Dekiel (z niem. Deckel, m.in. „czapka”)[1] – rodzaj czapki z daszkiem noszony przez członków korporacji akademickich[2].
Dekle stanowią oznakę przynależności do korporacji i dzielą się na fuksowskie, noszone przez fuksów, oraz barwiarskie, noszone przez barwiarzy[3]. Najczęściej są okrągłe; w niektórych korporacjach, np. Lechii, stosowano rogatywki (konfederatki)[4]. Na denku dekla znajduje się wyszyty wzór właściwy dla każdego stowarzyszenia[3]. Niekiedy pojawia się tam np. cyrkiel danej korporacji, gwiazda siedmioramienna[2] bądź gwiazda bałtycka, czyli ornament przedstawiający dwa skrzyżowane, wklęsłe kwadraty z kółkiem w środku[5], lub inne symbole[4].
W korporacjach istnieją skodyfikowane zasady postępowania z deklami i związane z nimi zwyczaje, wynikające w obowiązku okazywania szacunku barwom stowarzyszenia wszytym w otoku[3][4].
Dekiel wpisuje się w długą historię czapek studenckich noszonych w różnych formach na uniwersytetach europejskich co najmniej od XII wieku. Wywodzi się od jednego z typów niemieckich nakryć głowy, które formy obecnego dekla nabrało w pierwszej połowie XIX wieku na uniwersytetach północnoniemieckich, m.in. na Uniwersytecie w Greifswaldzie[6], oraz na uczelniach w gubernii inflanckiej i guberni estońskiej Imperium Rosyjskiego (Uniwersytet w Dorpacie i Politechnika Ryska), gdzie istniały silne niemieckie wpływy kulturowe[7]. Wraz z odzyskaniem przez Polskę niepodległości i przeniesieniem się polskich korporacji akademickich z Dorpatu i Rygi do kraju rozpowszechnił się wśród nowo powstających korporacji akademickich w różnych ośrodkach uniwersyteckich w Polsce.
