktywność |
1958–1971 | |||||||||
| Szkoła średnia |
Spingarn (Waszyngton) | |||||||||
| College |
College of Idaho (1954–1955) Seattle (1956–1958) | |||||||||
| Draft |
1958, numer: 1 | |||||||||
| ||||||||||
| ||||||||||
Elgin Gay Baylor (ur. 16 września 1934 w Waszyngtonie, zm. 22 marca 2021 w Los Angeles[1]) – amerykański koszykarz i trener koszykarski.
Wybrany z 1. numerem w drafcie w 1958, przez trzynaście sezonów grał w lidze NBA (1958–1971), w barwach Minneapolis Lakers (od 1960 jako Los Angeles Lakers). W 1959 przyznano mu tytuł najlepszego debiutanta roku NBA.
W sezonie 1962/1963 zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP fazy zasadniczej[2].
Przez trzy sezony z rzędu (1960/1961–1962/1963) utrzymywał średnią skuteczność ponad 34 zdobyte punkty w meczu. Doprowadził zespół z Los Angeles do ośmiu finałów ligi, ale tytułu mistrza NBA nie zdobył.
Po zakończeniu kariery próbował sił jako trener, prowadził m.in. zespół New Orleans Jazz. W latach 1986–2008 był wiceprezydentem klubu do spraw operacji koszykarskich w Los Angeles Clippers[3]. W 1977 został uhonorowany miejscem w Basketball Hall of Fame. W 1996 znalazł się wśród 50. najlepszych graczy w historii NBA.
Zmarł z przyczyn naturalnych 22 marca 2021 w swoim domu w Los Angeles[1].
