| |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ | |
| Załoga |
3 |
| Historia | |
| Data oblotu |
17 grudnia 1947 |
| Wycofanie ze służby |
1977 |
| Liczba egz. |
2032 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
sześć silników turboodrzutowych General Electric J47-GE-25 |
| Ciąg |
32 kN dla każdego silnika |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
35,63 m |
| Długość |
33,48 m |
| Wysokość |
8,5 m |
| Powierzchnia nośna |
132,7 m² |
| Masa | |
| Własna |
36,63 t |
| Startowa |
89,89 t |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
975 km/h |
| Pułap |
12 350 m |
| Zasięg |
6440 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 × 20 mm działko M24A1 11 000 kg bomb lub 2 bomby jądrowe | |
| Użytkownicy | |
| USAF | |
| Rzuty | |
| |
B-47 Stratojet – odrzutowy samolot bombowy, konstrukcji amerykańskiej.
Prace nad bombowcami odrzutowymi w zakładach Boeinga trwały od 1943 r. Po zakończeniu II wojny światowej wykorzystano zdobyte informacje o opracowanych podobnych konstrukcjach w III Rzeszy. W zakładach w Seattle zbudowano dwa prototypy XB-47[1]. Jeden z nich został oblatany 17 grudnia 1947 r.[2] Bombowiec średniego zasięgu, zdolny do osiągania prędkości przydźwiękowych. Jego zadaniem była penetracja przestrzeni powietrznej ZSRR. Był podstawową maszyną amerykańskich sił uderzeniowych w latach 50, do czasu, gdy zastąpiony został w tej roli przez samolot Boeing B-52 Stratofortress. Oprócz tego służył też w wersji RB-47 jako maszyna rozpoznawcza dalekiego zasięgu, wykorzystywana do lotów zwiadowczych nad terytorium ZSRR[3].
Samolot stanowił duże osiągnięcie technologiczne. Składały się na to takie czynniki jak[4]:
Czynniki te miały wpływ na wysokie osiągi tej maszyny przy stosunkowo niewielkim ciągu silników będących ówcześnie do dyspozycji. Zbudowano 2032 egzemplarze B-47, 1373 przez Boeinga, 274 przez Douglasa i 385 przez Lockheeda[5].
Wycofanie maszyn z eksploatacji nastąpiło w 1966 roku. Samolot miał tendencję do wchodzenia w głębokie przeciągnięcie przy niewłaściwej technice startu. Wymagał dobrego przeszkolenia załogi w pilotażu. Zasadniczym powodem wycofania samolotu było wykrycie zmęczenia materiału w kluczowych węzłach samolotu. Wynikało to z założeń konstrukcyjnych, które sprawiały, że konstrukcja skrzydła była dość elastyczna (ugięcie płata wynosiło ok. 1,5 m) co wiązało się z powstawaniem w nim dużych naprężeń[6].
