| Pseudonim |
The Beast Incarnate, The Conqueror, The Next Big Thing |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Obywatelstwo | |
| Wzrost |
191 cm |
| Masa ciała |
120 kg |
| Styl walki | |
| Klub |
Minnesota Martial Arts Academy |
| Zwycięstwa |
5 |
| Przez nokauty |
3 |
| Przez poddania |
2 |
| Przez decyzje |
1 |
| Porażki |
3 |
| Remisy |
0 |
| Nieodbyte |
1 |
Brock Edward Lesnar (ur. 12 lipca 1977 w Webster) – amerykański zapaśnik, wrestler i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Był sześciokrotnym mistrzem World Wrestling Entertainment. Największymi osiągnięciami było mistrzostwo National Collegiate Athletic Association w zapasach (2000) oraz mistrzostwo Ultimate Fighting Championship w wadze ciężkiej (2008–2010).
Po 8-letniej przerwie powrócił do WWE RAW 2 kwietnia 2012 roku, podpisał roczny kontrakt z federacją. Na WrestleMania XXX zmierzył się z powracającym Undertakerem, którego sensacyjnie pokonał i stał się pierwszym wrestlerem w historii, który pokonał go na gali WrestleMania. 17 sierpnia 2014 roku na Sumerslam pokonał w walce wieczoru Johna Cenę, zdobywając WWE World Heavyweight Championship. Pas ten utracił na Wrestlemanii 31, podczas walki z Romanem Reignsem, kiedy to Seth Rollins wykorzystał walizkę MITB i zdobył ten tytuł. W 2015 r. podpisał kolejny, 3-letni kontrakt z WWE, tym samym, kończąc karierę w MMA. Na gali Battleground 2015 przez dyskwalifikację wygrał z Sethem Rollinsem walkę o pas WWE WHC, której dokonał powracający Undertaker, atakując Lesnara. Doprowadziło to do walki na gali Summerslam 2015 z której zwycięsko wyszedł The Undertaker. Ostateczny pojedynek tej dwójki odbył się na gali Hell in a Cell 2015, w Hell in a Cell Matchu. Z walki zwycięsko wyszedł The Beast, czyli Lesnar.
Brock powrócił na RAW przed galą Royal Rumble. Zniszczył tam League of Nations, a także wykonał F-5 na Romanie Reignsie. Następnie zaatakowała go Rodzina Wyattów. Wystąpił w Royal Rumble Matchu z nr 23, eliminując The Wyatt Family, bez Braya Wyatta oraz Jacka Swaggera. Został usunięty z ringu przez Luke’a Harpera, Ericka Rowana i Brauna Strowmana. Na Fastlane 2016 wziął udział w Triple Threat Matchu, którego stawką była walka z ówczesnym mistrzem WWE Wagi Ciężkiej. Zwycięsko z tego pojedynku wyszedł Roman Reigns. Na pierwszym Raw po Fastlane rozpoczął feud z Deanem Ambrose, który doprowadził do walki tych panów na WrestleManii XXXII. Walkę wygrał Brock, po czym zrobił sobie przerwę od WWE. Na SummerSlam 2016 zawalczył z Randym Ortonem[1] i wychodząc zwycięsko ze starcia. Ostatni pojedynek stoczył na WrestleManii 36 walcząc z Drew McIntyre’em, przegrywając walkę i tracąc tym samym WWE Championship. Lesnar powrócił 20 sierpnia na gali SummerSlam, tym samym konfrontując mistrza Universal Romana Reignsa. 19 kwietnia 2026 roku na gali WrestleMania 42 symbolicznie zakończył karierę pozostawiając w ringu swoje rękawice i buty.
Pierwszą walkę w mieszanych sztukach walki stoczył 2 czerwca 2007 roku z koreańskim judoką Kim Min-Soo, którego pokonał przez poddanie wskutek ciosów pięściami w parterze. Następnie związał się z UFC. Po dwóch pojedynkach (wygranej z Heathem Herringiem i porażce z Frankiem Mirem) dostał możliwość walki o mistrzostwo wagi ciężkiej z najbardziej utytułowanym zawodnikiem UFC, Randym Couture’em. Pokonał go 15 listopada 2008 roku w drugiej rundzie przez TKO. W 2009 roku w pierwszej obronie tytułu Lesnar wygrał przez TKO w rewanżu z Frankiem Mirem.
Po rocznej przerwie spowodowanej chorobą Lesnar wrócił i stoczył drugą obronę przeciwko Shane'owi Carwinowi. Wygrał pojedynek w drugiej rundzie trójkątnym duszeniem. Tego samego roku stoczył trzecią obronę. Na skutek ciosów pięściami Lesnar przegrał walkę z Cainem Velasquezem i tym samym stracił tytuł. Po kolejnej rocznej przerwie Lesnar powrócił do rywalizacji w 2011 roku, podczas sylwestrowej gali UFC 141. Jego przeciwnikiem był Alistair Overeem, a stawką walki była pozycja pretendenta do mistrzostwa UFC. Holender zwyciężył przez TKO w 1. rundzie. Wskutek porażki Lesnar ogłosił zakończenie kariery w MMA.
Brock Lesnar powrócił do MMA podczas jubileuszowej gali UFC 200, gdzie pokonał Marka Hunta jednogłośnie na punkty[2] jednak tydzień po gali, USADA poinformowała o potencjalnym naruszeniu polityki antydopingowej przez Lesnara. Po czasie potwierdzono, że Lesnar był podczas pojedynku z Huntem na dopingu[3][4].
| Wynik | Bilans | Przeciwnik | Rozstrzygnięcie | Runda | Czas | Rozgrywki | Data | Miejsce | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| No contest | 5-3 (1) |  Mark Hunt
|
No contest (zmiana werdyktu) | 3 | 5:00 | UFC 200 | 09.07.2016 |  Las Vegas
|
Początkowo zwycięstwo Lesnara przez decyzję. Po wykryciu dopingu u niego, walkę uznano za nierozstrzygniętą |
| Przegrana | 5-3 |  Alistair Overeem
|
TKO (kopniecie w korpus i ciosy pięściami) | 1 | 2:26 | UFC 141 | 30.12.2011 | Las Vegas
| |
| Przegrana | 5-2 | Cain Velasquez
|
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 4:12 | UFC 121 | 23.10.2010 | Anaheim
|
Stracił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej |
| Wygrana | 5-1 | Shane Carwin
|
Poddanie (duszenie trójkątne rękami) | 2 | 2:19 | UFC 116 | 04.07.2010 | Las Vegas
|
Obronił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej, poddanie wieczoru |
| Wygrana | 4-1 | Frank Mir
|
TKO (ciosy pięściami) | 2 | 1:48 | UFC 100 | 11.07.2009 | Las Vegas
|
Obronił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej |
| Wygrana | 3-1 | Randy Couture
|
TKO (ciosy pięściami) | 2 | 3:07 | UFC 91 | 15.11.2008 | Las Vegas
|
Zdobył mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej |
| Wygrana | 2-1 | Heath Herring
|
Decyzja (jednogłośna) | 3 | 5:00 | UFC 87 | 09.08.2008 | Minneapolis
| |
| Przegrana | 1-1 | Frank Mir
|
Poddanie (dźwignia prosta na kolano) | 1 | 1:30 | UFC 81 | 02.02.2008 | Las Vegas
| |
| Wygrana | 1-0 |  Kim Min-soo
|
TKO (poddanie po uderzeniach) | 1 | 1:09 | Dynamite!! USA | 02.06.2007 | Los Angeles
|
Debiut w MMA |
