| |||||||||
| Pełne imię i nazwisko |
Robert Crompton | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |||||||||
| Data i miejsce śmierci | |||||||||
| Pozycja | |||||||||
| Kariera seniorska[a] | |||||||||
| |||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||
| |||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Robert Crompton (ur. 26 września 1879 w Blackburn, zm. 15 marca 1941 tamże) – angielski piłkarz i trener piłkarski, 41–krotny reprezentant Anglii. Całą karierę zawodnika i większość kariery trenerskiej spędził w swoim rodzimym klubie – Blackburn Rovers.
Crompton, wychowanek Blackburn Rovers, w całej swojej karierze piłkarskiej rozegrał dla klubu 530 spotkań, występując na pozycji obrońcy. Jako kapitan Rovers zdobył z drużyną tytuł mistrzowski Football League w 1912 i 1914 roku. Crompton wystąpił w reprezentacji Anglii 41 razy, ustanawiając rekord, pobity dopiero w 1952 roku przez Billy'ego Wrighta.
Anglik zaczynał jako środkowy obrońca, osiągając jednak szczyt kariery na prawej stronie defensywy. Charlie Buchan opisywał Cromptona jako jednego z najlepszych bocznych obrońców swoich czasów[1].
Po przejściu na emeryturę piłkarską, w latach 1926–1930 Crompton prowadził swój rodzimy klub jako trener. Poprowadził zespół do zwycięstwa w finale Pucharu Anglii przeciwko Huddersfield Town w 1928 roku. Po niespełna roku trenowania zespołu Bournemouth & Boscombe Athletic, w 1938 roku Crompton powrócił na posadę trenera Blackburn, zdobywając tytuł mistrzowski drugiej dywizji w pierwszym sezonie z powrotem w rodzimym klubie.
W 1941 roku, podczas derbów wschodniego Lancashire przeciwko Burnley, Crompton doznał zawału serca. Zmarł tego wieczoru, 15 marca 1914[2].
