| Dane podstawowe | |
| Producent | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Data oblotu |
2023 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
2 × Silnik turbowałowy Safran Arrius 2E |
| Moc |
700 KM każdy |
| Wymiary | |
| Masa | |
| Startowa |
3175 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
287 km/h |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| 6 | |
Airbus Helicopters H140 – wielozadaniowy, lekki śmigłowiec dwusilnikowy produkcji Airbus Helicopters. Maszyna powstała na bazie i z wykorzystaniem doświadczeń z eksploatacji śmigłowca Airbus Helicopters H135.
Nowy projekt Airbus Helicopters został oficjalnie zaprezentowany w marcu 2025 roku podczas odbywających się w Dallas w Teksasie targów VERTICON. Śmigłowiec oznaczony jako H140 jest uzupełnieniem oferty producenta w klasie lekkich śmigłowców dwusilnikowych. Do zadań stawianych przed nową konstrukcją Airbus wymienia ratownictwo medyczne, ratownictwo górskie, przewóz pasażerów, obsługa farm wiatrowych i instalacji offshore. Brak jest planów budowy wersji wojskowej. Bazą do prac nad nowym śmigłowcem został Airbus Helicopters H135. Doświadczenia wyniesione z eksploatacji H135 stały się podstawą do budowy większe wersji dwusilnikowej. Zwiększono dostępną dla pasażerów przestrzeń kabiny pasażerskiej. Poszerzając jej szerokość o 38,1 cm udało się zwiększyć jej objętość o 6,1 m³. Wyżej umieszczono wirnik główny, dzięki czemu również wyżej znajduje się belka ogonowa. Pozwoliło to powiększyć rozmiary tylnych drzwi ładunkowe, ułatwiających załadunek np. noszy w przypadku wersji medycznych. Belka ogonowa ze śmigłem ogonowym typu Fenestron wyposażona została w statecznik w układzie litery T. Takie rozwiązanie zwiększyło siłę nośną i udźwig o około 80 kg. Załoga dysponuje powiększonym oknami, które w krytycznych sytuacjach mogą pełnić rolę wyjść awaryjnych. Wymieniono jednostki napędowe, H140 napędzany jest dwoma silnikami Safran Helicopter Engines Arrius 2E wyposażonymi w dwukanałowy system FADEC. Pięciołopatowy, bezprzegubowy wirnik główny pochodzi z modelu Eurocopter EC145[1]. W portfolio Airbusa H140 uzupełnia H135. Obydwie konstrukcje powstają na wspólnej, zintegrowanej linii produkcyjnej[2].
Zaplanowano budowę czterech prototypów oznaczonych od PT1 do PT4. Pierwszy z nich, o numerze rejestracyjnym D-HEEY, rozpoczął testy w locie w czerwcu 2023 roku. W trakcie targów VERTICON w 2025 roku Airbus Helicopters uzyskał pierwsze zamówienia. W pierwszej kolejności od firm realizujących usługi medyczne. Amerykański Global Medical Response - dziesięć maszyn i pięć w opcji. Niemiecki ADAC Luftrettung i austriacki ÖAMTC-Flugrettung po pięć śmigłowców, kolejny niemiecki operator medyczny DRF Luftrettung podpisał list intencyjny na zakup 10 śmigłowców. Dalsze zamówienia spłynęły ze strony amerykańskich Metron Aviation na tuzin H140, Air Methods nieujawnioną liczbę i STAT Medevac na dwa egzemplarze z opcją na jeszcze jeden[1]. Liczba uzyskanych zamówień, zdaniem producenta pokrywa jego trzyletnią, planowaną produkcję H140[3]. Do marca 2026 roku producent uzyskał zamówienia na 61 maszyn. W 2025 roku konstrukcja została najlepiej sprzedającym się śmigłowcem w swoim segmencie[2].
H140 według planów ma wejść do służby w 2028 roku. W tym roku zaplanowano dostarczenie pierwszych maszyn, będą to śmigłowce w wersji sanitarnej. Rok później powinna pojawić się wersja pasażerska. W 2030 roku ma wejść do eksploatacji wersja dyspozycyjna, z sześcioma miejscami pasażerskimi i wnętrzem wykonanym w bardzo wysokim standardzie. W 2031 roku flotę uzupełnią wersję wielozadaniowa i przeznaczona do prowadzenia operacji offshore[2].
1 sierpnia 2025 roku po raz pierwszy w powietrze wzniósł się drugi prototyp śmigłowca. Maszyna PT2 o znakach D-HEEZ, wykonała krótki, 15 minutowy lot, startując z przyfabrycznego lotniska Airbusa w niemieckim Donauwörth. Egzemplarz posłużył do testów maszyny w różnych warunkach klimatycznych oraz lotów na dużych wysokościach i przy wysokich temperaturach. Testy w warunkach niskich temperatur wykonano w Finalandii a w warunkach silnego zaśnieżenia w Norwegii[4]. W styczniu 2026 roku z eksploatacji wycofano pierwszy latający prototyp, z powodów różnic w budowie pomiędzy nim a wersjami docelowymi. Od chwili oblotu maszyna spędziła w powietrzu około 120 godzin. Trzeci prototyp, PT3, wykorzystywany jest między innymi do kalibracji autopilota. Pierwszą maszyną w wersji seryjnej będzie czwarty prototyp PT4[2].